Παρ. 11, του άρθρου 12 του Ν. για τις ΑΠΕ σύμφωνα με την οποία «θα χαρακτηρίζονται κατά προτεραιότητα ως δημόσιες δασικές, οι εκτάσεις που σχεδιάζονται να εγκατασταθούν αιολικά πάρκα και θα υποχρεούνται όλες οι Υπηρεσίες να αδειοδοτούν τα αιολικά πάρκα, ασχέτως αν υπάρχουν νόμιμες ενστάσεις και δικαστικές προσφυγές από τους ιδιοκτήτες γης» ήταν κατόρθωμα της οικοακτιβίστριας Τίνας Μπιρμπίλη, η οποία εν συνεχεία πήρε δύο διορισμούς σε διεθνείς οργανισμούς και έχει την Ελλάδα γραμμένη στα παλιά της τα παπούτσια.
Το απόσπασμα αυτό του νόμου ΤΗΣ, διότι δικό της δημιούργημα είναι, φέρνει στο ελληνικό δίκαιο το δόγμα του Eminent Domain από το αμερικανικό δίκαιο. Ποιος σύμβουλος της άραγε της ενέπνευσε αυτή τη νομική πατέντα;
Αυτό πέρασε μερικά χρόνια πριν τα χαράτσια στην ακίνητη περιουσία και τον ΕΝΦΙΑ. Ηταν μια προλείανση του εδάφους που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απαξίωση της γης και τον διαχωρισμό και τον τελικό διωγμό του Ελληνα από το έδαφος της Ελλάδας.
Αν οι ενέργειες που οδηγούν στην απαξίωση, δεν ήταν απλά βλακεία, τότε είναι κάτι πολύ χειρότερο. Την Μπιρμπίλη την κόβετε για βλάκα;
Σε μια ιστορική περίοδο πληθυσμιακής συρρίκνωσης οι περιουσίες περνούν στα χέρια όλο και λιγότερων ατόμων. Η συμπύκνωση της κατοχής γης μπορούσε να μετατραπεί σε χρυσή ευκαιρία για τη χώρα. Διότι αποδείκνυε ότι ακόμη και σε εποχές κρίσης οι πολίτες διαθέτουν σημαντικό πλούτο.
Η επιλογή της φορολόγησης της απλής ΚΑΤΟΧΗΣ γης όμως αντί να αναδεικνύει τον κάτοχο σε δυνητικά και θεωρητικά έστω πλούσιο πολίτη τον πτωχεύει. Και δεν τον πτωχεύει για να ωφελήσει κάποιους άλλους, κανείς δεν θέλει να επενδύσει χρήμα σε γη όπου τα φορολογικά βάρη είναι δυσβάσταχτα. Η γη απλά απαξιώνεται χωρίς ώφελος για κανέναν.
Αυτό είναι κατόρθωμα που ούτε οι πιο αμείλικτοι κατακτητές αυτής της χώρας δεν κατάφεραν, διότι ακόμη και οι κατακτητές ήθελαν παραγωγικά φοροδοτικά υποζύγια.