Το παράπονο του εκφράζει ο συνάδελφος κύριος Γεωργίου για ένα συκοφαντικό ρεπορτάζ στην Ναυτεμπορική:
“Αγαπητέ κύριε Κυπρίδημε,
παρακαλώ διαβάστε το παρακάτω άρθρο της εφημερίδας Ναυτεμπορική το οποίο
έγινε η αφορμή να σας γράψω για να εκφράσω το παράπονό μου προς τα
κυνηγετικά σωματεία, ομοσπονδίες κλπ.
Εώς πότε θα αφήνουμε τον κάθε δημοσιογράφο να μας συκοφαντεί? Το συγκεκριμένο άρθρο αναφέρεται σε “κυνηγούς” ενώ θα έπρεπε να λέει “παράνομους κυνηγούς”. Ακόμα αναφέρεται στο “κυνήγι” ενώ θα έπρεπε να λέει “παράνομο κυνήγι”.
Και αναρωτιέμαι.
Πόσο δύσκολο είναι να προσληφθεί ένας δικηγόρος από την πλευρά της συνομοσπονδίας, και ας μας τον χρεώσουν στην ανανέωση της άδειας, (για αυτό το λόγο σίγουρα όλοι οι κυνηγοί θα χαρούν να πληρώσουν) ώστε όταν αντιλαμβάνεται τέτοιου είδους δημοσιεύματα να στέλνει μήνυση για συκοφάντηση κλπ κλπ. στο κάθε μέσο και στον κάθε αρθρογράφο μήπως και κάποια στιγμή σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τέτοιου είδους συκοφαντία από τον κάθε άσχετο αγράμματο αντικυνηγό?
Γιατί τους αφήνουμε να μας συκοφαντούν?
Ευχαριστώ για το χρόνο σας,
Δ. Γεωργίου”
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Το άρθρο εμφανίστηκε αρχικά στις σελίδες ειδήσεων της Yahoo όπου και επενέβην, θα δείτε τις απαντήσεις με το όνομα χρήστη Nikitas.
Η ιστορία είναι παλιά και άθλια. Πρόκειται για ωμό εκβιασμό των κυπριακών αρχών και μια ρατσιστική συκοφάντηση που δεν έχει καμία σχέση ούτε με την οικολογία ούτε με την ζωοφιλία. Απλή απόδειξη είναι ότι δεν γίνεται ΟΥΤΕ ΜΙΑ αναφορά σε παγίδες ή ξώβεργα στα κατεχόμενα.
Παραλίμνι
Τα σημεία όπου γινόταν η παραδοσιακή παγίδευση αμπελοπουλιών ήταν δύο: ανατολικά στα Παραλίμνι και δυτικά στην Πάφο γύρω από την Γεροσκήπου. Ο λόγος που οι παγίδες στήνονταν εκεί ήταν απλός: το ανθρωπογενές περιβάλλον ευνοούσε τα αμπελοπούλια. Παλαιότερα το Παραλίμνι και η Γεροσκήπου ήταν καλυμμένα από φρουτοκαλλιέργειες και ειδικά από συκιές.
Γεροσκήπου
Σήμερα το Παραλίμνι είναι μια πόλη ολόκληρη. Το αντίκρυσα πέρυσι τον Ιούλιο για πρώτη φορά μετά το 1973 και δεν το γνώρισα! Εγώ που ως Αμμοχωστιανός πήγαινα στο Παραλίμνι με το ποδήλατο και την σφενδόνα μου στα 11 μου χρόνια για να δοκιμάσω την τύχη μου στα αμπελοπούλια. Ποτέ δεν κατάφερα να πιάσω ούτε ένα. Ομως συμμετείχα σε άπειρα τσιμπούσια με αμπελοπούλια στο Παραλίμνι, όπου μάλιστα γινόταν ετήσια χοροεσπερίδα κατά την οποία εκλεγόταν και η Μις Αμπελοπούλι! Αυτά τότε, την δεκαετία του 1960.
Το Παραλίμνι συνορεύει με τα κατεχόμενα. Η διαχωριστική γραμμή είναι το σημείο που δολοφονήθηκαν ο Σολωμού και ο εξάδελφος του πριν μερικά χρόνια. Οι καλοθελητές οικολόγοι της Bird LIfe μπορούσαν να περάσουν άνετα απέναντι και να καταμετρήσουν και εκεί δίκτυα και ξώβεργες. Δεν πήγαν, και κάποτε όταν τους έθεσα το θέμα πήρα την απάντηση ότι δεν είναι αρμόδιοι αυτοί για να λύσουν το πολιτικό πρόβλημα της Κύπρου. Και όταν τους αποκαλώ πεζεβέγκηδες μερικοί ξενίζονται.
Τώρα δεν υπάρχει οπορώνας ούτε για δείγμα στο Παραλίμνι. Η Γεροσκήπου έχει αποκτήσει αεροδρόμιο και εξίσου μεγάλη τουριστική και βιομηχανική ανάπτυξη, ούτε εκεί δεν υπάρχει πια οπορώνας.
Τα αμπελοπούλια στην Κύπρο μειώθηκαν ακριβώς επειδή δεν τα αντιμετωπίσαμε ως δυνητικά κερδοφόρο και ανανεώσιμο φυσικό πόρο. Αφήσαμε να ξεπατωθεί το οικοσύστημα τους και οι πηγές τροφοληψίας. Αλλά δεν υπάρχει ώφελος από τον στιγματισμό των πραγματικών αιτιών, ενώ υπάρχει πεδίο για εκβιασμό και άσκηση πίεσης. Το αρχικό άρθρο στο Yahoo μιλά για καμπάνια μείωσης του τουρισμού λόγω των παγίδων.
Το αντίδοτο δεν είναι ο διάλογος και οι δικηγόροι. Οσο και αν ακούγεται σκληρό, εδώ θέλει άλλου είδους επαγγελματίες ώστε να ανταποδοθεί το κτύπημα εκεί που το καταλαβαίνουν και εκεί που μετρά, στην τσέπη τους. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, δεν χρειάζεται.