Πριν λίγους μήνες έγραψα για την πρακτική των υπουργών να δρουν ως διαιτητές ανάμεσα σε αντιμαχόμενες ομάδες. Αντί δηλαδή να εφαρμόζουν πολιτική, επιλέγουν το ρόλο του διαιτητή, με κύριο στόχο να μην δυσαρεστήσουν καμία πλευρά δίνοντας σε όλους κάτι.
Ακούγεται ότι αυτή την τακτική επέλεξε το υπουργείο περιβάλλοντος και στην φετεινή ρυθμιστική. Θα δώσει κάτι στους κυνηγούς. Αυτό το κάτι θα είναι η αύξηση του ποσοτικόυ ορίου στο κυνήγι του αγριόχοιρου, όπου η κάρπωση ανά ομάδα θα πάει, λέγεται, έναν αγριόχοιρο περισσότερο.
Τα έχουμε ξαναδεί αυτά τα ξεροκόμματα. Είτε με άνοιγμα καταφυγίου, όπως έγινε στην Αίγινα με την τοποθεσία Πέρδικα, είτε με την αύξηση ορίων σε ένα θήραμα που καταντά ζημιογόνο όπως το κουνέλι στη Λήμνο.
Μερικοί βρίσκουν αυτά τα μέτρα θετικά.
Η άλλη άποψη είναι ότι πρόκειται για ξεροκόμματα που μας πετούν κατά καιρούς ενώ ταυτόχρονα κάνουν τη δουλειά τους. Στο θέμα του αγριόχοιρου αντί να δώσει πραγματικά κίνητρα ή να αναθέσει μια πληρωμένη μελέτη σε πραγματικούς επιστήμονες και όχι σαϊνια του Copy Paste, βρίσκει τους κυνηγούς. Οι κυνηγοί που θα κάνουν τη δουλειά και θα πληρώσουν για να την κάνουν. Τι καλύτερο κορόιδο!
Η λεβέντικη ανταπόκριση θα ήταν φέτος να μην κυνηγηθεί ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ αγριόχοιρος. Μια κυνηγετική απεργία έτσι για το ονόρε. Να βγάλουν τους ΜΚΟδες και τους “αντί” να λύσουν το πρόβλημα. Αν θέλουν να το λύσουμε εμείς τότε ας ζητήσουν μια συγγνώμη για τις συκοφαντίες, ότι εμείς δήθεν αμολάμε αγριόχοιρους που εκτρέφουμε σε μυστικά εκτροφεία, και άλλα που έχουν δηλωθεί στα ΜΜΕ.
Αλλά, μας λείπει αυτή η λεβεντιά. Τρέχουμε για το ξεροκόμματο με την νοοτροπία του άρπαξε ότι σου δίνουν, του χρόνου δεν ξέρεις τι γίνεται. Τους λέμε εν ολίγοις οτι είμαστε του χεριού τους.