Χρόνια με απασχολεί αυτή η απορία, γιατί άλλοι λαοί εξελίσσονται τεχνολογικά, και εμείς, ενώ έκτιμούμε και εισάγουμε ξένη τεχνολογία, δεν αναπτύσσουμε τη δική μας.
Ισως, και αυτό είναι πιθανολόγηση, να οφείλεται σε μια ισχυρή πεποίθηση, διάχυτη στην κουλτούρα μας, ότι τα πάντα είναι θέμα πολιτικής. Από εκεί βγαίνουν ρήσεις όπως “δεν είναι τι ξέρεις αλλά ποιον ξέρεις” και άλλα.
Εδώ βοηθά μια σύγκριση με την Αγγλία. Ισως να έχουν κάποιο σωματείο πρωτομαστόρων οπλουργών εκεί, ίσως όχι. Αν έχουν είναι βέβαιο ότι ελάχιστοι γνωρίζουν την ύπαρξη του και ακόμη λιγότεροι τον πρόεδρο του. Ομως πολλοί γνωρίζουν ποιοι ήταν στο παρελθόν και ποιοι είναι σήμερα οι καλύτεροι πρωτομάστορες οπλουργοί, κατά ειδικότητα, και που εργάστηκαν και που εργάζονται σήμερα. Οταν ανοίγουμε ένα αγγλικό όπλο του 1900 ψάχνουμε την λέξη ASHES, υπογραφή του κασκευαστή της φωτιάς. Με δέος ακούμε ότι ο μηχανισμός μεταγενέστερων δίκαννων έγινε από τον Bill Mealey, ή ότι το σκάλισμα είναι του Ken Hunt. Η αριστεία μετρά, είναι γνωστή και εκτιμάται.
Στα καθ’ημάς όλοι θα γνώριζαν τον πρόεδρο και κανείς τον καλύτερο μάστορα. Η πρωτιά στην δουλειά δεν είναι χρήσιμη, η προεδρία ενός “μαζικού φορέα” είναι, μπορεί να φέρει κάποιους ψήφους, να υποβοηθήσει κάποιον διορισμό. Αρα γιατί να γίνει κανείς πρωτομάστορας όταν η κοινωνική και οικονομική αμοιβή πάει στον πρόεδρο και το ΔΣ;
Αλλη χώρα προς σύγκριση είναι η Ιαπωνία. Εκεί οι πρωτομάστοροι, ειδικά σε παραδοσιακές τέχνες, ανακηρύσσονται σε ζώντες εθνικούς θησαυρούς. Η ανακήρυξη, εκτός από τιμές, φέρνει και εγγυημένη στέγαση και κάλυψη εξόδων ώστε ο πρωτομάστορας να μπορεί όχι μόνο να κάνει δουλειά αλλά να μεταλαμπαδεύσει την τέχνη του σε μαθητές.
Στην Ελλάδα, αν υπήρχε θεσμός ζωντανού εθνικού θησαυρού, μάλλον θα ήταν θέμα πολιτικού αλισιβερισιού ο “διορισμός”. Τα περί αριστείας κλπ θα τα είχαμε ξεχάσει αφού αυτά απαιτούν τεχνικά κριτήρια που δεν μας κόφτουν και πάρα πολύ. Το πολιτικό είναι το κύριο θέμα και όχι τα επουσιώδη.
Οι γείτονες μας οι Τούρκοι πάσχουν και αυτοί, ίσως σε βαθύτερη μορφή, από κυνισμό που δεν αφήνει χώρο για “αριστείες” και “ζωντανούς θησαυρούς”. Ισως αυτό να εξηγεί πως έχουν την πιο παραγωγική, σε αριθμό όπλων, βιομηχανία σήμερα και την πιο φτωχή σε ανάδειξη καινοτομιών. Τα αντίγραφα των Franchi πολλά, γνήσιο τούρκικο όπλο κανένα.
Το πως βγαίνει μια χώρα από ένα τέτοιο τέλμα είναι το θέμα. Και εδώ αξίζει να θυμηθούμε την ανεπανάληπτη φράση πρώην υπουργού ότι το νέφος της Αθήνας ήταν πολιτικό θέμα. Τόσα ήξερε τόσα έλεγε. Τελικά το νέφος έφυγε με καθαρότερα καύσιμα και νέα αυτοκίνητα, και τα δύο τεχνικά επιτεύγματα ανεπτυγμένων κοινωνιών που δεν τα φορτώνουν όλα στην πολιτική. Μπορεί βέβαια να εννοοούσε ότι οι πολιτικοί κρατούσαν όμηρους τους πολίτες και δεν άφηναν να μπουν νέα αυτοκίνητα και καθαρά κάυσιμα μέχρι να εξασφαλίσουν κάποιο πολιτικό ώφελος. Αλλά αυτό δεν είναι πολιτική, εκβιασμός είναι.
Τα παραπάνω δείτε τα ως εισαγωγή για την υπόθεση με την εγχώρια κατασκευή αεροβόλων, κυνηγετικών και σκοπευτικών όπλων.