Μια εισαγωγή πριν πάμε στην είδηση:
Στην μεταπολεμική Ελλάδα πέρασε στα μουλωχτά μια διεθνής μοναδικότητα:
η καθιέρωση του όρου “δασική έκταση”.
Μια έκταση, δημόσια ή ιδιωτική, ορίζεται ως “δασική” με απόφαση του τοπικού δασάρχη.
Τα επακόλουθα του χαρακτηρισμού είναι δυσβάσταχτα για τον ιδιοκτήτη και ισοδυναμούν με κατάσχεση της γης του, αλλά χωρίς αποζημίωση.
Αυτή την αυθαιρεσία έχουν εγκρίνει τα ανώτατα δικαστήρια της χώρας με το σκεπτικό ότι το δημόσιο συμφέρον ωφελείται από το “δάσος” και υπερνικά το ιδιωτικό συμφέρον που απορρέει από την ιδιοκτησία. Στα δικαστήρια βγήκε η ρήση “άπαξ δάσος πάντα δάσος”.
Είναι επίσης ηλίου φαεινότερον ότι με αυτή την αντιμετώπιση ο κάθε σώφρων ιδιοκτήτης γης έχει άμεσο συμφέρον να προλαβαίνει την εμφάνιση αυτοφυούς δασικής βλάστησης, δηλαδή να ξεριζώνει δέντρα πριν του γίνουν δάσος και χάσει τη γη του.
Με την οικονομική κρίση έγινε κατανοητή η ανάγκη αλλαγής του καθεστώτος για να απελευθερωθούν εκτάσεις, ιδιωτικές και δημόσιες, τόσο για την καλλιέργεια όσο και για άλλες οικονομικές δραστηριότητες. Εν ολίγοις χρειάζεται αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος που δίνει πρωτοκαθεδρία στο “δάσος”.
Ο πρωθυπουργός τόνισε την ανάγκη σε πρόσφατη ομιλία του στο Ναύπλιο. Και όπως πάντα, όταν πρόκειται για ανάπτυξη της χώρας και την οικονομική της ενίσχυση, βγήκαν οι οικολόγοι στο κλαρί. Ο πρόεδρος της WWF, που ήταν πρώην στέλεχος πολυεθνικής εταιρείας, μίλησε για την αξία των χαμηλών θαμνωδών εκτάσεων και πως αυτές αποτελούν “ενδιαιτήματα” σπάνιων ειδών κλπ.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ούτε ο πρωθυπουργός, ούτε ο διευθυντής του WWF, ούτε κάποιος άλλος αρμόδιος, τόνισε τον παραλογισμό του καθεστώτος μονομερούς και αυθαίρετης επιβολής του όρου “δασική έκταση”. Συνεχίζει η ακούσια ή εκούσια, δεν γνωρίζω ποια, σύγχυση μεταξύ του όρου “δάσος” και του όρου “δασική έκταση”.
Κυνικά σκεπτόμενος θα έλεγα ότι το μπέρδεμα βολεύει τους πάντες, πολιτικούς, “οικολόγους”, δασικούς και καταπατητές. Είναι ένα μοναδικό εργαλείο για να κλέβουν γη από ιδιώτες και μάλιστα χωρίς αποζημίωση. Για μερικούς είναι μια μηχανή κοπής χρήματος, αν σκεφτούμε πόση αξία χάνει ένα οικόπεδο με τον χαρακτηρισμό “δασική έκταση” και πόση κερδίζει με τον αποχαρακτηρισμό.
Καιρός να σταματήσει αυτή η φάμπρικα που μάλλον δεν είναι σύννομη με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι δεν φτάσαμε ποτέ μέχρι εκεί να δούμε κατά πόσο η τακτική αυτή μπορεί να αντέξει ένα πραγματικά αντικειμενικό δικαστικό τεστ.
Το θέμα μας αφορά άμεσα. Το θήραμα δεν είναι προϊόν του συμπαγούς δάσους. Το θήραμα, όπως και άλλα μη θηρεύσιμα είδη, δηλαδή η πολυπόθητη βιοποικιλότητα, ευεργετούνται από το σύμμικτο περιβάλλον όπου δάση και καλλιέργειες συνυπάρχουν. Οπως τονίζουν οι ειδικοί το σύμμικτο φυτικό περιβάλλον είναι και πολύ πιο ανθεκτικό στις φωτιές. Οταν όμως επιβάλλεται η παύση της καλλιέργειας, και αυτό γίνεται όταν μια έκταση χαρακτηρίζεται “δασική”, τότε χάνεται η μικτή αυτή βλάστηση και οδεύουμε προς το πυρόφιλο δάσος που είναι καταδικασμένο να καεί κάθε 25 χρόνια. Είναι απορίας άξιο πως αυτή η εξέλιξη κρίνεται προτιμητέα από δήθεν οικολογικές οργανώσεις. Ή μήπως δεν είναι;