Ο φίλος Νίκος Ρεντίφης ρωτά:
“Νικήτα καλησπέρα!
Εάν ένα σουπερποζέ βραχεί αρκετά σε 2 καρτερίσια κυνήγια υπό μέτρια προς δυνατή βροχή, είναι δυνατόν να διεισδύσει ποσότητα νερού μέσα στον μηχανισμό σκανδάλης διαμέσου των ενώσεων ξύλου μετάλλου εκατέρωθεν της πεταλούδας;
Αυτές οι ενώσεις ακόμη και όταν είναι άψογες, επιτρέπουν τη διέλευση νερού; Και εάν αυτό συμβεί, τότε σημαίνει ότι θα δημιουργήσει “ντε και καλά” πρόβλημα (π.χ. κάποια δυσλειτουργία του μηχανισμού); Ή, εάν πρόκειται για πολύ λίγο νερό (που εισχώρησε στον μηχανισμό), μπορεί και να στεγνώσει χωρίς περαιτέρω προβλήματα; Με δυο λόγια: μετά απ’ αυτά τα 2 βροχερά καρτέρια, είναι ανάγκη το αλληλεπίθετο να επισκεφθεί κάποιον οπλουργό για να δει αυτός και τον μηχανισμό του σχολαστικά;
Ευχαριστώ πάρα πολύ!”
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Επειδή η ερώτηση αφορά διάφορα θέματα περί σχεδίασης και κατασκευή τύπων δίκαννου που αγγίζουν ευρύτερα θέματα την απομονώνω από τις ερωτήσεις-απαντήσεις.
Πρώτο στοιχείο είναι η εισροή νερού σε μηχανισμούς κυνηγετικών όπλων. Κανένας μηχανισμός, όσο καλή εφαρμογή και αν έχει μεταξύ ξύλου και μετάλλου δεν είναι απόλυτα υδατοστεγής. Ακόμα και τα ύψιστης ποιότητας χειροποίητα όπου η κατασκευή του κοντακιού γίνεται με συνεχή έλεγχο της εφαρμογής με κάπνα δεν είναι υδατοστεγής και αυτό διότι το ξύλο είναι “ζωντανό” υλικό που διαστέλλεται και συστέλλεται ανάλογα με την υγρασία περιβάλλοντος. Αρα, μετά από δυνατή βροχή όλα τα όπλα μπάζουν.
Στα περισσότερα σύγχρονα σουπερποζέ η ένωση μεταξύ ξύλου και μετάλλου αφήνει κάποια κενά. Αυτό ελέγχεται απλά βάζοντας ένα φύλλο χαρτιού και εξετάζοντας αν περνά από την ένωση μεταξύ του κοντακιού και της βάσης. Σε όλα τα σουπερποζέ που έχω εξετάσει, και έχω εξετάσει εκατοντάδες, κάπου το χαρτί περνά ανάμεσα στα δύο υλικά, και αν περνά το χαρτί περνά το νερό! Το νερό σε επαφή με μέταλλο αργά ή γρήγορα θα δημιουργήσει σκουριά, και η σκουριά θα προξενήσει δυσλειτουργεία.
Το νερό λοιπόν θα περάσει ότι και αν κάνουμε για να προλάβουμε το “κακό”. Η παλιά συνταγή ήταν να πασαλείβεται η ένωση με βαζελίνη. Κάτι που δεν είναι απόλυτα εγγυημένο ότι θα ανακόψει την εισροή νερού. Τι κάνουμε λοιπόν αν βραχεί το όπλο μας;
Εδώ μπαίνει το θέμα “τζαβέτα” και γίνεται κατανοητή η εμμονή του γράφοντος για αυτό το απλό στοιχείο κατασκευής.
Αν το όπλο έχει τζαβέτα η υπόθεση είναι απλούστατη. Ξεβιδώνει η τζαβέτα, βγαίνει το κοντάκι, και με πεπιεσμένο αέρα ή με σεσουάρ μαλλιών, στεγνώνει η βάση και φεύγει κάθε ίχνος νερού. Αφού στεγνώσει τελείως το μέταλλο λιπαίνονται οι εσωτερικές επιφάνειες με ένα λεπτόρευστο λάδι όπλων. Στεγνώνει και το κοντάκι αλλά με ηπιότερα μέσα, δεν είναι καλή πρακτική να επιταχύνουμε το στέγνωμα ξύλου με σεσουάρ, καλύτερα είναι να τα αφήνουμε να στεγνώσει αργά και φυσιολογικά για να μην δημουργήσουμε σκευρώσεις στο ξύλο. Κερώνουμε τις εσωτερικές επιφάνειες του ξύλου με κερί επίπλων, σκουπίζουμε το πλεονάζουν κερί, και συναρμολογούμε το όπλο. Η όλη υπόθεση παίρνει μερικά λεπτά.
Αν το σουπερποζέ δεν έχει τζαβέτα αλλά εγκάρσιες βίδες στη λαβή, τότε έχουμε πρόβλημα. Η αποσυναρμολόγηση χρειάζεται ειδικά κατσαβίδια που δεν θα τσαλακώσουν τις βίδες. Η συναρμολόγηση σε όπλα με εγκάρσιες βίδες θέλει γνώση διότι αν καργαριστούν οι βίκες περισσότερο από ότι πρέπει μπορεί να αλλάξουν τα βάρη σκανδάλης και ίσως να δημιουργηθεί πρόβλημα ομοβροντίας και άλλα τινά.
Να γιατί η τζαβέτα είναι προτιμότερο σύστημα στα σύγχρονα όπλα. Και είναι μόνο ένας λόγος, υπάρχουν και άλλοι που έχουμε κατά καιρούς σημειώσει.
Στις φωτογραφίες είναι το προσωπικό μου σουπερποζέ, ένα παλιό Browning Citori, με τζαβέτα εννοείται, αποσυναρμολογημένο μετά από καθαρισμό για να φύγουν πηγμένα λάδια. Δεν χρειάστηκε πλήρης αποσυναρμολόγηση του μηχανισμού. Η βάση, με τον μηχανισμό συναρμολογημένο, βουτήχτηκε σε καθαρή βενζίνη, έφυγαν τα λάδια, λιπάνθηκε και το όπλο συναρμολογήθηκε σε λίγα λεπτά και φωτογραφήθηκε συναρμολογημένο.