Το παρακάτω απόσπασμα από το άρθρο του φίλου Μπάμπη Γκαβά στο Εθνος Κυνήγι 678 λέει έμμεσα κάποιες αλήθειες.
Η πρώτη αλήθεια είναι ότι παλιά είχαμε οικολογία της πράξης, ενώ σήμερα έχουμε οικολογία της αδράνειας και του αρνητισμού. Η δεύτερη αλήθεια είναι ότι κάποτε είχαμε δημιουργικούς ανθρώπους, εθνικούς ευεργέτες που έδιναν το κατά δύναμη στο σύνολο.
Από το άρθρο Προορισμός Βλαχοκερασιά
“Το δάσος αυτό [της Βλαχοκερασιάς] ήταν ένα ΄ονειρο που πέρασε από το μυαλό του δασολόγου το 1913 και εγώ, μετά από πολλά χρόνια, κυνηγουσα σε αυτή την περιοχή που κάποτε ήταν πέτρες. Σήμερα, το 2014, θυμάμαι κάποια πράγματα, κάνω συγκρίσεις και αγανακτώ. Σήμερα μου έρχονται στο μυαλό άνθρωποι άχρηστοι, ανίκανοι, φυγόπονοι καρεκλοκένταυροι, συμφεροντολόγοι που μόνο τους μέλημα είναι να μη χάσουν το μαχτό, την κουτάλα. Αλλά και εμείς όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά είμαστε υπεύθυνοι για το χάλι μας και άξιοι της τύχης μας.”
Το δάσος της Βλαχοκερασιάς, 50 τετραγωνικά χιλιόμετρα παραδεισένιας βλάστησης, είναι φυτευτό, δεν είναι έργο της “παρθένας Φύσης”. Το οραματίστηκε το 1013, σε ηλικία 20 ετών, ο μετέπειτα δασολόγος Αναστάσιος Στεφάνου. Πήρε 50 χρόνια για το όραμα του Στεφάνου να γίνει πραγματικότητα. Αλλά έγινε. Σήμερα ένα παρόμοιο έργο θα απαιτούσε πάμπολλες πανάκριβες “οικολογικές” μελέτες, αρκετό ευρωπαϊκό χρήμα με τις αναπόφευκτες διαρροές προς τρίτους, μπόλικες συμβάσεις έργου με κονδύλια προς μπετατζήδες, και αμφίβολο αποτέλεσμα. Λίγα λέει ο Μπάμπης.
Ο Λυκαβηττός πριν την δενδροφύτευση ήταν ένας γυμνός, διαβρωμένος βράχος.
Η Βλαχοκερασιά δεν είναι το μοναδικο παράδειγμα δημιουργίας δάσους εκεί που πρώτα υπήρχαν πέτρες. Ο λόφος του Λυκαβηττού κάποτε ήταν χέρσο και άγονο μέρος όπου έβοσκαν λιγοστά πρόβατα. Με συλλογική προσπάθεια έγινε δάσος. Η ονομασία της Οδού Αθηναίων Εφήβων είναι απόδοση τιμής στα παιδιά που φύτεψαν τον λόφο.
