ΕΡΩΤΗΣΗ- ΥΨΗΛΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΟΣΤΟΣ
Αγαπητέ κ. Κυπρίδημε,
Ξενυχτώντας στον υπολογιστή είδα και διάβασα “φρέσκο-φρέσκο” το τελευταίο σας άρθρο για τις τεχνολογικές εξελίξεις στην κατασκευή των όπλων με μηχανήματα ελεγχόμενα με Η/Υ και την – επιεικώς – παράλογη τιμολόγηση τέτοιων εξαίρετων κατασκευών από ορισμένους “φημισμένους” οίκους του εξωτερικού. Το θέμα που θίγετε είναι μεγάλο και έχει πολλές πτυχές που αξίζει να αναλυθούν εκτενώς και σε βάθος με τον τρόπο που πολύ καλά συνηθίζετε να κάνετε.
Συγκεκριμένα θα ήθελα να μάθω ποιές θα ήταν οι δυνατότητες κατασκευής ποιοτικών πυροβόλων λειόκαννων όπλων και αεροβόλων κλασσικού τύπου (ελατηρίου) από Έλληνες ιδιώτες κατασκευαστές (άν δεν ίσχυε βέβαια το υπάρχον καθεστώς που απαγορεύει ουσιαστικά τέτοιες πρωτοβουλίες). Με
δεδομένη την γνώση των αναγκών της αγοράς για ποιοτικό και όχι πανάκριβο όπλο (και στις δύο κατηγορίες που προανέφερα) χωρίς τα περιττά “στολίδια” αλλά με κορυφαία μέταλλα και εφαρμογές και φινιρίσματα και με την χρήση εργαλείων CAD-CAM-CNC χωρίς επιπλέον έξοδα για αγορά δικαιωμάτων πατενταρισμένων μηχανισμών ποιά θα ήταν η υποθετική εξέλιξη ενός τέτοιου εγχειρήματος ;
Άν το μάρκετινγκ των νέων προϊόντων το αναλάμβαναν γνώστες του όλου θέματος θα είχε κάποια επιτυχία στην αγορά της χώρας μας ή του εξωτερικού ;
Κι επειδή το ένα φέρνει το άλλο θα μπορούσατε να κάνετε μια αναφορά στα προβλήματα των οπλοκατασκευών στην Ελλάδα διαχρονικά ; Κάτι τέτοιο
θα βοηθούσε να καταλάβουμε όλοι μας πολλά για τις άγνωστες παραμέτρους που καθορίζουν τις αγορές μας.
Συγνώμη για τον χείμαρρο των ερωτήσεων με ύφος ίσως απαιτητικό – η όλη μου παρόρμηση πηγάζει από την γνώμη μου ότι τέτοιου είδους αναλύσεις θα ενδιέφεραν πολύ όλους τους φίλους του κυνηγετικού όπλου και όχι μόνο.
Ένα άλλο επίσης σημαντικό θέμα που είχατε αναλύσει στο παρελθόν σε σειρά άρθρων στο “Κυνήγι & Σκοποβολή” είναι το πρόβλημα των ραβδωτών όπλων και οι περίεργες “εμμονές” των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων να συνεχίζουν το προηγούμενο “καθεστώς” των σχετικών νομοθετημάτων της επταετίας σε πλήρη αντίθεση με ότι ισχύει στις λεγόμενες “πολιτισμένες” Δυτικές χώρες – ίσως μια αναφορά στο όλο θέμα να ήταν επίκαιρη μιάς και όπως διαπίστωσα σε πρόσφατη συζήτηση πολλοί νέοι κυρίως δεν γνωρίζουν τίποτε σχετικά με το τι συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια. Το μήνυμά μου έχει αρχίσει να γίνεται κουραστικό πλέον και σταματώ εδώ. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.
Υ.Γ. 1 : Καταλαβαίνω ότι το παρόν σαν κείμενο καταλαμβάνει πολύ χώρο και γι’ αυτό μπορείτε να το προσαρμόσετε όπως νομίζετε ή και να μην το παραθέσετε στην ιστοσελίδα.
Υ.Γ. 2 : Παράκληση σε περίπτωση δημοσίευσης του e-mail αυτού να μην αναγράφεται σαν υπογραφή το πλήρες ονοματεπώνυμό μου αλλά τα αρχικά ΚΣΓ. Ευχαριστώ.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Καλή ερώτηση και δίνει την αφορμή για ανοικτή πια συζήτηση για την τιμολόγηση των όπλων.
Είναι σαφές ότι η τιμή του Fabbri στις 250 000 δολλάρια δεν ανταποκρίνεται σε κάποιο κόστος εργασίας ή υλικών, ούτε και στην απόσβεση των ακριβών μηχανημάτων. Δεν είναι δυνατό για ένα αντικείμενο βάρους 3 κιλών να κοστίζει όσο μια Ferrari που ζυγίζει 2 τόννους και κατασκευάζεται με τα ίδια υλικά (ατσάλι) και με ίδιου τύπου μηχανήματα.
Αν θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για κάτι στον κύριο Πούλι Φάμπρι είναι για την τιμολόγηση του όπλου που δείχνει ότι τα πάθη των οπλόφιλων πληρώνονται και ενίοτε τυχαίνουν και εκμετάλλευσης.
Σημειώστε αυτές τις τέσσερις αγγλικές λέξεις- : Function, Fit, Feel, Finish. Ητοι Λειτουργεία, Εφαρμογή, Αίσθηση, Φινίρισμα.
Αυτά είναι τα συστατικά ενός όπλου με “ψυχή” και για αυτά δίνουμε τα χρήματα μας. Δεν είναι μόνο θέμα εφαρμογών ή ποιότητας. Είναι θέμα αν το όπλο έχει “ψυχή” και όποιος κατασκευαστής το καταλάβει αυτό θα προχωρήσει. Είναι δυνατό για ένα απόλυτα χειροποίητο όπλο να μην έχει αυτό το συστατικό, ενώ ένα μηχανοποίητο όπλο να το διαθέτει και με το παραπάνω. Ενα καλό παράδειγμα είναι η καραμπίνα Benelli που έχει μια ιδιαίτερη αίσθηση Benelli. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι Benelli έχουν αυτή την ιδιαίτερη αίσθηση που χαρακτηρίζει τη μάρκα. Πολλή φαιά ουσία καταναλώνεται από τους μηχανικούς της Benelli για την διατήρηση αυτής της αίσθησης. Η αίσθηση που παρέχει η κάθε μάρκα όπλων είναι το κεφάλαιο του κατασκευαστή, αυτό και όχι η εξωτερική εμφάνιση.
Είναι δυνατό να φτιαχτεί με μηχανικά μέσα ένα όπλο με την αίσθηση που θα το κάνει να ξεχωρίζει. Οταν έχει αυτή την αίσθηση το όπλο τότε πουλιέται μόνο του αρκεί να δοθεί η ευκαιρία στο κοινό να το πιάσει στα χέρια και όχι απλά να το δει σε φωτογραφίες και από μακριά στον οπλοβαστό. Τα όπλα πωλούνται δια της αφής. Και η εξέλιξη των πωλήσεων εξαρτάται από την ανταπόκριση που θα έχει η επαφή του κοινού με αυτά.
Σχεδόν όλες οι πατέντες που καλύπτουν όπλα έχουν λήξει εδώ και πολλά χρόνια.Το μεγαλύτερο μέρος τεχνογνωσίας είναι προσβάσιμο σε όλους. Αν πιθανολογήσουμε ότι έχουμε ξεπεράσει τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις που δέρνουν κάθε δημιουργική προσπάθεια στην Ελλάδα, τότε είναι δυνατή η κατασκευή ενός δίκαννου που θα φτάνει σε ποιότητα τα αγγλικά δίκαννα και ενδεχομένως σε μερικά σημεία να τα ξεπερνά. Για να γίνει αυτό, το βασικότερο ζητούμενο είναι η συνειδητοποίηση των συστατικών ποιότητας και ψυχής, των τεσσάρων λέξεων που είπαμε παραπάνω- Function, Fit, Feel, Finish. Συνεπώς η επιχείρηση που θα φτιάχνει όπλα, και όποιο άλλο αντικείμενο απευθύνεται σε γνώστες, δεν μπορεί να γίνει καταφύγο άσχετων συγγενών και κουμπάρων των ιδιοκτητών (ή των πολιτικών τουςφίλων!).
Κάποτε φτιάχναμε καλά κυνηγετικά όπλα στην Ελλάδα. Ο αείμνηστος Θεόδωρος Παπαϊωάννου, οι αδελφοι Φαρμάκη, ο Ζιγκλίνας και άλλοι κατασκεύαζαν, την δεκαετία του 1950, μονόκαννα που ακόμη αντέχουν σε κυνηγετική χρήση. Μετά το 1975 η κατασκευή πέρασε στη φάση της συναρμολόγησης και με το νόμο του 1993 σταμάτησε και αυτό λόγω της πολύπλοκης γραφειοκρατείας που εισήγαγε ο νόμος.
Αν οι Τούρκοι που κατασκευάζουν μερικά από πιο “άψυχα” όπλα του κόσμου έχουν καταφέρει να στήσουν διεθνή βιομηχανία όπλων σε μια δεκαετία, τότε σίγουρα μπορούν και οι Έλληνες να φτιάξουν ένα σωστό όπλο, σε μικρότερη κλίμακα αλλά με πιο σίγουρη και διαχρονική επιτυχία.
ΠΡΟΣΕΧΩΣ!
Στις επόμενες μέρες θα έχουμε επικοινωνία με έναν διεθνούς φήμης σχεδιαστή όπλων και πρωτοπόρο στην τεχνολογία της κατασκευής. Οι απόψεις του θα ξαφνιάσουν μερικούς οπαδους της “χειροποίητης” κατασκευής.