ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;
Τα παρακάτω κείμενα τα βρήκα στο Διαδίκτυο σε κριτική του βιβλίου του καθηγητή William T. Markham με τίτλο “Οι Περιβαλλοντικές οργανώσεις στη Σύγχρονη Γερμανία”. Αυτά τα κείμενα ίσως να αποδειχτούν το κλειδί για να γίνει κατανοητή η οικονομική κρίση, ο ρόλος των Γερμανών και η σημασία των ΜΚΟ.
Η κριτική είναι του W.Kay και ανάμεσα σε άλλα λέει:
“Μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση η Γερμανία είναι η κινητήριος δύναμη σε ότι αφορά ρύπανση, κλιματική αλλαγή και ανανεώσιμη ενέργεια. Εκατοντάδες οδηγίες της ΕΕ αναγκάζουν τα κράτη μέλη να θεσπίσουν περιβαλλοντικούς νόμους. Αυτές οι οδηγίες συντάσσονται από την Διεύθυνση Περιβάλλοντος κατ’εντολήν του Ευρωπαϊκού Γραφείου Περιβάλλοντος (ΕΓΠ) και την επιτροπή υπουργών περιβάλλοντος.
Το ΕΓΠ αντιπροσωπεύει 143 περιβαλλοντικές οργανώσεις από 31 χώρες και έχει ένα 15μελές προσωπικό που χρηματοδοτείται από την Διεύθυνση Περιβάλλοντος. Η πίεση της ΕΕ προς τους περιβαλλοντικά “καθυστερημένους” ασκείται από το “Δίκτυο των Βρυξελλών” στο οποίο την πρωτοκαθεδρία έχει το WWF, η Climate Action Network Europe, European Federation for Transport and Environment, World Conservation Union, Greenpeace International, Birdlife International, Friends of the Earth International. Οι τελευταίες τρεις οργανώσεις έχουν καπελωθεί από τα γερμανικά παραρτήματα τους.”
Ιδού λοιπόν πως αρχίζει και πως προωθείτει σε επίπεδο ΕΕ το πρόγραμμα των πρωτοκλασάτων ΜΚΟ. Και βέβαια μη ξεχνάτε ότι καμία από τις οργανώσεις που πιέζουν δεν έχει εσωτερική δημοκρατική οργάνωση. Είναι ΟΛΕΣ ολιγαρχικά σχήματα που κυβερνώνται από μια χούφτα οικο-τεχνοκρατών. Καμία τους δεν λογοδοτεί σε κανένα εκτός από τα λίγα, πολύ λίγα, μέλη των διοικήσεων τους. Σύμφωνα με τον Kay τα γερμανικά παραρτήματα των οργανώσεων αυτών έχουν το πάνω χέρι στην οργάνωση και κατεύθυνση των ενεργειών τους. Και τώρα δείτε το παρακάτω κείμενο του Kay:
“Σχεδόν 82 εκατομμύρια Γερμανών κατοικούν σε 357 000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. [σσ πυκνότητα 236 κάτοικοι ανά τ.χ.).
Σχεδόν όλη η γη στη Γερμανία είναι ιδιωτική. Ωστόσο, συγκρινόμενη με τον αγγλοσαξωνικό κόσμο, η Γερμανία έχει χαμηλό δείκτη ιδιοκτησίας. Δηλαδή λίγοι άνθρωποι είναι ιδιοκτήτες γης. Δύο τρίτα των γερμανικών αστικών νοικοκυριών είναι ενοικιαστές. Το μεγαλύτερο ποσοστό της αγροτικής γης στη Γερμανία, 200 000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι ενοικιασμένο. Η συντριπτική πλειονότητα των Γερμανών ιδιοκτητών, έχουν ιδιοκτησία μόνο στο σπίτι τους, συχνά υποθηκευμένο. Στην άλλη άκρη του φάσματος των γαιοκτημόμων βρίσκονται οι: Πρίγκηπας του Θουρν και Τάξις με 500 τετ. χιλ., ο πρίγκηπας Χοχενζόλερν με 480 τετ.χιλ., η οικογένεια Χόχενλο με 250 τετ.χιλ., και η οικογένεια Βίσμαρκ με 225 τετ.χιλ. Μερικές, λίγες, οικογενειακά διασυνδεδεμένες παλιές αριστοκρατικές οικογένειες είναι ιδιοκτήτες του μεγαλύτερου μέρους κερδοφόρας ακίνητης περιουσίας της Γερμανίας. Τα ενοίκια που ρέουν στα ταμεία των Γερμανών κατόχων ακινήτων φτάνουν τα 500 ΔΙΣ ΔΟΛΛΑΡΙΑ το χρόνο.
Για να κρατηθούν τα ενοίκια ψηλά επιβάλλεται η μείωση της προσφοράς γης. Αυτός είναι ο ρόλος της προστασίας της Φύσης στη Γερμανία [σσ. να κρατά τα ενοίκια ψηλά]. Οι Γερμανοί μεγαλοκτηματίες κατέχουν 50 000 τετραγωνικά χιλιόμετρα “Φύσης”. Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις κατέχουν άλλα 20 000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, οι κεντρική και οι τοπικές κυβερνήσεις κατέχουν άλλα 36 000 τετ.χιλ.. Για σύγκριση αναφέρεται ότι η τοπική κυβέρνηση του Βερολίνου, της πρωτεύουσας, του Αμβούργου και της Βρέμης κατέχουν όλες μαζί 2 000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και σε αυτά κατοικούν επτά εκατομμύρια άνθρωποι, οι περισσότεροι με ενοίκιο. Ποια θα ήταν η αξία της γης που περικλείεται στους 5000 δρυμούς που κατέχουν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις της Γερμανία αν αυτές ανοίγονταν σε οικιστική ανάπτυξη; Είναι αδύνατον να γινει κατανοητή η γερμανική πολιτική περιβάλλοντος αν δεν γινει αναφορά στο θέμα ενοίκιο.
Η καρδιά του οικολογικού κινήματος στη Γερμανία βρίσκεται στα συμφέροντα των μεγαλοκτημόνων, δηλαδή καμια εκατοστή χιλιάδες ανθρώπους μερικοί από τους οποίους συγκαταλέγονται στους πιο πλούσιους του πλανήτη.
Το κέντρο δράσης των περιβαλλοντικών οργανώσεων στην Γερμανία είναι μεταξύ των μεγαλοκτημόνων και του κράτους, και όχι μεταξύ των οργανώσεων και του κράτους. Για αυτό και μετά την επανένωση της Γερμανία το 1990 το περιβαλλοντικό “κίνημα” βρήκε θεσμική θέση μέσα στην κυβέρνηση και από εκεί καθοδηγεί την δράση.”
Πρόκειται για κείμενο κλειδί που ρίχνει φως στα τεκταινόμενα στην Ελλάδα, και άλλες “ανοικτές” χώρες όπου οι περιβαλλοντικές οργανώσεις δρουν για να προάγουν γερμανικά συμφέροντα.
Δεν είναι καθόλου τυχαία η πρόταση γερμανικών συμφερόντων για την ίδρυση ειδικών ζωνών επιχειρηματικότητας, στην Ελλάδα, στις οποίες θα αναστέλλονται οι περιβαλλοντικοί νόμοι. Αυτοί έχουν το οικονομικό και περιβαλλοντικό μαχαίρι και πεπόνι, αυτοί κάνουν ότι θέλουν. Φανταστείτε την αντίδραση των εδώ οικολογικών οργανώσεων αν αυτή η πρόταση ήταν αμιγώς ελληνική!
Σκεφτείτε επίσης πόσα πλουτοπαραγωγικά έργα στην Ελλάδα έχουν μπλοκαριστεί από τις “προσφυγές” περιβαλλοντικών οργανώσεων. Αναρωτηθείτε πως αυτές οι οργανώσεις βρήκαν το χρήμα για δικηγόρους και παραστάσεις σε άνώτατα εθνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια. Σκεφτείτε πως η βιομηχανία στην Ελλάδα και αλλού θεωρείται εχθρική προς το περιβάλλον όταν στην Γερμανία είναι ο κύριος μοχλός παραγωγής πλούτου και λόγος που η Γερμανία σήμερα είναι ηγέτης της Ευρώπης.
Επίσης από τα παραπάνω εξηγείται ο φθόνος και η κακεντρέχεια με την οποία το γερμανικό κοινό μας αντιμετωπίζει. Είναι φυσικό για κάποιον που γεννιέται και πεθαίνει ενοικιαστής να φθονεί μια χώρα σαν την Ελλάδα που έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη.
Εξίσου κατανοητή γίνεται και η αντιμετώπιση από τα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα προς μια αραικατοικημένη χώρα με μεγάλη δυνητική αξία γης. Προφανώς οι Γερμανοί ξέρουν καλά τι σημαίνει εκμετάλλευση γης και είσπραξη ενοικίου από κάθε είδους χρήστη, από τον εργοστασιάρχη μέχρι τον γεωργό. Οπως γράφει ο Kay τα ενοίκια ανέρχονται σε 500 ΔΙΣ ΔΟΛΛΑΡΙΑ ετησίως στην Γερμανία. Αυτό μην το ξεχνάτε.
Αυτό που προφανώς δεν κατανοούν οι Γερμανοί είναι η υπόσταση του Stakeholder, του μετόχου στα κοινά, που προσδίδει η μικρή ιδιοκτησία σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Και ίσως η αλλαγή αυτής της υπόστασης να είναι και ο στόχος τελικά. Ισως να θεωρούν φυσικό ότι οι κάτοικοι μιας χώρας θα πρέπει να είναι ενοικιαστές στην ίδια τους την χώρα.
Και τι κάνουμε;
Αρχίζουμε με την έξωση από την χώρα όλων των ΜΚΟ που δρουν χωρίς εσωτερική δημοκρατία, χωρίς διαφάνεια και χωρίς δημόσιο οικονομικό έλεγχο. Αυτές οι οργανώσεις είναι το κύριο μέσο πίεσης προς υπουργούς και το μέσο διαμόρφωσης “οικολογικής συνείδησης” που δήθεν νοιάζεται για το περιβάλλον. Ουσιαστικά αυτές οι οργανώσεις προωθούν ξένα συμφέροντα και έναν ξένο τρόπο ζωής.
Επίσης άμεσα διώχνονται από κάθε υπουργείο και δημόσια υπηρεσία όλοι οι εκπρόσωποι ΜΚΟ. Κανένας πολίτης δεν έχει ψηφίσει ποτέ του για καμία ΜΚΟ. Υπάρχουν εκλεγμένοι εκπρόσωποι για να προτείνουν πολιτικές και αρμόδιοι δημόσιοι λειτουργοί για να τις φέρουν εις πέρας. Δεν χρειάζεται κανένας οικοκολαούζος μέσα στην κρατική μηχανή.
Στις επόμενες εκλογές δείτε ποιοι προτείνουν τα παραπάνω. Αυτοί είναι οι πατριώτες. Είναι τραγικό ότι στην Ελλάδα μέχρι τώρα μόνο ένας πολιτικός έχει μιλήσει για τα σκοτεινά συμφέροντα πίσω από τις ΜΚΟ. Οι υπόλοιποι τι κάνουν;