Είναι ο φέρων το όπλο ο μόνος υπεύθυνος σε περίπτωση ατυχήματος;
Ενας κυνηγός που σήμερα παίρνει άδεια κατοχής κυνηγετικού όπλου πως μαθαίνει την χρήση του; Ποιος είναι χρεωμένος από την πολιτεία με την εκπαίδευση του νέου κυνηγού και την επιμόρφωση του παλιού;
Σύμφωνα με το καταστατικό των κυνηγετικών συλλόγων, αυτό το περιβόητο παγιωμένο καταστατικό που κανένας κυνηγός δεν έχει δει ποτέ, ο κυνηγετικός σύλλογος έχει υποχρέωση να εκπαιδεύει τα μέλη του στην ασφαλή χρήση κυνηγετικών όπλων και στην σκοποβολή.
Που, όμως, θα κάνει ο σύλλογος αυτά τα μαθήματα όταν η πολιτεία έχει απαγορεύσει σε κυνηγετικόυς συλλόγους την ίδρυση σκοπευτηρίων με υπουργική απόφαση; Και εδώ να τονίσουμε ότι η Κυνηγετική Συνομοσπονδία δεν έθεσε αυτό το θέμα δυναμικά ενώ έχει λάβει πρωτοβουλία για άχρηστες διαδικασίες στο νόμο περί όπλων, όπως πχ το χαρτί ψυχιάτρου.
Σκεφτείτε ότι απαγορεύεται ακόμη και η κατοχή και χρήση ηλεκτρονικών συστημάτων σκοποβολής. Η απαγόρευση πέρασε χωρίς αντίδραση από την ΚΣΕ ή άλλον φορέα, πχ την ΠΕΒΕΚΕ (Ενωση εμπόρων ειδών κυνηγίου).
Πολλά ατυχήματα που συμβαίνουν σε κυνήγι αγριόχοιρου οφείλονται στην φτωχή ορατότητα. Ενα σημαντικό μέρος μπορούσε να αποφευχθεί αν είχαμε διόπτρες Χ1,5 ή Χ2 που αυξάνουν την ορατότητα. Ομως η πολιτεία επιμένει στην απαγόρευση της διόπτρας.
Η πολιτεία επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στην αποφυγή ευθύνης και στην είσπραξη τελών. Εκεί βασίζεται η επιμονή στο χαρτί του γιατρού και τις πάμπολλες απαγορεύσεις που είναι αδιανόητες σε άλλες χώρες, οπως αυτή της διόπτρας.
Τα σκοπευτήρια Ολυμπιακής σκοποβολής δεν είναι λύση. Εκεί δεν μαθαίνουν κυνηγετική σκοποβολή και κυνηγετική χρήση των όπλων. Ο σκοπευτής μένει ακίνητος όταν ρίχνει, ο κυνηγός κινείται με το όπλο κλειστό και χρειάζεται άλλου είδους εκπαίδευση. Αλλωστε για να μπει κανείς στα σκοπευτήρια πρέπει να γραφτεί μέλος σε σκοπευτικό σύλλογο και αυτοί είναι ελάχιστοι ενώ υπάρχουν 230 κυνηγετικοί σύλλογοι στη χώρα. Οι κυνηγετικοί σύλλογοι είναι οι φυσικοί φορείς εκπαίδευσης κυνηγών.
Καθώς αποκαλύπτονται οι λόγοι της παντελούς έλλειψης εκπαίδευσης των κυνηγών αρχίζει να διαμορφώνεται μια εικόνα. Είναι η εικόνα ενός σύνθετου σκηνικού στο οποίο συμμετέχει η πολιτεία, ο κυνηγετικός συνδικαλισμός, η σκοπευτική κοινότητα, ακόμη και οι οικολόγοι που αντιτίθενται στην παραχώρηση χώρων για εκπαιδευτήρια κυνηγών. Ολοι οι παραπάνω έχουν συνδράμει ενεργά ή παθητικά στην σημερινή κατάσταση όπου εντελώς ανεκπαίδευτοι άνθρωποι βγαίνουν στο βουνό με όπλο.
Ισως θα έπρεπε ο αγοραστής κυνηγετικού όπλου να φροντίσει μόνος του για την εκπαίδευση του. Αλλά πως θα το κάνει αυτό όταν όλα τα εκπαιδευτικά μέσα, κυριολεκτικά ΟΛΑ, του είναι απαγορευμένα από την πολιτεία ή τους εντεταλμένους φορείς; Πως μπορεί αυτός να είναι υπεύθυνος και όλοι οι άλλοι καθαροί!
Αν πάρουμε μια άλλη περίπτωση, την δικαστική αναγνώριση ότι η αμέλεια δημιουργίας και διατήρησης δρόμων στοιχειοθτεί ευθύνες, τότε μπορούμε να πούμε ότι η έλλειψη κυνηγετικής εκπαίδευσης δημιουργεί ανάλογες ευθύνες. Και όπου υπάρχει ευθύνη υπάρχει και αποζημίωση. Λοιπόν, μπορεί ο παθών σε ένα κυνηγετικό ατύχημα να κινηθεί δικαστικά εναντίον των υπευθύνων, των ηθικών αυτουργών;
Μετά από σκέψη η απάντηση είναι μάλλον ΝΑΙ!