Perazzi MX2000 Sporting με κοντάκι που αντανακλά την ιταλική σχολή.
“Τα Merkel βγάζουν καλές τουφεκιές” είναι άποψη που έχω ακούσει επανελειμμένα, ειδικά για τα σουπερποζέ της συγκεκριμένης εταιρείας. Η άποψη προφέρεται από συναδέλφους που χρησιμοποίησαν άλλα όπλα, κάποια στιγμή πήραν ένα Merkel και όπως λένε συνήθως “είδαν φως” και αυτό το αποδίδουν στα βλητικά χαρακτηριστικα΄του όπλου.
Μετά από πολλές χιλιάδες βολές στον πίνακα το θέμα “καλή τουφεκιά” έχει πάψει να διεγείρει. Εμαθα ότι η βολή του λειόκαννου είναι θέμα πιθανοτήτων και η “καλή τουφεκιά” δεν έχει την συγκεκριμένη έννοια που έχει όταν για παράδειγμα μιλάμε για ένα ραβδωτό. Στο ραβδωτό μια ματιά στο στόχο, όταν ξέρουμε την απόσταση βολής, λέει πολλά για την αποτελεσματικότητα του συνδυασμού όπλου-φυσιγγίου. Στο ραβδωτό βάζουμε και το αεροβόλο. Οταν ένα αεροβόλο, από σταθερή βάση, βάζει τα βλήματα σε έναν κύκλο 10 χιλιοστών στα 50 μέτρα τότε πράγματι μπορούμε να λέμε ότι βγάζει καλές τουφεκιές. Στο λειόκαννο η κατάσταση δεν είναι τόσο καθαρή και όπως έχει αποδείξει πέρα πάσης αμφιβολίας ο Δρ Jones με τις αναλύσεις του η έννοια “καλή τουφεκιά” στο λειόκαννο είναι μάλλον υπερεκτιμημένη.
Λένε λοιπόν ψέμματα οι κάτοχοι Merkel; Οχι βέβαια. Οι άνθρωποι εκφράζουν με δικά τους λόγια και δική τους εκλογίκευση κάτι πιο απλό από την καλή τουφεκιά: το Merkel τους επέτρεψε να ευστοχίσουν περισσότερο από άλλα όπλα.
Κάτι ανάλογο με την εμπειρία τους, αλλά από την ανάποδη μου έτυχε τις προάλλες δοκιμάζοντας το νέο Blaser F16. Πρόκειται για καθαρόαιμο σκοπευτικό όπλο, κατασκευασμένο με γερμανική κατασκευαστική ακρίβεια και τελειότητα. Ωστόσο το F16 έχει σύγχρονο σκοπευτικό κοντάκι, με παχιά ράχη, χοντρή ανατομική λαβή, και ανάλογη πάπια. Ρίχνοντας σε έναν σχετικά εύκολο στόχο, την τραβέρσα αριστερά προς δεξιά δεν μπορούσα να το κουμαντάρω. Η χοντρή ράχη του κοντακιού με “έδιωχνε” ενώ η λαβή δεν με άφηνε να ελέγξω το όπλο. Δεν πρόκειται για θέμα ποιότητας, το όπλο είναι άψογο, πρόκειται για θέμα μέτρων αλλά και για κάτι που πηγάζει στο “χούι”. Εμαθα να ρίχνω με αγγλικά όπλα που έχουν λεπτή ράχη και λεπτή λαβή, στοιχεία που επιτρέπουν στον σκοπευτή να “καβαλλάει” το όπλο.
Καθώς επεξεργαζόμουν το F16 σκεφτόμουν πόσο απέχει από την παραδοσιακή γερμανική σχολή κοντακιών, όπως αυτών που βλέπουμε στα σουπερποζέ της Merkel και ξαφνικά κατανόησα την φράση των “Merkelιστών” που λένε ότι είδαν φως με τα Merkel. Το κοντάκι και όχι η βλητική είναι η ουσία, και από κοντά ακολουθέι το ζύγισμα. Σαν προϊόν της σύγχρονης βιομηχανίας το F16 ακολουθεί τα διεθνή πρότυπα στο κοντάκι και αυτά έρχονται από την ιταλική σχολή στο κοντάκι. Οι Ιταλοί καθιέρωσαν την χοντρή ράχη και την ανατομική λαβή.
Κοντάκι Merkel 2001 με λεπτή ράχη και λεπτή πιστολέ λαβή.
Τα κοντάκια των κυνηγετικών σουπερποζέ της Merkel, ειδικά αυτών της μεταπολεμικής παραγωγής στην Ανατολική Γερμανία, έχουν σχήμα και διαστάσεις κυνηγετικές. Η ράχη είναι λεπτή, η λαβή επιτρέπει στο χέρι να την αγκαλιάσει και έτσι δίνει την αίσθηση ελέγχου στον χειριστή. Η πάπια είναι λεπτή και το αριστερό χέρι είναι κοντά στον άξονα των καννών και δείχνει το όπλο προς το στόσο χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Επιπλέον, τα κυνηγετικά Merkel έχουν εξαιρετικά καλό ζύγισμα που διευκολύνει την παρακολούθηση του στόχου καθώς επωμίζεις. Αυτά τα χαρακτηριστικά κάνουν το Merkel αποτελεσματικό στα χέρια ενός κυνηγού. Η αντίθεση με τα σύγχρονα όπλα είναι έντονη. Τα όπλα που δανείζονται χαρακτηριστικά των σκοπευτικών όπλων ακόμα και όταν αυτά είναι αχρείαστα, σε αναγκάζουν να ζουλάς το μάγουλο με πίεση στο κοντάκι, να ευθυγραμμίζεις τις κάννες στο στόχο με το μάτι διότι το αριστερό χέρι εκτοπίζεται από το πάχος της πάπιας που δεν μπορεί να “δείξει” φυσιολογικά. Από αυτά γλύτωσαν οι κάτοχοι των Merkel.
Θα ήθελα ένα Merkel; Οχι ακριβώς! Λόγω επαγγελματικής διαστροφής προτιμώ όπλα που μπορούν να λυθούν εύκολα και να συντηρηθούν από τον κάτοχο τους, δηλαδή όπλα με τζαβέτα. Τα Merkel έχoυν εγκάρσιες βίδες στη λαβή και απαιτούν ειδικά κατσαβίδια για το λύσιμο τους. Επίσης η αισθητική των Merkel είναι ιδιάζουσα, ακολουθεί την κεντροευρωπαϊκή σχολή με τα έντονα νεύρα ενίσχυσης στη βάση που σε συνδυασμό με το βαθύ προφίλ τα κάνει να φαίνονται ογκώδη. Αυτά είναι υποκειμενικά κριτήρια, δεν επηρεάζουν κατ’ελάχιστο την αποτελεσματικότητα του όπλου. Βλέποντας όμως το προσωπικά μου όπλα δεν εκπλήσσομαι που τα κοντάκια τους φέρνουν περισσότερο προς τη γραμμή των παλιών Merkel παρά προς τη χοντρή ράχη του σύγχρονου σκοπευτικού όπλου, και αυτό ίσως εξηγεί γιατί “βγάζουν καλές τουφεκιές”.