Γράφει επισκέπτης της Οπλογνωσίας:
“Νικήτα το τελευταίο διάστημα (4-6 βδομάδες) που πηγαίνω στο κυνήγι τα Σαββατοκύριακα βλέπω, σχεδόν πάντα, διάφορους να κόβουν ξύλα άπ΄το δάσος και να φεύγουν κλεφτά. Περιοχή Μπέλλες και νοτιοανατολικά στους πρόποδες του Πάϊκου. Μάλιστα φαίνεται ο “πινακιδότοπος” σαν μόλις να έχει αφαιρεθεί η πινακίδα του φορτηγού. Σχολίασέ το παρακαλώ. Ευχαριστώ.”
ΣΧΟΛΙΟ
Η αρχή του “άπαξ δάσος πάντα δάσος” συμβάλλει στο κακό που περιγράφεις. Και ιδού πως:
Αν δημιουργήσεις ένα αλσύλλιο σε ιδιόκτητο χώρο, για να παράγεις καυσόξυλα, τότε κινδυνεύεις να χαρακτηριστεί το αλσύλλιο “δασική έκταση” και να περιοριστούν τα ιδιοκτησιακά σου δικαιώματα. Εννοείται ότι σε μια χαρακτηρισμένη έκταση δεν επιτρέπεται η ξύλευση.
Η λύση που βρίσκει ο πολίτης είναι απλή. Στα ιδιόκτητα μέρη ξεριζώνει κάθε άνοιξη ότι μπορεί να δημιουργήσει ξυλώδη ιστό σε αρκετή πυκνότητα για δικαιολογήσει τον χαρακτηρισμό “δασική έκταση”. Και αφού δεν έχει δική του παραγωγή ξύλου πάει στο δάσος και κόβει λάθρα.
Σε χώρες που έχουν δημοκρατία αφήνουν τον πολίτη να δημιουργήσει ιδιωτικά αλσύλλια για ξύλευση, αγγλιστί η λέξη για αυτά τα αλσύλλια είναι “woodlot”, κυριολεκτικά χώρος ξύλευσης. Σε χώρες με καθεστώς κοινοκτημοσύνης οι κάτοικοι της περιοχής έχουν δικαιώματα ξύλευσης στα κοινοτικά δάση, ξύλευση που γίνεται εφαρμόζοντας κανόνες συνετής δασοπονίας.
Οταν ο πολίτης έχει την επιλογή να πλευριτώσει μέσα στο ίδιο του το σπίτι διότι δεν έχει χρήματα για πετρέλαιο ή την ΔΕΗ, έ τότε θα κόψει ξύλα. Και αφού δεν μπορεί να το κάνει νόμιμα και δασοπονικά σωστά θα το κάνει τσάτρα πάτρα. Αυτά θέσπισε η πολιτεία και τα ανώτατα δικαστήρια και αυτά γίνονται.
Η ίδια η πολιτεία, όταν αύξησε τα καύσιμα και το ρεύμα, έπρεπε να είχε προβλέψει την αυξημένη ζήτηση για ξυλεία. Και να θεσπίσει κανόνες και οδηγίες στους δασάρχες ώστε η ξύλευση να συνδυάζεται με τον καθαρισμό των δασών από πλεονάζουσα καύσιμη ύλη. Λαϊκά αυτό αποκαλείται “με ένα σμπάρο δυό τρυγόνια”.
Βέβαια οι δασικοί θα ανταπαντούσαν με το επιχείρημα της έλλειψης προσωπικού, καμιά απεργία κλπ. Μυστήριο πως βρίσκουν χρόνο για χαρακτηρισμούς “δασικών εκτάσεων” και ελάχιστα άλλα.