Δεν συνηθίζω να αναδημοσιεύω φιλοφρονήματα επισκεπτών, αλλά η τελική φράση της επιστολής που ακολουθεί αξίζει μια μικρή παράβαση:
Κύριε Κυπρίδημε καλησπέρα και Χρόνια Πολλά.
Αφορμή για την παρούσα (μη δημοσιεύσιμη, ως προσωπική) επιστολή μου, αποτέλεσε η από 23.04.2014 ανάρτησή σας στην Οπλογνωσία με τίτλο “Όμοια και ανόμοια”.
Συμφωνώ για πολλοστή φορά με τα (συντριπτικά περισσότερα από) όσα γράφετε και ήθελα απλώς να σας συγχαρώ για την σκέψη και την έκφρασή σας ως ένας απλός -και μέχρι πρότινος ανώνυμος- αναγνώστης σας.
Σας γνωρίζω από …. το τεύχος Ιουνίου 1989 του εξαίρετου Κ+Σ, οπότε και ετοιμαζόμουν να συμπληρώσω την πρώτη δεκαετία της ζωής μου. Από τότε (κανονικά δηλαδή “εξ’ απαλών ονύχων”) και μέχρι σήμερα, παραμένω αμετανόητος θαυμαστής της οπλογνωσίας αλλά και της πένας σας.
Δυστυχώς, δια ζώσης, η γνωριμία μας περιορίζεται σε μία απλή χειραψία και μία ερώτηση περί μετροληψίας στα πλαίσια παλαιότερης έκθεσης του χώρου (Αλήθεια, υπάρχει κανένα νέο στο θέμα αυτό; Βρέθηκε χώρος που να μην είναι από χρυσάφι, ή θα καταλήξουμε όσοι ενδιαφερόμαστε για το ζήτημα σε καμία σήραγγα ή/και υπόνομο, μπας και σπάσουμε έτσι και το “feedback”;).
Τέλος πάντων, όλα θα γίνουν.
Συγχαρητήρια και πάλι για όλα όσα έχετε προσφέρει, ιδίως σε όσους αντιμετωπίζουμε το κυνήγι, τη σκοποβολή και την ενασχόληση με αυτά και τα εργαλεία τους σαν δραστηριότητες ψυχικής ανάτασης και όχι διπολικής διαταραχής.
Σας ευχαριστώ ιδιαίτερα.
Λουκάς Γ. Δρόσος
Δικηγόρος
Μ.Δ.Ε. Πανεπιστημίου Αθηνών