Γράφει ο επισκέπτης της Οπλογνωσίας Αργύρης:
“Γεια σου Νικήτα!
Ξαφνικά, μετά από το μετάλλιο της Άννας Κορακάκη, όλοι έμαθαν για το αγώνισμα της σκοποβολής με αεροβόλο όπλο. Επίσης, όλοι είδαν φωτογραφίες από το χώρο που η Κορακάκη έκανε προπόνηση.
Μήπως αυτή είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να αναδειχτούν τα αθλήματα της σκοποβολής στο ευρύ κοινό καθώς και τα προβλήματα και οι ελλείψεις που υπάρχουν στο χώρο? Μήπως επίσης πρέπει να τονιστεί ότι δεν χρειάζονται πολυτελείς εγκαταστάσεις αλλά ένας κλειστός χώρος μήκους 30 μέτρων?
Αργύρης”
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Ημουνε νιος και γέρασα γράφοντας ακριβώς αυτά. Εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες άρθρα για τα σκοπευτήρια, στο Κυνήγι και Σκοποβολή, στο Εθνος Κυνήγι και στην Οπλογνωσία.
Τα μικρά επαρχιακά σκοπευτήρια σε όλο τον κόσμο, ειδικά στην Ευρώπη, είναι απλοί και λιτοί χώροι. Το κύριο μέλημα είναι να τηρούνται οι κανόνες ασφάλειας για τους σκοπευτές και τους περίοικους.
Ακόμη και μεγάλα σκοπευτήρια, όπως το θρυλικό Bisley της Αγγλίας, είναι λιτοί χώροι άρα και φθηνοί στην κατασκευή και συντήρηση. Σχεδόν κάθε χωριό στην Αυστρία έχει σκοπευτήριο ραβδωτού σε κάποιο τυφλό ορεινό σημείο.
Τα σκοπευτήρια αεροβόλου στήνονται σε κάθε είδους χώρο όταν αυτός προσφέρεται. Στην Αγγλία μετατρέπουν εκκλησίες σε σκοπευτήρια αεροβόλου τις ημέρες που δεν έχει λειτουργία.
Το μεγάλο θέμα εδώ είναι το ιδιωτικό ή το κρατικό. Ως γνήσιοι κρατιστές, επιμένουμε στα κρατικά και τα χάλια είναι αυτά που έδειξαν οι φωτογραφίες του σκοπευτηρίου της Δράμας.
Το χάλι δεν σταματά εκεί. Το σκοπευτήριο του Βύρωνα έμπασε νερά τρεις μήνες μετά την ολοκλήρωση του για τους Μεσογειακούς το 1992. Το Ολυμπιακό σκοπευτήριο στο Μαρκόπουλο έγινε αποθήκες της ΕΛΑΣ διότι κανένας κρατικός φορέας δεν αναλάμβανε την λειτουργεία του.
Ο ιδιώτης επιχειρηματίας ρισκάρει τα δικά του λεφτά, όχι των φορολογουμένων. Αναλαμβάνει να προσελκύσει πελατεία για να αυξήσει τα κέρδη του, άρα έχει άμεσο συμφέρον στην διάδοση των σκοπευτικών αθλημάτων. Η δουλειά του κράτους, δηλαδή της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας περιορίζεται στον έλεγχο και την τήρηση των κανόνων ασφαλείας, και όχι στο στήσιμο σκοπευτηρίων. Ετσι μειώνεται το κόστος στον κρατικό προϋπολογισμό.
Απλά πράγματα. Αλλά το εθνικό μας DNA δεν ρέπει προς το απλό.
Μερικά από τα άρθρα του Κυνήγι και Σκοποβολή για σκοπευτήρια είναι τα “Ιδιωτικά σκοπευτήρια”, από το τεύχος 53, Μάρτιος 1992, και “Ιδιωτικά σκοπευτήρια, η πραγματικότητα. Ανταπόκριση από τη Μασσαχουσέτη” από το τεύχος 106, Φεβρουάριος 1997.