Η ολομέλεια του Συμβουλίου Επικρατείας (ΣτΕ) έκρινε ότι ο ειδικός φόρος ακινήτων δεν πρέπει να επιβάλλεται σε ακίνητα που τηρούν υπό δέσμευση ή απαλλοτρίωση. Το σκεπτικό βασίστηκε στα άρθρα 17 και 4 και στα πρωτόκολλα της Συνθήκης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Εν ολίγοις οι φόροι πρέπει να είναι μηδενικοί διότι οι ιδιοκτήτες δεσμευμένων ακινήτων δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν τα ακίνητα τους. Οι αποφάσεις είναι οι 519 και 520 του 2014.
Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με ακίνητα που χαρακτηρίζονται με μια απόφαση του τοπικού Δασάρχη ως “δασικές εκτάσεις”. Ο ιδιοκτήτης δεν μπορεί να καλλιεργήσει, να ενοικιάσει, να μεταβιβάσει, το ακίνητο του ενώ μένει φορτωμένος με όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την ιδιοκτησία. Μέχρι τώρα δικαιολογείτο η πρακτική με επίκληση του άρθρου 24 του Συντάγματος που βάζει το περιβάλλον πάνω από την ιδιοκτησία.
Το είχα γράψει παλαιότερα, ότι αν κάποια υπόθεση χαρακτηρισμού “δασικής έκτασης” φτάσει στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) ο ενάγων θα κερδίσει. Η επίκληση ότι το άρθρο 24 του Συντάγματος υπερισχύει των δικαιωμάτων ιδιωτικής ιδιοκτησίας δεν στέκει στο ΕΔΑΔ. Σε μια σειρά αποφάσεων το ΕΔΑΔ αποφάσισε ότι για να υπερισχύσει η όποια “οικολογική” πρακτική μιας χώρας έναντι των δικαιωμάτων ιδιοκτητών, αυτή η πολιτική πρέπει να είναι συγκροτημένη, να μην καταλήγει σε διακρίσεις εναντίον μεμονωμένων ιδιοκτητών, και να προβλέπει αποζημίωση, κάτι που δεν γίνεται με τους χαρακτηρισμούς δασικών εκτάσεων που συχνά βαρύνουν μεμονωμένα αγροτεμάχια ενώ αφήνουν τον γύρω χώρο αχαρακτήριστο.
Υπάρχει δεδικασμένο του ΕΔΑΔ, και μάλιστα σε ελληνική υπόθεση, που υπογραμμίζει τα παραπάνω. Κάποτε θα φτάσει εκεί και κάποια υπόθεση χαρακτηρισμού και τότε ενδέχεται να κατανοήσουμε τι υπέφερε ο μέσος Ελληνας από τις πρακτικές των δασαρχείων σε όλο το διάστημα από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Βέβαια αυτό δεν είναι εύκολο, το σύστημα ξέρει να αμύνεται. Για να πας στο ΕΔΑΔ πρέπει να εξαντλήσεις τα εγχώρια ένδικα μέσα, δηλαδή να φας 12 χρόνια της ζωής σου και αρκετά λεφτά για να φτάσεις μέχρι το ΕΔΑΔ. Ελάχιστοι έχουν τέτοια αντοχή, και καταλήγουν στο συμπέρασμα “ας πάει το παλιάμπελο”.
Η υπόθεση των “δασικών εκτάσεων” μας ενδιαφέρει διότι έχει άμεση επίπτωση στην χλωρίδα και την πανίδα. Η πρακτική δίνει κίνητρα σε γαιοκτήμονες να ξεριζώνουν δέντρα πριν αυτά μεγαλώσουν και βάλουν το κτήμα σε κίνδυνο χαρακτηρισμού. Ολοι ξέρουμε το φαινόμενο της επί πληρωμή βόσκησης αγροτεμαχίων για να μην λογκώσουν. Με άλλα λόγια, ενώ η πρακτική προβάλλεται ως φιλοδασική, στην ουσία είναι δασοκτόνος και συχνά είναι το κίνητρο για εμπρησμούς.