Ο Ερημίτης των Βριλλησίων ξεσπαθώνει!
“Συν το φιλοσοφικό του θέματος, ότι δηλαδή το πλαγιόκαννο εξελίχθηκε ως απόλυτα πολιτικό κυνηγετικό σύνεργο που δεν είχε καμία επιρροή από στρατιωτικά όπλα και για πολλούς κυνηγούς και σκοπευτές αυτό είναι κάτι σημαντικό.”
Αγαπητέ εν όπλοις αδελφέ θα σε στενοχωρήσω .
Το πλαγιόκανο , και γενικώτερα το δίκαννο , μπορεί να “εξελίχθηκαν” ως κυνηγετικά σύνεργα , αλλά είχαν και παραείχαν επιρροή από στρατιωτικά όπλα αφού η προσθήκη της δεύτερης κάνης ήταν η οφθαλμοφανής και ίσως και η μοναδική , στην προφυσιγγιακή περίοδο , δυνατότητα άμεσου και χωρίς απαίτηση τεχνολογικής προόδου , διπλασιασμού της ισχύος πυρός των στρατιωτικών όπλων .
Συνεπώς ,το “απόλυτα πολιτικό κυνηγετικό σύνεργο” έχει όχι απλώς επιρροή από τα στρατιωτικά όπλα ,αλλά σχέση “εξ αίματος και κατ΄ευθείαν γραμμήν ” με αυτά , σύμφωνα με το οικογενειακό δίκαιο .
Όσο για τους κυνηγούς και σκοπευτές που δεν θέλουν σχέση με τα στρατιωτικά όπλα , ενώ θέλουν όλα τα οφέλη από την χρήση όπλων για πάρτη τους μόνο ,εγώ τους χαρακτηρίζω ως οπορτουνιστές και γενίτσαρους , και τους αντιμετωπίζω και αναλόγως .
ΑΠΑΝΤΗΣΗ Ν.Κ.
Ο συνταγματάρχης Jacob όπλισε για ένα διάστημα την ελαφρά ταξιαρχία ιππικού της οποίας ηγείτο στην Ινδία με δίκαννα εμπροσθογεμή. Γρήγορα τα εγκατέλειψε για τους εξής λόγους: ναι το δίκαννο διπλασίαζε την δύναμη πυρός στην εποχή του μονόκαννου εμπροσθογεμούς, αλλά η ρημάδα η ρίγα ήταν και τότε πρόβλημα. Δεν επέτρεπε την αποτελεσματική χρήση ξιφολόγχης.
Επίσης αντιμετώπισε προβλήματα τύπου “stress fire” (θυμάσε τον Θανάση και την εμμονή του στο stress fire;). Δηλαδή στην σύγχυση και βράση της μάχης ήταν προβληματική η γόμωση δύο καννών.
Από όσο γνωρίζω το πείραμα του Jacob ήταν το μοναδικό στην μεταφορά του δίκαννου σε στρατιωτική χρήση. Αν λοιπόν υπάρχει εξ αίματος συγγένεια μεταξύ κυνηγετικών και στρατιωτικών όπλων αυτή δεν προέρχεται από την δύναμη πυρός.
Οσο για τους γενίτσαρους, συμφωνούμε.