Αυτό το εξαίσιο αυστριακό κοκοροτούφεκο Weipert είχε “εκτιμηθεί” από έναν “ειδικό” 3 χιλιάδες δραχμές την εποχή που μια καραμπίνα μέσης κατηγορίας είχε λιανική 120 χιλιάδες!
Η δουλειά του εκτιμητή είναι απλή. Ο εκτιμητής δουλεύει για τον πελάτη που προσκομίζει κάποιο αντικείμενο για εκτίμηση. Η δε εκτίμηση βασίζεται στην διάγνωση που κάνει ο εκτιμητής ως προς την κατάσταση του αντικειμένου και την τιμή που αυτό μπορεί να πιάσει στην ανοικτή αγορά.
Από τα παραπάνω είναι προφανές ότι ο εκτιμητής δεν μπορεί να έχει επιχειρηματικές σχέσεις με πιθανούς αγοραστές διότι αυτό μειώνει την αξιοπιστία του.
Ο εκτιμητής πρέπει να δίνει στοιχεία στον πελάτη που να αποδεικνύουν την ακρίβεια και εγκυρότητα των απόψεων του για το αντικείμενο. Τα στοιχεία μπορεί να είναι ιστορικά, πχ ο αριθμός όπλου παραπέμπει σε χρονολογία κατασκευής, τεχνικά: η διάμετρος του αυλού δείχνει ότι το όπλο έχει υποστεί ρεκτιφιέ, και ότι άλλο συμπληρώνει την εικόνα βάσει της οποίας γίνεται η εκτίμηση.
Ο υπολογισμός της τιμής που μπορεί να πιάσει το αντικείμενο καθορίζεται με αναφορά σε δημοπρασίες παρόμοιων ειδών και σε πωλήσεις σε καταστήματα ή μέσω αγγελιών. Οι δημοπρασίες είναι χρήσιμες διότι η πληρωμή καθορίζεται ανταγωνιστικά και σε μετρητό. Από την δημοπρασία βγαίνει το συμπέρασμα για το πόσο η αγορά δίνει για ένα συγκεκριμένο αντικείμενο σε μια συγκεκριμένη στιγμή. Επίσης οι δημοπρασίες είναι αληθινά και εξακριβώσιμα γεγονότα και όχι κυήματα της φαντασίας του εκτιμητή.
Αυτό το πλαγιόκαννο με ολόκληρες φωτιές φινιρισμένο από το οπλουργείο Ηφαιστος και σκαλισμένο από τον Γκαλεάτζι, “εκτιμήθηκε” όσο μια καραμπίνα στην Ελλάδα. Στο κατάστημα της Holland στο Λονδίνο το εκτίμησαν δεκαπλάσια από τον δικό μας “εκτιμητή”.
Από τα παραπάνω είναι προφανέστατο ότι ο εκτιμητής έχει μια ειδική σχέση εμπιστοσύνης προς τον κάτοχο του προς εκτίμηση αντικειμένου. Εκτιμητές που δίνουν εσκεμμένα χαμηλές, κάποτε εξευτελιστικά χαμηλές εκτιμήσεις, και παραπέμπουν τον ιδιοκτήτη σε “φίλους” που θα του δώσουν “καλή” τιμή κλπ είναι καραγκιόζηδες. Δυστυχώς αυτού του είδους η εκτίμηση δίνει και παίρνει στην Ελλάδα σε διάφορους χώρους “συλλεκτών”.
Η άποψη μου για τα “συλλεκτικά” είναι γνωστή και έχει καταγραφεί. Η απλή αγορά και κατοχή όπλων, αλλά και άλλων αντικειμένων, δεν είναι σοβαρή συλλογή, είναι μάζεμα. Η συλλογή έχει νόημα όταν έχει κάποια ταξινομική οργάνωση και κάποια αύξηση της γνώσης του αντικειμένου, γνώση που τελικά διαχέεται στην κοινωνία γενικά.
Στις περισσότερες περιπτώσεις “συλλέκτης” δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα άτομο με πάθος για κάποιο αντικείμενο και αρκετά λεφτά για να επιδοθεί στην ικανοποίηση του πάθους του. Ομως αυτό δεν νομιμοποεί την αντιμετώπιση του “συλλέκτη” από μερικούς αητονύχηδες ως αγελάδα για άρμεγμα.