Με τόσο μελάνι να χύνεται για τα οικολογικά θέματα σε αυτή τη χώρα, θα περίμενε κανείς η γνώση του κοινού για την οικολογία να είναι ανεβασμένη.
Ομως το αντίθετο συμβαίνει. Οσο περισσότερα γράφονται για την οικολογία τόσο λιγότερα ξέρει το κοινό. Ισως να φταίει λίγο και η επιμονή των “οικολογικών συντακτών” που ικανοποιούνται με ότι τους δίνουν οι αυτοαποκαλούμενες “οικολογικές οργανώσεις”. Ο δε τίτλος “οικολογική” όταν αναφέρεται σε οργανώσεις καλύπτει μια μυριάδα αποχρώσεων και τάσεων, από τα ερωτικά μανητάρια μέχρι την WWF. Σπάνια θα δείτε τμήμα πανεπιστημίου να περιλαμβάνεται στις πηγές των συναδέλφων του ημερήσιου τύπου.
Από αυτή την πηγή νεφελώδους οικολογίας έρχεται και το αίτημα για παύση του κυνηγίου για πέντε χρόνια, κυρίως στα καμμένα δάση. Μόνό ένας αστός που δεν έχει ιδέα από τη φύση θα έθετε αυτό το αίτημα, και ιδού γιατί:
-Στα καμμένα δεν μένει τίποτε ζωντανό άρα με ή χωρίς απαγόρευση κυνήγι δεν νοείται.
-Η φωτιά στο δάσος είναι ξεκίνημα ενός νέου κύκλου που αρχίζει με το εμπλουτισμένο από θρεπτικά συστατικά έδαφος, (λόγω στάχτης), και το άπλετο φως που φτάνει ανεμπόδιστο από κλαδιά στο έδαφος. Μέσα σε ένα χρόνο η θαμνώδης βλάστηση φτάνει το μισό περίπου ύψος που είχε πριν την φωτιά.
-Στο τέλος του πρώτου έτους μετά την πυρκαγιά, το δάσος είναι ικανό να φιλοξενήσει τους πληθυσμούς εδαφόβιων πουλιών (μπεκάτσες, πέρδικες, ορτύκια) και θηλαστικών (λαγών, αλεπούς, αγριόχοιρου) που είχε πριν. Λόγω της αυξημένης ηλιοφάνειας το δάσος σε αυτή τη φάση “παράγει” περισσότερα θηράματα από το ώριμο δάσος με ψηλά πεύκα. Οσοι παρατηρούν τη φύση ξέρουν ότι κάτω από τα πεύκα δεν υπάρχει ζωή λόγω της επίδρασης των πευκοβελόνων στο έδαφος.
-Αμέσως μετά την φωτιά τα ζώα καταφεύγουν στα γύρω δάση. Το πρώτο αποτέλεσμα αυτής της βίαιης μετακίνησης είναι η αύξηση των πληθυσμών στα γύρω δάση. Ομως σε αυτή την κίνηση αντιδρούν οι τοπικοί πληθυσμοί και μετά από τις γνωστές αψιμαχίες όσα ζώα είναι κυρίαρχα θα κρατήσουν τον ζωτικό τους χώρο και τα υπόλοιπα θα εκδιωχθούν. Ετσι δουλεύει η φύση, με βάρβαρες διαδικασίες και χωρίς πρόνοια για τους πρόσφυγες, αυτό το ξέρει κάθε εντεκάχρονος που βλέπει ντοκυμανταίρ του ΣΚΑΙ, έτσι δεν είναι Κατερίνα και Αρη;
Οσα ζώα είναι υπεράριθμα θα πεθάνουν από έλλειψη τροφής και κάλυψης, διωγμένα από τα κυρίαρχα. Και πάλι αυτό θα γίνει με ή χωρίς κυνήγι. Για όσους αμφισβητούν τα παραπάνω παρακαλώ αποταθείτε στο πανεπιστήμιο της Αριζόνα και της Φλώριδας για λεπτομερείς μελέτες στην μετά την πυρκαγιά εξέλιξη της πανίδας.
-Η όποια απαγόρευση μετά τις φωτιές δεν κάνει τίποτε για την προφύλαξη των πληθυσμών των ζώων. Κάθε απαγόρευση του κυνηγίου σε χώρο που δεν έχει καεί είναι ανώφελη, και επιπλέον επιζήμια αν απαιτεί προσωπικό και χρήμα για να εφαρμοστεί.
-Πραγματική αξία έχει η ταχύτατη προστασία του εδάφους σε καμμένα σημεία. Χωρίς έδαφος δεν μπορεί να επανέλθει η βλάστηση. Και επειδή το καμμένο έδαφος δεν έχει τα οργανικά υλικά που δρουν σαν συνδετικός ιστός με τα ορυκτά στυστατικά του εδάφους, το καμμένο είναι πιο ευάλωτο στην διάβρωση από το νερό και τον άερα.
Αντί λοιπόν να επιδιδόμαστε σε φανφάρες για το κυνήγι στα καμμένα, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί να διεξαχθεί, ας συνδυάσουμε τις προσπάθειες μας στην προστασία του εδάφους.
Το μεγαλύτερο οικολογικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι ούτε οι φωτιές, ούτε οι χωματερές, ούτε τίποτε άλλο πέρα από την διάβρωση. Σαν μια από τις πιο ορεινές χώρες της Ευρώπης και με ελάχιστη αντιδιαβρωτική υποδομή, η Ελλάδα πάσχει από διάβρωση των εδαφών της. Το μουσείο Γουλανδρή κάποτε είχε υπολογίσει ότι χάνουμε από την διάβρωση όγκο εδάφους που ισοδυναμεί με το νησί της Νάξου.
Αν λοιπόν κύριοι “οικολόγοι” θέλετε να βγουν τα εισαγωγικά από τον τίτλο σας και να έχετε το δικαίωμα σε αυτόν παρατείστε τις βλακείες και δείτε τα πραγματικά προβλήματα της χώρας στην οποία ζείτε.