Σε απογευματινή ραδιοφωνική εκπομπή γίνεται η συνήθης πάρλα για ζωοφιλία και πως οι Ελληνες μισούν τα ζώα και παρόμοια θέματα.
Και ξαφνικά ζητά να παρέμβει στην εκπομπή ο κύριος Λεωντσάκος, πρόεδρος σωματείου τυφλών που εξηγεί με πολύ γλυκό τρόπο το πρόβλημα των τυφλών από τα αδέσποτα.
Οι τυφλοί, εξηγεί ο κύριος Λεωντσάκος, ταλαιπωρούνται από τα αδέσποτα σκυλιά. Τα αδέσποτα δεν είναι κοινωνικοποιημένα ζώα και ερεθίζονται από την θέα του μπαστουνιου των τυφλών. Πολλοί τυφλοί εργαζόμενοι, εξηγεί ο κύριος Λεωντσάκος, έχουν σοβαρό πρόβλημα και αναγκάζονται να χρησιμοποιούν ταξί για τις μετακινήσεις τους για να αποφύγουν τα αδέσποτα σκυλιά.
Και μόλις τελειώνει ο άνθρωπος πέφτει το κόλπο της δήθεν έλλειψης χρόνου. Και λεω δήθεν διότι η εκπομπή μετά το κόψιμο του κύριου Λεωντσάκου συνέχισε για μια ακόμη ώρα.
Η ζωόφιλος κυρία ανεγνώρισε ότι όντως υπάρχει πρόβλημα και το απέδωσε στην κοινωνία, βεβαια, (που αλλού θα το απέδιδε!). Και το πρόβλημα δεν οφείλεται στην πίεση των ζωόφιλων που έβαλε στοπ στην ευθανασία των αδέσποτων, όπως γίνεται σε ΟΛΗ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΕΥΡΩΠΗ και τον πολιτισμένο κόσμο. Οχι! Το πρόβλημα οφείλεται στην αδυναμία των δήμων να φτιάξουν χώρους φιλοξενείας των αδέσποτων και στην αναγκαστική επανένταξη τους στο “περιβάλλον τους”.
Οπως τόνισε ο κύριος Λεωντσάκος, οι πλατείες και οι δρόμοι δεν είναι φυσικό περιβάλλον των αδέσποτων. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα.
Εδώ αξίζει να θυμηθούμε τα γραπτά του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά:
“Είμαστε η μοναδική χώρα της Ευρώπης που η «ζωοφιλία» μας αφήνει να λυμαίνονται τα μεγάλα αστικά κέντρα αγέλες αδέσποτων σκυλιών. Στο κέντρο της πρωτεύουσας, στην πλατεία Συντάγματος, μπορεί να μετρήσει κανείς, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, 20-22 τέτοια ζώα. Περιφέρονται ανάμεσα στα πόδια των περαστικών αδιάφορα, ώς τη στιγμή που, ξαφνικά και ανεξήγητα, θα τιναχτούν για να ορμήσουν,μανιασμένα και γαυγίζοντας, σε κάποιο μηχανάκι απειλώντας θανάσιμα τη ζωή του οδηγού) ή σε κάποιον, ανύποπτο μέσα στους πολλούς, διαβάτη.
Αγέλες αδέσποτων σκυλιών λυμαίνονται και τον Βασιλικό Κήπο, το αλσύλλιο της Ριζαρείου, το Πεδίον του Αρεως, τον λόφο του Αρδηττού, του Στρέφη, του Φιλοπάππου, τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, κάνουν πια αδύνατο τον περίπατο στον Λυκαβηττό, στην Καισαριανή, στον Υμηττό. Το ίδιο συμβαίνει και στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αριστοτέλους, στην παραλία του Βόλου. Φόβος και τρόμος για τις μητέρες με τα βρέφη στα καροτσάκια, για τους ηλικιωμένους με βακτηρία, για κάθε μοναχικό διαβάτη μόλις νυχτώσει. Θα άξιζε μια ιδιωτική πρωτοβουλία να συγκεντρώσει τις μαρτυρίες των ανθρώπων που έχουν υποστεί επιθέσεις, τραυματισμούς, ξέσκισμα των ρούχων από τα αδέσποτα στις πόλεις σκυλιά.
Και αυτή η καθημερινή βασανιστική απειλή διαιωνίζεται με την παρανοϊκή «λογική» της ζωοφιλίας. Αν απευθυνθεί κανείς στους δημάρχους ζητώντας να προστατευθούν οι πολίτες από τον τρόμο των αδέσποτων, θα εισπράξει την καθησυχαστική διαβεβαίωση ότι ο Δήμος έχει φροντίσει να εμβολιάσει όλα τα αγελαία σκυλιά, φόβος για λύσσα από τα δαγκώματα δεν υπάρχει! Και, φυσικά, δεν έχουν να αντιπαρατάξουν οι δήμαρχοι έστω και ένα παράδειγμα πόλης ευρωπαϊκής με τέτοιο οίστρο ζωοφιλικής τρομολαγνείας. Είμαστε μοναδικοί στον μαζοχιστικό παραλογισμό μας.”
Αυτόν το μαζοχιστικό παραλογισμό προωθεί αυτη και άλλες εκπομπές μεταφέροντας ένα σύστημα αμφίβολων αξιών σε μια αποχαυνωμένη κοινωνία. Αν δεν ήμασταν αποχαυνωμένοι θα ζητούσαμε επίμονα να μας πούν τα χαϊβάνια που προωθουν αυτές τις αξίες που αλλού στην Ευρώπη εφαρμόζουν αυτά που αυτοί έχουν επιβάλει σε εμάς.