Η ερώτηση από τον επισκέπτη Τάσο είναι η εξής:
Νικήτα καλησπέρα,
θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα μετά από διάφορα που ακούγονται και γράφονται από άτομα της κυνηγετικής οικογένειας που μόνο άσχετοι με το χώρο δεν μπορούν να θεωρηθούν. Το ερώτημά μου λοιπόν έχει να κάνει με το εάν υπάρχουν όπλα που σκοτώνουν και όπλα που απλά τραυματίζουν και αν ισχύει αυτό, πού εντοπίζεται η διαφορά μεταξύ τους και εάν αντιμετωπίζεται ένα τέτοιο φαινόμενο με μία επίσκεψη σε οπλουργό. Αν και νέος κυνηγός έχω παρατηρήσει ότι η καραμπίνα μου – γνωστής μάρκας – μάλλον ανήκει στη 2η κατηγορία αφού πολλά θηράματα ενώ καταβάλλονται από τουφεκιά είτε αργούν πολύ να ξεψυχήσουν είτε χάνονται τραυματισμένα ενώ τα φυσίγγια που χρησιμοποιώ θεωρούνται από τα πολύ καλά της αγοράς.
Ευχαριστώ για το χρόνο σου.”
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
1- Ο Γκάφ Τόμας, που εκτός από οπλογνώστης ήταν και έγκριτος μηχανολόγος είπε: “τα πουλιά, και τα πιάτα στο σκοπευτήριο, δεν πλήττονται από όπλα. Πλήττονται από σκάγια που φτάνουν στο στόχο σε καλή κατανομή και με αρκετή ταχύτητα και κινητική ενέργεια.” Πρώτο σημείο ότι τα περί όπλων που δεν σκοτώνουν μάλλον δεν… ευστοχούν.
2- Η εταιρεία Winchester πριν πολλά χρόνια έκανε πειράματα με ζωντανά παπιά για να εξακριβώσει ποια βλητικά χαρακτηριστικά καταβάλλουν το θήραμα ακαριαία. Τα πειράματα απέδειξαν εμπρακτα αυτό που ξέραμε από παλιά: το λειόκαννο καταβάλλει το θήραμα με πολλαπλά τραύματα και όχι με ένα “τυχερό” σκάι που θα πλήξει ένα ζωτικό όργανο. Για να έχουμε πολλαπλά κτυπήματα χρειάζεται καλή κατανομή και αρκετή πυκνότητα.
3- Η αρκετή πυκνότητα της βολής μπορεί μεν να εξαρτάται από τον αριθμό σκαγίων, αλλά επίσης εξαρτάται και από την σκοπευτική επάρκεια του κυνηγού για να στείλει το κέντρο της τουφεκιάς, το πιο πυκνό κομμάτι της, στον στόχο.
4- Για να στείλει το κέντρο της τουφεκιάς στο στόχο, ο σκοπευτής πρέπει αφενός να έχει καλή τεχνική και αφετέρου ένα όπλο εφαρμοσμένο στο σώμα ώστε το κέντρο της τουφεκιάς να πηγαίνει εκεί που βλέπει.
Από προσωπική δοκιμή χιλιάδων βολών στον πίνακα (το 1993 έριξα μετρημένες πάνω από δέκα χιλιάδες βολές στον πίνακα και ίσως άλλες τόσες σε δοκιμές διάτρησης κλπ) κατάλαβα ότι δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ όπλων και πυρομαχικών. Ολα τα όπλα και όλα τα φυσίγγια είναι ικανά να κάνουν το βλητικό μέρος της δουλειάς τους άψογα. Οι διαφορές σε ζύγισμα, ευχρηστία, κατασκευαστική ποιότητα, είναι άλλο θέμα. Αρα το συμπέρασμα είναι ότι δεν μπορούν να διαχωριστούν τα όπλα σε αποτελεσματικά και μη αποτελεσματικά. Το πρόβλημα μάλλον οφείλεται σε εφαρμογή του όπλου στο σώμα και όχι σε κάποιο βλητικό πρόβλημα. Και αν υπάρχει αμφιβολία για αυτό η απορία λύνετα με μια απλή δοκιμή στον πίνακα για έλεγχο κατανομής και με μια μέτρηση της ταχύτητας σκαγίων του “ύποπτου” όπλου. Για να μην είναι αποτελεσματικό ένα όπλο σημαίνει ότι βγάζει εντελώς άχρηστες κατανομές και ταχύτητα τουλάχιστον 30 τοις εκατό πιο χαμηλή από ένα που κρίνεται αποτελεσματικό (ρίχνοντας τα ίδια φυσίγγια), κάτι που είναι από απίθανο έως αδύνατο με σύγχρονα όπλα και φυσίγγια, ακόμη και τα πιο φτηνά.
Πρώτο βήμα λοιπόν είναι να ακολουθήσουμε την διδαχή του Αριστοτέλη: “δια του πειράματος το αποτέλεσμα” και να δούμε τι ακριβώς γίνεται, με βολή στον πίνακα. Μέχρι να γίνει το πείραμα όλα είναι εικασίες.