Η αλήθεια κάποτε σου έρχεται από εκεί που δεν την περιμένεις. Ιδού πως οι συνάδελφοι Δήμος Βερύκιος και Μαρία Ψαρά περιγράφουν την περίπτωση ενός στρατιωτικου οικοπέδου, από αυτά που αποκαλούνται φιλέτα με χακί:
“Αγρόκτημα 120 στρ. στο Σούνιο. Ανήκει στο Ταμείο Αεροπορίας και επί χρόνια το άφησαν και λόγκωσε. Κινδυνεύει να χαρακτηριστεί δασικό.”
Ο χαρακτηρισμός “δασικό” είναι όντως κίνδυνος. Οπως έχω γράψει άπειρες φορές, η φάμπρικα του χαρακτηρισμού ενός οικοπέδου ή χωραφιού ως δασικό είναι μοναδική, μόνο στην Ελλάδα γίνεται.
Πρόκειται για δασοκτόνο διάταξη που πέρασε μεταπολεμικά με πίεση των δασικών. Και είναι δασοκτόνος διοτι δίνει κίνητρα στον ιδιοκτήτη να ξεριζώσει δέντρα πριν διαμορφώσουν ξυλώδη ιστό. Οποιος ξεριζώνει δεν κινδυνεύει. Σε κίνδυνο βρίσκεται η γη όποιου είναι αμελής ή εσκεμμένα αφήσει δάσος να αναπτυχθεί στη γη του. Οταν μια έκταση χαρακτηριστεί “δασική”, κάτι που γίνεται με μονοκοντυλιά του δασάρχη, ο ιδιοκτήτης χάνει την απόλαυση της ιδιοκτησίας του αλλά διατηρεί όλες τις υποχρεώσεις. Πρόκειται για απλήρωτη απαλλοτρίωση, χαρακτηριστική της τσάμπα μαγκιάς του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Μαγκιά που βρίσκει σύμφωνους και μερικούς ξενοσπουδαγμένους δικαστικούς. Αραγε έτσι κάνουν και στην Βοστώνη;
Είναι ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ότι δεν κατανοούμε ακόμη αυτή την δασοκτόνο άποψη των χαρακτηρισμών και ψάχνουμε να βρούμε ποιοι είναι οι εμπρηστές κάθε φορά που ξεσπά μια πυρκαγιά. Η βλακεία τελικά είναι όντως αήττητη.