Σε άρθρο της για τον Στάθη Στιβακτάκη, τον μελισσοκόμο της Κρήτης, που έκαψε τις καρδιές, και όχι μόνο, των τηλεπαρουσιαστριών, γράφει η Νανά Παλαιτσάκη στο Κουρδιστό Πορτοκάλι (kourdistoportocali.gr):
“Ο Κρητικός μπορεί να είναι ένα «αμόρφωτο παιδί κατα Γιώργο Λιάγκα» αλλά διαθέτει κάτι που πάρα πολλοί απο τους μεταπτυχιακούς άνεργους της πόλης θα ήθελαν να έχουν. Το δικαίωμα να είναι ελεύθερος στο βουνό του , μακριά απο την ιδρυματοποίηση μιας δουλειάς σε μεγάλες πολυεθνικές που στο τελείωμα ενός 12 ωρου εργασίας μπροστά σε μια οθόνη σε περιμένει στην καλύτερη ένα γυμναστήριο πριν η μετά το ραντεβού με τον ψυχαναλυτή.”
Ο Στάθης μετά την δουλειά, κάποιες μέρες σίγουρα, αν όχι όλες, θα απολαμβάνει και την επαφή με τα όπλα, όπως δείχνει άλλωστε και η φωτογραφία που είχαμε σε προγενέστερη ανάρτηση. Κάποιες μέρες θα πηγαίνει και κυνήγι, πιθανολογούμε. Ισως αυτά να τον κρατάνε μακριά από τα γυμναστήρια και τον ψυχαναλυτή.
Λέτε να μας φθονούν για την ελευθερία στο βουνό μας, και για αυτό διεξάγεται η αντικυνηγετική καμπάνια με τόση μανία και τόσο φθόνο; Φθόνος, ναι, διότι πως αλλιώς θα χαρακτηρίσεις την αυθαίρετη ύβρη που κυκλοφορεί όλο και πιο συχνά ότι τουφεκάμε τα σκυλιά μας όταν γεράσουν ή ο ένας τον άλλο! Είναι η πιο πρόσφατη κατηγορία. Παλιά, όταν τα παιδιά ιεραρχούνταν πιο ψηλά από τα ζώα, μας κατηγορούσαν ότι δέρναμε ασύστολα τα παιδιά μας. Τόση όσο ζήλια πια επειδή δεν τρέχουμε στους ψυχαναλυτές και ότι άλλο επιδεικνύει ως πολιτικά ορθό μια μειοψηφία που η αρθρογράφος χαρακτηρίζει ως εξής:
“Κατάλαβα ακόμη μία φορά ότι οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τηλεοπτικό «αέρα» εμφανίζουν μια έντονη μορφή «αυτισμού» όταν ξαφνικά βρίσκονται αντιμέτωποι με το αυθεντικό . (Εξαιρούνται εκείνοι που έχουν ένα στοιχειώδες κριτήριο να κατανοούν ότι εκείνος που προσπαθεί να υποτιμήσει τον καλεσμένο του διατρέχει τον κίνδυνο να εξαφανιστεί σαν τηλεοπτικό απόβλητο στην συνείδηση του κοινού)”.
Για κλείσιμο αξίζει μια επανάληψη μιας ρήσης του Φρόιντ: “Η φοβία των όπλων είναι ένδειξη σεξουαλικής και συναισθηματικής ανωριμότητας”. Και φοβία της ελευθερίας, θα λέγαμε, διότι οι βουνήσιοι δεν πάνε άοπλοι πουθενά, ακόμα και στην πόλη ήλθαν κραδαίνοντας γκλίτσες, που σίγουρα δεν ήταν για επειδή ήταν κουτσοί αυτοί οι νέοι και υγιείς άντρες. Στην άποψη τους, ελευθερία είναι το δικαίωμα να κραδαίνεις γκλίτσα και άλλα όπλα.Κάτι που πέρασε απαρατήρητο από τους ΜΜΕδες. Οπως τόσα άλλα.