Αοπλες κυνηγετικές πράξεις, όπως η εκπαίδευση σκύλων, απαιτούν άδεια κυνηγίου, γιατί όμως να απαιτείται και βεβαίωση ψυχίατρου για όπλα;
Πριν το 1993 ήταν νόμιμη η άσκηση κυνηγετικής δραστηριότητας (που δεν είχε την σκοπό την αποκόμιση θηράματος) χωρίς όπλο. Με την θέσπιση του νόμου 2168 του 1993 αυτή η δυνατότητα καταργήθηκε με προτροπή μερικών ανεγκέφαλων εμπόρων όπλων και με την σύμφωνη γνώμη της ηγεσίας του κυνηγετικού συνδικαλισμού.
Αυτή ήταν η μεγαλύτερη αλλαγή στα κυνηγετικά που έγινε στην Ελλάδα τον τελευταίο αιώνα και είναι μια αλλαγή που θα μας ταλανίζει για πολλά χρόνια.
Το σκηνικό ήταν απλό. Με το παλιό σύστημα το Δασαρχείο εξέδιδε άδειες κυνηγίου καθώς και δελτία κατοχής όπλων. Η άδεια κυνηγίου ήταν αναγκαία για την άσκηση της οποιασδήποτε κυνηγετικής πράξης, ένοπλης ή άοπλης.
Ομως μερικοί έμποροι δυσανασχετούσαν με το γεγονός ότι σε ένα χωριό τριάντα κατοίκων, που έβγαιναν δέκα άδειες κυνηγίου υπήρχε μόνο ένα όπλο που το δανείζονταν εκ περιτροπής οι δέκα για να πάνε κυνήγι. Οι έμποροι είδαν το σύστημα αυτό ως αρνητικό για τα συμφέροντα τους.
Πίεσαν λοιπόν οι έμποροι για μια ρύθμιση που θα επέβαλλε την κατοχή όπλου για την έκδοση άδειας θήρας με την ελπίδα ότι έτσι θα αύξαναν τις πωλήσεις όπλων. Και οι αρμόδιοι του υπουργείου δεν ήθελαν και πολύ για να υιοθετήσουν αυτό το παράλογο αίτημα, αφού η υιοθέτηση θα διεύρυνε τις εξουσίες τους στο κυνήγι συνολικά. Ετσι από το 1993 και μετά για να βγει άδεια κυνηγίου ο αιτών πρέπει να προσκομίσει χαρτί από την αστυνομία ότι ακόμη και αν δεν κατέχει όπλο, πληροί τους όρους κατοχής όπλου.
Καταλάβατε τι έγινε; Για να προβείς σε άοπλη κυνηγετική δραστηριότητα, πχ αν είσαι μέλος παγάνας, ή αν εκπαιδεύεις σκυλιά, ή αν έτσι για το κέφι σου δεν θες όπλο, θα πρέπει να πάρεις χαρτί ότι είσαι ικανός να έχεις όπλο. Η αστυνομία έγινε ο κύριος και μοναδικός κριτής για ΟΛΕΣ τις κυνηγετικές πράξεις.
Ο Κυπριακός Λαγωνικός αντικαθιστά το όπλο. Η χρήση του σίγουρα απαιτεί άδεια κυνηγίου, αλλά όχι άδεια όπλου όπως επιβάλλεται τώρα.
Ισως οι έμποροι να έχουν ένα άλλοθι για αυτή την νομοθετική βλακεία. Ομως οι ηγέτες του κυνηγετικόυ συνδικαλισμού είναι παντελώς έκθετοι. Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει λόγος για την αστυνομία να κρίνει αν ένας παλαίμαχος κυνηγός, που κατέθεσε τα όπλα λόγω υγείας, θα πρέπει να αποκλειστεί παντελώς από κάθε κυνηγετική πράξη. Είναι πολλοί οι λόγοι που ένας άνθρωπος δεν μπορεί και δεν πρέπει να φέρει όπλο- επιληψία, διαβήτης, ίλιγγοι, οφθαλμικά προβλήματα. Ομως ακόμη και ο ανάπηρος μπορεί να θέλει να ακολουθήσει το σκύλο του άοπλος και να δει πέντε φέρμες. Με ποιο δικαίωμα αφαιρέθηκε αυτό το δικαίωμα από τους παλαίμαχους και άτυχους κυνηγούς;
“Μα αν δεν υπάρχει βεβαίωση για το όπλο τότε όλοι θα μπορούν να δανείζονται όπλο……” λένε οι κοντόφθαλμοι. Βλακείες!
Υπήρχε τότε και υπάρχει σήμερα η δυνατότητα να τεθεί όρος για τον δανεισμό όπλων. Αν δεν έχεις άδεια κατοχής όπλου δεν δανείζεσαι όπλο. Αν δεν έχεις άδεια κατοχής και θέλεις να δανειστείς τότε ζητάς ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ την βεβαίωση περί ικανότητας κλπ. Τότε, και μόνο τότε, θα υποστείς τον εξευτελισμό της ψυχιατρικής βεβαίωσης και όλων των άλλων διαδικασιών που επιβάλλονται, πλην της μιας και πιο χρήσιμης που αφήσαμε έξω από τα απαιτούμενα διότι δεν είναι ικανή η κρατική μηχανή να την εφαρμόσει: την απόδειξη ικανότητας χρήσης κυνηγετικού όπλου.
Η ηγεσία μας ούτε κατάλαβε ούτε κατανοεί το μέγεθος του ατοπήματος που έκανε το 1993 και στο οποίο μερικοί επιμένουν μέχρι σήμερα. Καθορίσαμε το κυνήγι ως μια πράξη υποχρεωτικά ένοπλή, το τουφέκι έγινε το αναπόφευτκο σύμβολο του κυνηγίου ενώ δεν ήταν και δεν είναι. Κάναμε τον αστυφύλακα κύριο και μοναδικό ουσιαστικά κριτή για το ποιος θα μπορεί να προβαίνει σε κάθε είδους κυνηγετικής πράξης. Η υπόσταση του κυνηγού έγινε θέμα αστυνομικό. Αν μερικοί δεν κατανοούν την ουσία και την έννοια αυτής της τραγικής εξέλιξης τότε ας πάψουν να υποδύονται τους δημοκράτες και τους προοδευτικούς.