ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΛΙΝΕΛΑΙΟ
Ο Ντίνος Παπατσαρούχας και οι αδελφοί Παπαγεωργίου σε κυνήγι χήνας στη Σκωτία. Ο καιρός τα έχει δώσει όλα, χιόνι, χαλάζι, βροχή και κρύο. Αν το κοντάκι θα βγαίνει συχνά με τέτοιο καιρό τότε χρειάζεται κάτι παραπάνω για προστασία.
Πριν μερικά χρόνια η υπηρεσία δασικών προϊόντων και ξυλείας των ΗΠΑ διεξήγαγε πειράματα για να εξακριβώσει την προστασία φινιρισμάτων ξύλου.
Τα αποτελέσματα είναι αποκαρδιωτικά για τους λάτρεις του λινελαίου! Το λινέλαιο έδωσε την χαμηλότερη προστασία από νερό και υγρασία. Την υψηλότερη προστασία έδωσαν τα φινίρισματα από συνθετικές ρητίνες τα οποία σχημάτιζαν επιφανειακό αδιάβροχο στρώμα πάνω στο ξύλο.
Τα πειράματα ήταν απόλυτα τεχνικά. Δεν ανέλυσαν το θέμα αισθητική. Οσο και αν είναι βέβαιο ότι ένα περίβλημμα από εποξική ρητίνη προστατεύει το ξύλο, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι τίποτε δεν αναδεικνύει την ομορφιά της καρυδιάς όσο το λινέλαιο. Επίσης τίποτε δεν έχει καλύτερη υφή από το ξύλο τελειωμένο με λινέλαιο.
Αυτό το Citori κατά λάθος βερνικώθηκε πριν το λινέλαιο. Εχει αντέξει αρκετές βροχές στην σταδιοδρομία του χωρίς πρόβλημα.
Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν για να αυξήσουμε την αντοχή του λινελαίου στην βροχή και την υγρασία;
Η απάντηση δίνεται από ένα παλιό σύγγραμμα του οπλουργού Newell που πειραματίστηκε όσο κανείς άλλος με τα διάφορα φινιρίσματα για τα κοντάκια.
Στο γυμνό ξύλο που έχει τριφτεί μέχρι το ντουκόχαρτο 400 ο Newell συστήνει το μούλιασμα με πολύ αραιό βερνίκι. Η αραίωση είναι 1 βερνίκι προς 4 μέρη διαλυτικού κατάλληλου για το είδους του βερνικιού. Το βερνίκι που συστήνει ο Newell είναι το βερνίκι σκαφών, αγγλιστί Spar Varnish.
Κοντάκι από Κιρκασσιανή καρυδιά με όμορφα νερά. Αυτό το ξύλο αναζητά το λινέλαιο, κάθε άλλο φινίρισμα ήταν ιεροσυλία.
Αφου έχει αραιωθεί όπως το νερό το βερνίκι περνιέται στο γυμνό ξύλο, σε όλα τα μέρη, ακόμη και τα σώκορα, μέχρι κορεσμού. Εδω δεν είναι θέμα “χεριών” αλλά εμποτισμόυ το ξύλου. “Καλύψτε κάθε επιφάνεια και κάνετε το ξύλο να κολυμπάει στο αραιωμένο βερνίκι” λέει ο Newell.
Αφού το ξύλο δεν τραβάει άλλο βερνίκι τότε σταματά η διαδικασία και το ξύλο αφήνεται να στεγνώσει καλά, για δύο μέρες. Το αποτέλεσμα είναι ότι το βερνίκι έχει διεισδύσει σε βάθος που μπορει να φτάσει μέχρι και 25 χιλιοστά στο ξύλο. Οταν στεγνώσει μέσα στις ίνες του ξύλου το βερνικί δημιουργεί ένα αδιάβροχο φράγμα.
Και εδώ φτάνουμε στο σημείο που είναι δυσνόητο για πολλούς. Αφού στεγνώσει το βερνίκι καλά το τρίβουμε ντουκόχαρτο 400 μέχρι να φτάσουμε στο γυμνό ξύλο. Αυτό που θέλουμε είναι το βερνίκι που μπήκε βαθιά μέσα στο ξύλο, όχι το βερνίκι στην επιφάνεια. Οταν φτάσουμε στο γυμνό ξύλο τότε μπορούμε να συνεχίσουμε με το γέμισμα των πόρων και το τελικό φινίρισμα που θα γίνει με λινέλαιο. Βέβαια με το φράγμα του βερνικού σε βάθος το λινέλαιο δεν καλείται πλέον να προστατεύσει το ξύλο, αλλά να το καλλοπίσει και έτσι έχουμε και προστασία και ομορφιά.