Με αφορμή την παρακάτω ερώτηση τακτικού αναγνώστη είναι ευκαιρία να δούμε το θέμα πιο αναλυτικά
“Νικήτα γειά σου
Με εντυπωσιάζουν τα κοντάκια όπως αυτό της φωτογραφίας, με την ακρως πιστολέ λαβή και την θέση για τον αντίχειρα ( κάπου διάβασα οτι λέγεται finger stop) που οδηγεί το χέρι στην ίδια πάντα θέση στην λαβή . Θα ήθελα να κάνω ενα τέτοιο και να το βάλω σε ένα μονοσκάνδαλο όπλο (εχω την ταχνογνωσία, τα εργαλεία και … τα όπλα).Η ερώτησή μου εινα αν ένα τοσο σκοπευτικό κοντάκι είναι λειτουργικό στο κυνήγι όπου τα πράγματα δεν είναι όπως στο σκοπευτήριο (πιό άμεσες επωμίσεις, πιο ενστικτώδεις τουφεκιές κλπ), αν τελικά το κάνω να το βάλω σε καραμπίνα; ( αν και έχω 2 sp μονοσκάνδαλα θα με βόλεβε η καραμπίνα αλλά στην σκέψη μου είναι κατι αν ιεροσυλία) Ποιά είναι η άποψή σου;
Ευχαριστώ για τον χρόνο σου
Κυρατζίδης Δημήτρης”
Κοντάκι με ανατομική λαβή και παγίδα για τον αντίχειρα. Δίνει καλύτερο έλεγχο κατά τη βολή, αλλά τι γίνεται με το κράτημα και την μεταφορά;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Να αρχίσουμε από το θέμα της χρήσης του όπλου στο κυνήγι σε σύγκριση με το σκοπευτήριο.
Ο σκοπευτής μεταφέρει το όπλο του ελάχιστα και πάντα ανοικτό λόγω των κανονισμών ασφαλείας που επιβάλλονται σε όλα τα σκοπευτήρια παγκοσμίως. Οταν είναι στο βατήρα, και μόνο τότε κλείνει το όπλο.
Ανάλογα με το άθλημα, Σκητ, Τραπ, Σπόρτινγκ, η στάση και το κράτημα του όπλου είναι σταθερά. Δεν είναι ίδια σε όλα τα αθλήματα, αλλά είναι σταθερά σε κάθε άθλημα. Στο Τραπ για παράδειγμα, ο σκοπευτής στέκει στο βατήρα, με το όπλο επωμισμένο, κλειδωμένο στο σώμα του και τότε καλεί για εκτόξευση του στόχου.
Με σταθερή θέση και κράτημα το όπλο δεν αλλάζει θέση στην σκοποβολή. Ο σκοπευτής δεν χρειάζεται να σταματήσει, να περάσει το όπλο από το ένα χέρι στο άλλο διότι συναντά κάποιο φυσικό εμπόδιο, ή για να δει τι κάνει ο σκύλος του. Είναι λοιπόν ευνόητη η συνεχής έρευνα των σκοπευτών για πιο σταθερό κράτημα του όπλου, κάτι που βολεύει στην διατήρηση του ελέγχου για τη δεύτερη βολή.
Το κουβάλημα του όπλου είναι ο κανόνας στο κυνήγι, η κατάσταση είναι εντελώς αντίθετη με το σκοπευτήριο. Ο κυνηγός κουβαλά το όπλο του πολύ και ρίχνει ελάχιστα. Τρανό παράδειγμα τα όπλα των λαγάδων. Αν και ρίχνουν ελάχιστα φυσίγγια είναι ταλαιπωρημένα από το κουβάλημα και την τριβή με κλαδιά, πέτρες, φυσιγγιοθήκες και το πορτ μπαγκάζ των αυτοκινήτων.
Το εικονιζόμενο κοντάκι προσφέρει πιο σταθερό κράτημα, ωστόσο είναι αμφίβολο αν προσφέρει ευκολία στο κουβάλημα. Η προεξοχή της λαβής προς τα πίσω μάλλον θα δυσχεραίνει το κουβάλημα. Ενώ η μετάβαση από το κράτημα στην επώμιση σε συνθήκες στρες θα είναι κάπως αργή, θέλει χρόνο για να μπει ο αντίχειρας πίσω από την προεξοχή. Από αυτή την άποψη δεν θα είναι βολικό στο περπατητό κυνήγι. Στο καρτέρι, όπου ο κυνηγός μένει σχετικά στάσιμος ίσως να εξυπηρετεί, αλλά και εκεί να μη ξεχνάμε ότι αλλάζουμε κράτημα για ξεκούραση των χεριών.
Αν το ζητούμενο είναι μια πιο θετική αίσθηση ελέγχου του όπλου, τότε μπορει να γίνει έλεγχος των μέτρων γενικά, και αφού σιγουρευτούμε ότι βρήκαμε τα σωστά, αλλά θέλουμε ακόμη περισσότερο έλεγχο τότε να πάμε σε δραστικές λύσεις όπως η παγίδα του αντίχειρα.