ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ;
Η ημιμάθεια είναι κακό πράμα, ακούμε όλο και πιο συχνά από απηυδησμένους εκπαιδευτικούς που αποδίδουν μεγάλο μερίδιο της τρέχουσας κατάστασης στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Ενας εκπαιδευτικός, ο Σαράντος Καργάκος το θέτει γλαφυρά: να αλλάξουμε το σύμβολο της παιδείας από κουκουβάγια σε παπαγάλο, λέει ενδεικτικά.
Ε, αυτό το σύστημα της παπαγαλίας έχει ενστερνίσει στα παιδιά, που σήμερα είναι πια οι μεγάλοι που κάνουν κουμάντο, ότι όσο πιο πολλά δέντρα, πολύ πράσινο, έχει μια χώρα τόσο πιο καλά είναι. Οι ίδιοι παπαγάλοι επίσης δείχνουν προς την “οικολογική σοφία” των πρωτόγονων λαών αλλά προφανώς την αγνοούν. Αυτή η παπαγαλίστικη σοφία περί του περιβάλλοντος πήρε μάλιστα έγκριση από ανώτατα δικαστήρια με εκείνο το σλόγκαν “άπαξ δάσος πάντα δάσος” που επιτρέπει την τσάμπα απαλλοτρίωση ιδιωτικών εκτάσεων όσων έκαναν το λάθος να αφήσουν δέντρα να βλαστήσουν στο χωράφι τους. Το ότι το σλόγκαν δίνει και κίνητρα για ξερίζωμα δεν το έψαξαν καθόλου, αφού το μόνο που ενδιέφερε ήταν το τσιτάτο και ο εντυπωσιασμός της δια της νομολογίας άσκησης πολιτικής.
Δείτε παρακάτω πως περιγράφει την κατάσταση στην Αυστραλία μια σχολιάστρια του ιστότοπου carbon-sense.com και σκεφτείτε τις ομοιότητες με τα δικά μας και πόσο μας θυμίζουν το 2007. Και ποιο ενδιαφέρον, διαβάστε πως οι “σοφοί” πρωτόγομοι Αβορίγινες είχαν πιο αποτελεσματικές μεθόδους διαχείρισης της γης και πρόληψης πυρκαγιών, και τελικά πως η εκεί επιμονή στο “άπαξ δάσος” και το “πράσινο” έφερε την καταστροφή με 173 νεκρούς.
“Πρόσφατη είδηση από φίλους που υπέστησαν τρομερές ζημιές σε κτίρια, φράχτες, βοσκότοπους και ζώα στις φωτιές της Κουναμπαραμπράν άρχισε με μια φράση που ακούγεται όλο και πιο συχνά: “μια λυσσώδης φωτιά βγήκε από το εθνικό πάρκο και ήλθε κατά πάνω μας”.
Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να περιοριστεί η ζημιά από τις δασικές πυρκαγιές: με την μείωση καύσιμης ύλης.
Η μείωση της καύσιμης ύλης γίνεται με τρεις τρόπους:
Με την βοσκή, με προσχεδιασμένες και ελεγχόμενες “ψυχρές” φωτιές, με μηχανική άρωση.
Το Αυστραλιανό τοπίο με ανοικτά λιβάδια το δημιούργησαν και το διαχειρίστηκαν γενιές Αβορίγινων που ήταν μαέστροι στην χρήση του πιο χρήσιμου εργαλείου του ανθρώπου- της φωτιάς. Ολοι οι εξερευνητές, από τον Τάσμαν μέχρι τον Κούκ ανέφεραν τον καπνό στον ουρανό και τα καμένα δέντρα όπου έριχναν άγκυρα. Αυτή η χρήση φωτιάς έφτιαξε τα ανοικτά λιβάδεια που κυριαρχούσαν στην προευρωπαϊκή Αυστραλία. Οι Αβορίγινες άναβαν φωτιές συνεχώς, και έτσι οι φωτιές ήταν μικρές, σε ένα μικρό ψηφιδωτό που δεν κατέστρεφε το τοπίο και δημιούργησαν υγιή λιβάδια από τα οποία εξαρτόντουσαν πολλά ζώα αλλά και οι ίδιοι οι Αβορίγινες.
Αποπροσανοτολισμένοι δενδρολάτρες και οι πράσινοι πολιτικοί έκλεισαν τις πύλες σε ολοένα και μεγαλύτερες εκτάσεις για δένδρα- πάρκα, χώροι παραδοσιακής άγριας φύσης, οικοτόποι, πράσινοι χώροι για το Σαββατοκύριακο, παγίδες διοξειδίου του άνθρακα κλπ. Ποτέ πριν σε αυτή την ήπειρο δεν είχε περιοριστεί η χρήση φωτιάς στην διαχείριση της γης. Οι μυωπικές πολιτικές της περικύκλωσης εκτάσεων από “τράπεζες γης” κομπλέ με πύλες και φράχτες, δημιούργησε ένα αφύσικο τοπίο για την Αυστραλία. Δημιούργησαν πυριτιδαποθήκες όπου η ανάπτυξη ξυλοδών φυτών και η συσσώρευση ελαιωδών φύλλων των ευκαλύπτων έγινε το τέλειο περιβάλλον για έντονες πυρκαγιές. Οταν ανάψουν από κεραυνό, εμπρησμό ή αμέλεια, οι αναπόφευκτες πύρινες καταιγίδες καταπίνουν τα δέντρα των πάρκων και μετά εισβάλλουν σε γειτονικές ιδιοκτησίες.
Πολλές από τις σημερινές κλειστές δενδρόφυτες περιοχές δημιουργήθηκαν για να παγιδεύσουν το διοξείδιο του άνθρακα, ως αποτέλεσμα του συμφώνου του Κυότο. Και διερωτάται κανείς ποιος πληρώνει τον φόρο άνθρακα για το διοξείδιο που απελευθερώθηκε στην ατμόσφαιρα από τις πυρκαγιές.
Η πράσινη γραφειοκρατεία και οι πολιτικοί προφανέστατα κακοδιαχειρίζονται τις τεράστιες δασώδεις εκτάσεις. Οι Αβορίγινες και οι πρώτοι έποικοι βοσκοί είχαν κάνει πολύ καλύτερη δουλειά. Πρέπει να κηρυχτεί παύση στην δημιουργία νέων “τραπεζών γης” και μια επιστροφή στις πρακτικές της αειφόρου διαχείρισης για την υπόλοιπη γη στην Αυστραλία.”
Viv Forbes,
Rosewood Qld Australia
forbes@carbon-sense.com
Για να γίνει κατανοητή η μονομανία με το “πράσινο” δείτε τις φωτογραφίες του ίδιου δρόμου στην Αυστραλία όπως αποθανατίστηκε σε ένα έργο, το Στορκ, πριν σαράντα χρόνια και πως είναι τώρα. Πολλοί άνθρωποι χάθηκαν σε δρόμους όπως αυτόν, όταν οι πρόσφατες πυρκαγιές τους μετέτρεψαν σε πύρινες παγίδες.
Ο καθηγητής Ράκαμ του πανεπιστημίου του Κέημπριτζ μας το είπε και οι μελέτες του έχουν αναφερθει στην Οπλογνωσία. Το πυκνό δάσος από πεύκα είναι συνταγή για καταστροφή. Εμείς όμως επιμένουμε στο “άπαξ δάσος” και άλλα πομπώδη, λόγω παιδείας βλέπετε.