Οι λιτές γραμμές, το κυρτό σχήμα, η γυμνή βάση από ανοξείδωτο ατσάλι, είναι χαρακτηριστικά του Red Label. Το πάνω είναι διαμετρήματος 28, το κάτω 12άρι.
Ερώτηση από τον κύριο Ρεντίφη για το Ruger Red Label
Γεια σου Νικήτα!
Θα ήθελα, σε παρακαλώ πολύ, να μας γράψεις δυο λόγια για το (μάλλον άγνωστο στην Ελλάδα) αλληλεπίθετο της Ruger, το “Red Label”!
Πιο συγκεκριμένα, είναι ποιοτικά ίσο με τα αντίστοιχα σουπερποζέ των κολοσσών Browning και Beretta, ή θεωρείται κατώτερο;
Ένα μεταχειρισμένο Ruger Red Label σε αρίστη κατάσταση (με ό,τι σημαίνει αυτό…) σε ποια τιμή, περίπου, κοστολογείται;
Τέλος, κάτι μάλλον επουσιώδες: το συγκεκριμένο όπλο θεωρείται ότι έχει κυρτή βάση, όπως π.χ. το Fabarm Elos, ή μήπως δεν είναι εντελώς κυρτή;
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Νικήτα!
ΣΧΟΛΙΟ
Εχω πιάσει πολλά σουπερποζέ Ruger στα χέρια μου και έχω λύσει ένα και έτσι έχω άμεση γνώση του όπλου. Επίσης διάβασα από την πρώτη εμφάνιση τα διάφορα ρεπορτάζ σε αμερικανικά περιοδικά για αυτό το σουπερποζέ. Είχα και ενδιαφέρουσες συζητήσεις με τους τεχνικούς της Ruger στις εκθέσεις Defendory.
Εξωτερικά είναι όμορφο, δεν χωρά αμφιβολία. Η βάση είναι κυρτή, και οι σχεδιαστές εκμεταλλεύτηκαν τις δυνατότητες της χύτευσης ακριβείας για να του δώσουν ένα ρευστό εξωτερικό σχήμα.
Αλλά….
Οπως άλλα αμερικανικά όπλα το Ruger Red Label έπεσε θύμα δύο τάσεων: της αμερικανικής δικομανίας και της αμερικανικής τσιγγουνιάς. Αυτά τα δύο γίνονται χειρότερα λόγω έλλειψης Τράπεζας Δοκιμών στις ΗΠΑ.
Η δικομανία είναι η τάση των Αμερικανών καταναλωτών να τρέχουν στα δικαστήρια κατασκευαστές, να ζητούν και να παίρνουν υπέρογκες αποζημιώσεις, ακόμα και για ζημιά από αμέλεια των ίδιων των καταναλωτών.
Το αποτέλεσμα είναι τα γελοία μηνύματα και προειδοποιήσεις στις κάννες των αμερικανικών όπλων, μηχανικά συστήματα ασφαλείας που εγγυώνται ότι για να ρίξει το όπλο πρέπει να πιεστεί συνειδητά η σκανδάλη, και η αχρείαστα βαριά κατασκευή που θα αντέξει ακόμα και αν ένας βλάκας ρίξει φυσίγγι σούπερ μάγκνουμ σε κανονικό όπλο.
Αν υπήρχε Τράπεζα Δοκιμών τότε οι κατασκευαστές θα είχαν αντικειμενική απόδειξη ότι δεν ήταν αμελείς στην κατασκευή. Χωρίς αυτό το αντικειμενικό τεστ αντοχής τα δικαστήρια με ένορκους, επιδικάζουν τεράστιες αποζημιώσεις και η άμυνα των κατασκευαστών είναι η υπερβολική αντοχή, άρα και βάρος στα όπλα.
Η τσιγγουνιά είναι η επιμονή των αμερικανών να μην βάζουν χέρι στα όπλα και να σχεδιάζουν μόνό ότι μπορεί να γίνει με μηχανή. Υπάρχουν εξαιρέσεις βέβαια, αλλά η γενική τάση είναι τα πάντα με μηχανή.
Πως εκδηλώνοντα τα παραπάνω στο Ruger Red Label;
Με βάρος! Ζυγίζει μεταξύ 3,5 και 4 κιλών και το ζύγισμα είναι κάπως αδιάφορο.
Το άνοιγμα και το κλείσιμο, όσο γερά και αν είναι, και είναι πολύ γερά, δεν έχουν την αίσθηση ενός ευρωπαϊκού όπλου. Το κλείσιμο θυμίζει περισσότερο χειρόφρενο παρά όπλο.
Οσο για τις λεπτομέριες της κατασκευής, αρκεί μια ματιά στην συρταρωτή ρίγα που “αγκαλιάζει” τις γέφυρες στην κάννη για να γίνει κατανοητή η αποφυγή, πάσει θυσία, της δουλειάς στο χέρι. Το ίδιο σύστημα έχει το Benelli 828, αλλά η διαφορά είναι τεράστια.
Αν το Ruger Red Label φτιαχνόταν με ευρωπαϊκό τρόπο θα ήταν ένα από τα πιο όμορφα και εύχρηστα σουπερποζέ του κόσμου. Δυστυχώς η κατασκευή του πρέπει να ακολουθεί την αμερικανική εμπορική πραγματικότητα και το αποτέλεσμα είναι ένα όμορφο εξωτερικά όπλο με αίσθηση εντελώς διαφορετική από ένα αντίστοιχο ευρωπαϊκό.
Ν.Κ.