ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΕΤΣΙ
Αγαπητέ κύριε Κυπρίδημε,
Διαβάζω τα κυνηγετικά περιοδικά από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Εχω βιώσει δηλαδή την μετάβαση του κυνηγετικού τύπου από επίπεδο “κλειστής οικογένειας” στους εκδοτικούς ομίλους και στο Διαδίκτυο.
Ισως το άνοιγμα των μεγάλων συγκροτημάτων να είναι ωφέλιμο, υπό την έννοια της αναγνώρισης του κυνηγετικού παράγοντα και της αυξημένης πολιτικής σημασίας που έχει η ψήφος μας.
Ωστόσο, η μετάβαση δεν είναι χωρίς τα αρνητικά της. Υποθέτω ότι και άλλοι συνάδελφοι θα έχουν εντοπίσει την εμπορική έμφαση που δίνεται σε μερικά προϊόντα, προφανώς αυτά που έχουν την δύναμη να κλείσουν βαριά συμβόλαια διαφήμισης.
Ευτυχώς όμως που υπάρχει το Διαδίκτυο και άτομα σαν και εσάς μπορούν να προσφέρουν χωρίς λογοκρισία.
Και φτάνω στο εν κατακλείδι ερώτημα μου. Πότε θα αποκτήσουμε τελικά γνήσιο κυνηγετικό τύπο που θα βάζει τον αναγνώστη πρώτα;
Ευχαριστώ
Διατελώ υμέτερος
Χριστόφορος Β.
Αθήνα
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Η σύντομη απάντηση στο ερώτημα σας: θα αποκτήσουμε γνήσιο κυνηγετικό τύπο όταν τα έσοδα προέρχονται κατά τουλάχιστον 80 τοις εκατό από τους αναγνώστες και κατά 20 τοις εκατό από την διαφήμιση.
Και πιο αναλυτικά:
Ενόσω οι διαφημιζόμενοι έχουν το πάνω χέρι, οικονομικά, θα έχουν και αυξημένη επιρροή στον τύπο.
Είναι απλά τα πράγματα και τα έμαθα όταν ήμουν μικρός εκδότης και βίωσα την εξάρτηση. Το μεγαλύτερο και, πιο σημαντικό, το αμεσότερο έσοδο ήταν η διαφήμιση. Η πώληση του περιοδικού απέδιδε ένα κλάσμα της διαφήμισης και αυτό με την καθυστέρηση πληρωμής το πρακτορείου τύπου που έφτανε το τρίμηνο. Για να αντιστραφούν οι όροι η τιμή πώλησης του περιοδικού θα έπρεπε να ήταν τριπλάσια και άμεση, δηλαδή οι αναγνώστες θα έπρεπε να γραφτούν συνδρομητές ώστε να υπάρχει παράκαμψη των πρακτορείων. Οσο και αν προσπαθήσαμε, όλοι οι εκδότες, ποτέ δεν πλησιάσαμε αυτή την “κρίσιμη μάζα” συνδρομητών. Είναι ενδιαφέρον να ονειρευτεί κανείς, εκδότης και αναγνώστης, πως θα ήταν τα πράγματα αν φτάναμε την κρίσιμη μάζα!
Το Διαδίκτυο έχει ανοίξει άλλους ορίζοντες. Δεν υπάρχει κόστος παραγωγής, ούτε τα πρακτοριακά κόστη. Δεν υπάρχει όμως ούτε διαφήμιση ούτε άλλο έσοδο. Οσοι λειτουργούμε διαδικτυακούς κόμβους το κάνουμε από μεράκι. Κανείς δεν μπορεί να επιβιώσει από την ιστοσελίδα του, τουλάχιστον όχι στην Ελλάδα. Η κατάσταση κάποτε θα αλλάξει, αυτό είναι προφανές. Η τεχνολογία δεν συγχωρεί τον αναχρονισμό.
Αλλά και στο Διαδίκτυο θα υπάρχει το πρόβλημα της ιεράρχησης των πηγών εσόδων. Αν πράγματι θέλουμε εμπορικά ανεπηρέαστο τύπο, έντυπο ή ηλεκτρονικό, τότε οι αναγνώστες θα πρέπει να εκτοπίσουν τους διαφημιζόμενους. Βέβαια το κόστος θα είναι μικρότερο από ότι θα ήταν στα έντυπα λόγω μειωμένου κόστους παραγωγής, αλλά δεν θα είναι μηδενικό.
Εμπορικά ανεπηρέαστος δεν σημαίνει και πραγματικά ελεύθερος τύπος διότι πάντα θα υπάρχει η απειλή της αγωγής για δυσφήμιση προϊόντων κλπ. Αν θέλουμε να ξεφύγουμε και από αυτό το πρόβλημα και να έχουμε ελευθερία σε βαθμό που ο ειδικός θα μπορεί να πει “το τάδε προϊόν είναι φόλα επειδή” και να δικαιολογεί την γνώμη του, τότε πάμε σε άλλα σχήματα. Τότε μιλούμε για κάτι όπως τις εμπιστευτικές αναφορές, και όχι εκδόσεις, όπως πχ το Economist Intelligence Unit, που πωλείται ως εμπιστευτική αναφορά προς έναν στενό κύκλο αγοραστών-αναγνωστών και λέει πράγματα που δεν λέει το ανοικτής κυκλοφορίας Economist.
Δεν ξέρω κατά πόσον η κυνηγετική οικογένεια είναι έτοιμη για κάτι τόσο εξεζητημένο. Εσείς τι λέτε, είναι;