Θυμάστε την πρόσφατα κατακραυγή για τα κολλέγια. Σύσσωμη η ακαδημαϊκή κοινότητα αντέδρασε στην αδειοδότηση τριάντα κολλεγίων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα ως παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων.
Σε ένα άλλο, δυνητικά πιο καταστροφικό για την ακαδημαϊκή κοινότητα θέμα, η σιωπή των επιστημόνων είναι εκκωφαντική.
Σε σχέδιο νόμου που κατέθεσε η WWF στην υπουργό περιβάλλοντος προωθείται η κατάλυση των πανεπιστημίων σε θέματα περιβάλλοντος.
Αν υιοθετηθεί η πρόταση τότε οι μόνοι αναγνωρισμένοι κριτές για περιβαλλοντικά θέματα θα είναι οι οικολογικές οργανώσεις. Αν, για παράδειγμα, μια κατασκευαστική εταιρεία φτιάξει ένα λιμάνι, οι μόνοι που θα μπορούν να έχουν λόγο για κατά πόσο το λιμάνι επηρεάζει το περιβάλλον και την βιοποικιλότητα θα είναι οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, όχι τα πανεπιστήμια με τα τμήματα περιβάλλοντος και τις δαπανηρές μελέτες και έρευνες.
Και αυτά γίνονται χωρίς καμία αντίδραση από τους καθηγητάδες που έτρεξαν να δουν την υπουργό παίδείας για τα κολλέγια. Πόσο μεγάλη ήταν η απειλή των τριάντα κολλεγίων σε σύγκριση με την κατάργηση του κλάδου περιβαλλοντικών μελετών που δρομολογείται τώρα από την άλλη υπουργό;
Αν τα πανεπιστήμια δεν διεκδικούν οργανικό ρόλο σε μεγάλα έργα και στην γενική περιβαλλοντική πολιτική, γιατί να έχουν χρηματοδότηση; Γιατί να μην δίνονται τα κονδύλια έρευνας στους εκ των πραγμάτων “ειδικούς” όπως την Greenpeace, WWF, Καλλιστώ, Αρκτούρο και άλλες ΜΚΟ;
Και γιατί να δίνουμε τότε 5 τοις εκατό του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος στην παιδεία και άλλα τόσα στην έρευνα; Οταν μερικές ολιγομελείς ομάδες “παιδιών” τα ξέρουν όλα, και το αποδεικνύουν υποκαθιστώντας κοτζάμ πανεπιστήμια;
Κανένας πολίτης δεν ψήφισε ποτέ του για περιβαλλοντική οργάνωση. Ψηφίζουμε κυβερνήσεις στις οποίες αναθέτουμε το έργο της διακυβέρνησης. Καμία κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα να αναθέσει σε τρίτους σημαντικά θέματα όπως το περιβάλλον. Και αυτό ισχύει διπλά όταν οι τρίτοι είναι οργανώσεις που δεν εφαρμόζουν ανοικτή διοίκηση, έχουν μυστικές ατζέντες και περίεργες ιδεολογίες.