Τον ρόλο του διαιτητή μεταξύ αντιμαχόμενων ομάδων παίζει ένα ακόμα ελληνικό υπουργείο. Διότι διαιτησία είναι η διαδικασία με τις αλλαγές στο νόμο για το κυνήγι που σχεδιάζει ο υφυπουργός κύριος Τσιρώνης. Οταν καλούνται αντιμαχόμενες κοινωνικές ομάδες να διασταυρώσουν τα ξίφη τους, με σκοπό η σύγκρουση να οδηγήσει σε δημιουργία νόμου, τοτε δεν υπάρχει πολιτική.
Μάζεψε λοιπόν τους “εμπλεκόμενους φορείς” στο αμφιθέατρο του υπουργείου και εκεί είπαν ο καθένας τον πόνο του. Ο κατάλογος των αιτημάτων ήταν προβλέψιμος. Κατάργηση της θηροφυλακής οι “αντί”, οι ομοσπονδιακοί θηροφύλακες να διοριστούν στο δημόσιο. Καταλαβαίνετε το σκηνικό από αυτά τα αιτήματα και μόνο.
Τι θέλει το υπουργείο, ποια είναι η πολιτική του για το κυνήγι, και κατ’επέκταση την διαχείριση παρόμοιων ανανεώσιμων πόρων δεν μάθαμε. Ούτε θα την μάθουμε. Το σκηνικό είναι γνωστό, ακολουθείται σε όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης: οι πολιτικοί δεν παράγουν πολιτική. Απλά ακούνε τις απαιτήσεις των “εμπλεκομένων φορέων”, ελπίζοντας να υπάρχει διαφωνία ή σύγκρουση απόψεων και να δρουν ως διαιτητές. Το “νομοθετικό έργο” εύκολα κρίνεται ως “λύση” σε ένα πρόβλημα που δεν υπήρξε.
Το έζησα το σκηνικό με τον υφυπουργό κο Βασιλακάκη στο θέμα της ημερομηνίας λήξης της κυνηγετικής περιόδου. Το υπουργείο δεν είχε άποψη. Οι αντικυνηγοόι ζητούσαν λήξη στις 30 Ιανουαρίου, έτσι, χωρίς καμία επιστημονική δικαιολόγηση. “Πρέπει να δώσω κάτι και σε αυτούς” ήταν η άποψη του υφυπουργού και βρήκε πρόχειρες τις 10 ημέρες του Μάρτη. Δεν υπήρχε καμία μελέτη του ίδιου του υπουργείου, καμία έστω υπηρεσιακή έκθεση για το θέμα. Ηταν απλά αλισιβερίσι. Ομως με το αλισιβερίσι δεν γίνεται δουλειά.
Είναι ντροπή ότι καμία ελεύθερα εκλεγμένη κυβέρνηση δεν κατάφερε να θεμελιωσει έστω ένα νομοθέτημα με την συνοχή και συγκρότηση του Δασικού Κώδια της χούντας!
Επανέρχομα στο θέμα που είναι η ρύθμιση της διαχειρισης ανανεώσιμων πόρων. Το κυνήγι είναι μόνο ΜΙΑ δραστηριότητα κάρπωσης τροφής από τη φύση. Το ψάρεμα είναι μια δεύτερη, και βέβαια υπάρχουν και άλλες, όπως η συλλογή μανηταριών, σαλιγκαριών, χόρτων και γενικά οποιουδήποτε άγριου και βρώσιμου πόρου. Δεν μπορεί να διαχωρίζεται μια από αυτές τις δραστηριότητες επειδή τυχαίνει να είναι αντίθετη με την αισθητική αντίληψη μερικών ατόμων ή ολιγομελών ομάδων. Είτε έχεις πολιτική για ΟΛΕΣ ή για καμία. Εκεί είναι το τρωτό σημείο της διαδικασίας και μάλλον δεν το καταλαβαίνει ούτε ο ίδιος ο υφυπουργός διότι στο χώρο της πολιτικής του προέλευσης πολιτική χωρίς σύγκρουση δεν νοείται.
Η παλιά συνταγή της θέσης-αντίθεσης-σύνθεσης δεν έχει “καθολική” εφαρμογή. Κάποια θέματα απλά δεν την σηκώνουν αυτή την αρχαία συνταγή.