Η σύντομη απάντηση είναι ένα ηχηρό ΟΧΙ.
Επιστήμονες που ερευνούν το δάσος του Αμαζονίου έχουν αποδείξει ότι οι παρθένες περιοχές, που σήμερα καλύπτονται από πυκνή βλάστηση και κατοικούνται από πιθήκους, παλαιότερα ήταν κέντρα ανθρώπινου πολιτισμού.
Ο πληθυσμός του κεντρικού δάσους του Αμαζονίου κάποτε φιλοξενούσε 20 εκατομμύρια ανθρώπους που καλλιεργούσαν το έδαφος και μάλιστα αύξαναν την γονιμότητα του.
Οπως αναφέρει ο ερευνητής Augusto Oyuela-Caycedo, του πανεπιστημίου της Φλώριντα: “υπάρχει ένα τεράστιο ίχνος ανθρώπινης κατοίκησης στο δάσος του Αμαζονίου.” Ο καθηγητής δείχνει κομμάτια από πήλινα αγγεία από την περιοχή του κεντρικού Αμαζονίου και σχολιάζει: “η περιοχή βρίθει από ανθρώπινα ίχνη, αυτά τα αγγεία κατασκευάστηκαν εδώ, πριν εκατοντάδες χρόνια”.
Εξω από την πόλη Μαναούς στην Βραζιλία, ο αρχαιολόγος Eduardo Neves ανακάλυψε τεράστιες περιοχές καλυμμένες από “μαύρη γη” όπου οι παλιοί γεωργοί είχαν ανακατέψει στάχτες με κοπριά για να αυξήσουν την γονιμότητα του εδάφους. Επίσης ο Αμερικανός αρχαιολόγος Michael Heckenberger ανακάλυψε εκατοντάδες χιλιόμετρα αρδευτικών καναλιών που χρονολογούνται από το 800 μΧ. Ενώ στην ίδια περιοχή αρχαιολόγοι από διάφορες χώρες βρήκαν ίχνη τεράστιων έργων εκτροπής ποταμών που χρονολογούνται από την προχριστιανική εποχή.
Οι ανακαλύψεις δείχνουν ότι η σύγχρονη οικολογική μυθολογία που θέλει τον Αμαζόνιο να είναι μια περιοχή παρθένα, και χωρίς ουσιαστική ανθρώπινη παρουσία, είναι εντελώς ανεδαφική. Ο Αμαζόνιος κατοικείτο από ανθρώπους που ανέπτυξαν περίπλοκο πολιτισμό, με μεγάλα έργα. Το γεγονός ότι η ζούγκλα κατάφερε να επικαλύψει αυτά τα έργα δείχνει και κάτι άλλο: ότι η Φύση δεν πληγώνεται ανεπανόρθωτα από την ανθρώπινη δραστηριότητα.