Το θέμα δεν αφορά άμεσα το κυνήγι. Αφορά όμως καίρια τους εμπόρους κυνηγετικών ειδών.
Εδώ και δεκαετίες δύο αθλήματα γνωρίζουν γεωμετρική αύξηση συμμετεχόντων και κερδών στις προηγμένες χώρες: το σπόρτινγκ και η σκοποβολή ανοικτού πεδίου. Πρόκειται για δύο μη Ολυμπιακά αθλήματα που είναι προσβάσιμα τόσο στο κοινό που θέλει να συμμετάσχει όσο και από την άποψη τεχνικής υποδομής.
Το σπόρτινγκ, γνωστό και ως Parcour de chasse ή κυνηγετικός περίπατος, γίνεται με λειόκαννο σε πεδία που στήνονται εκτός σκοπευτηρίων. Η σκοποβολή ανοικτού πεδίου συγγενεύει με το σπόρτινγ με την έννοια ότι μιμείται το κυνήγι με αεροβόλο σε επίσης πρόχειρα σκοπευτήρια και σε στόχους που μοιάζουν με θηράματα.
Τα δύο αθλήματα είναι εξόχως “οικολογικά” με την έννοια ότι όλα τα υλικά που χρησιμοποοιούνται σε αυτά είναι ανακυκλώσιμα- σκάγια, βλήματα, συγκεντρωτήρες, κάλυκες, θραύσματα στόχων. Ολα ανακυκλώνονται εκτός από τον ήχο της βολής. Τα δύο αθλήματα είναι ασφαλέστατα, ποτέ δεν σημειώθηκε τραυματισμός ή ατύχημα σε προπόνηση ή επίσημο αγώνα. Αυτά τα δύο αθλήματα έχουν σώσει το επάγγελμα του βιοτέχνη ειδών κυνηγίου και σκοποβολής στο εξωτερικό. Τα στοιχεία είναι τρανταχτά: για κάθε φυσίγγι που ξοδεύεται στο κυνήγι, καταναλώνονται εννέα φυσίγγια στα σκοπευτήρια σπόρτινγκ στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η Γερμανία έχει 230 000 κυνηγούς και 1,3 εκατομμύρια σκοπευτές. Η Αγγλία είχε κατανάλωση 11 εκατομμύρια φυσίγγια πριν την διάδοση του Σπόρτινγκ που ανέβηκε σε 63 εκατομμύρια μετά.
Στην Ελλάδα τόσο το Σπόρτινγκ όσο και η Σκοποβολή Ανοικτού Πεδίου με αεροβόλο μπορούν όχι μόνο να σώσουν το επάγγελμα του εμπόρου κυνηγετικών ειδών αλλά να το οδηγήσουν σε μια πρωτοφανή άνθιση. Ομως στην Ελλάδα μεριμνά μονοπωλιακά η Σκοπευτική Ομοσπονδία και φροντίζει να θάβει όσα αθλήματα δεν κρίνονται Ολυμπιακά. Σε αυτή τη κατάσταση φτάσαμε με συγκατάθεση της Πανελλήνιας Ενωσης Βιοτεχνών και Επαγγελματιών Κυνηγετικών Ειδών, της γνωστής ΠΕΒΕΚΕ.
Η ΠΕΒΕΚΕ αμέλησε ή συνήργησε στην παράδοση όλων των σκοπευτικών αθλημάτων στην ΣΚΟΕ. Η ΣΚΟΕ με την σειρά της έδωσε στο υπουργείο δημοσίας τάξεως τις δικές τις προδιαγραφές για το τι είναι και τι δεν είναι σκοπευτικό όπλο και όργανο και έτσι τα όπλα που δεν προορίζονται αποκλειστικά για Ολυμπιακά αθλήματα ουσιαστικά απαγορεύονται.
Πιο μεγάλο ατόπημα όμως ήταν η θέσπιση διάταξης που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών σκοπευτηρίων. Μόνο σκοπευτικοί σύλλογοι που ανήκουν στην ΣΚΟΕ δικαιούνται να ιδρύουν σκοπευτήρια τα οποία, όπως είδαμε, μπορούν να προάγουν μόνο Ολυμπιακά αθλήματα. Ετσι αποκλείστηκαν από την Ελλάδα αθλήματα τα οποία είναι αποδεδειγμένα δημοφιλή και τα οποία ανοίγουν την δουλειά. Οσο και αν σεβόμαστε την Ολυμπιακή σκοποβολή, πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι αφόρητα πληκτική δραστηριότητα. Οι γείτονες μας οι Ιταλοί, που έχουν άπειρα περισσότερες Ολυμπιακές διακρίσεις στην σκοποβολή από εμάς, επιτρέπουν τα ιδιωτικά σκοπευτήρια και έτσι μια μικρή πόλη όπως το Ουρμπίνο με 12000 κατοίκους έχει τρία σκοπευτήρια ενώ η Αθήνα με 5 εκατομμύρια κατοίκους έχει δύο.
Η αναστολή του κυνηγίου μας δείχνει για μια ακόμη φορά ότι το επάγγελμα δεν μπορεί να αφήνετα στις ορέξεις διαφόρων τυχάρπαστων αντικυνηγών. Ούτε μπορεί να εξαρτάται από φυσικά φαινόμενα οπως μια καλή τσιχλοχρονιά. Η σταθερή και προβλέψιμη οικονομική πορεία απαιτεί άλλα πεδία δράσης- όπως είναι η ψυχαγωγική σκοποβολή.
Μια απαίτηση για την ορθολογική άνοδο της ψυχαγωγικής σκοποβολής στην Ελλάδα, με σύστημα όπως αυτό που επικρατεί σε άλλες χώρες της Ευρώπης είναι το ελάχιστο που δικαιούται ο κλάδος. Για να πετύχει το αίτημα θα πρέπει να λογικευτεί το κατεστημένο της ΣΚΟΕ και να περιορίσει το ενδιαφέρον του στα αθλήματα που είναι Ολυμπιακά και όχι παρα πέρα. Το ζητούμενο δεν είναι κρατική επιχορήγηση για να φτιαχτούν σκοπευτήρια, αλλά να προωθηθεί το άνοιγμα της σκοποβολής έτσι ώστε να δημιουργηθούν σκοπευτήρια με ιδιωτικά κεφάλαια.
Η πολιτεία δεν χρειάζεται να κάνει τίποτε παραπάνω από την αλλαγή μερικών διατάξεων ώστε να επιτρέπεται σε ιδιώτες να ενοικιάζουν κρατική γη για την ίδρυση σκοπετηρίων. Στα αεροβόλα δεν χρειάζται καν σκοπευτήρια αφού η χρήση τους είναι ασφαλέστατη σε περιφραγμένους χώρους ακόμη και εντός πόλεων. Επίσης χρειάζονται μερικές μικρές αλλαγές στον νόμο περί όπλων ώστε να επιτραπεί η χρήση αεροβόλων εκτός σκοπευτηρίου για αποκλειστική προπόνηση και αγώνες ανοικτού πεδίου. Αυτά είναι τα μόνα πράγματα που απαιτούνται από την πολιτεία. Τα υπόλοιπα είναι θέμα ιδιωτικής επένδυσης. Οσο για το θέμα ασφάλεια, οι κανόνες που διέπουν τα αθλήματα διεθνώς έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητα τους πέρα πάσης αμφιβολίας. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο.
Τώρα είναι η κατάλλη στιγμή να απαιτήσουμε τα παραπάνω διότι τώρα είναι θέμα οικονομικής επιβίωσης. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο.