Γράφει αναγνώστης:
“Κ. ΝΙΚΗΤΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΑΣ ΣΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΟ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ!!!! ΠΗΓΑ ΤΗΝ ΚΑΡΑΜΠΙΝΑ ΜΟΥ (FRANCHI ELITE) ΣΕ ΓΝΩΣΤΟ ΟΠΛΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΟΥ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ!!! ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΠΩΣ ΕΙΧΑΝ ΧΑΛΑΣΕΙ ΤΑ ΠΑΣΑ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΝΕΑ ΠΑΣΑ ΓΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΟΥΝ ΝΕΟ ΦΩΣΦΟΡΙΖΟΝ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ. ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΘΩΣ ΚΑΘΑΡΙΖΑ ΤΟ ΟΠΛΟ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑ ΠΩΣ ΑΝΟΙΧΤΗΚΕ ΤΡΥΠΑ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΝΗ ΤΟΥ ΟΠΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΑΝ ΣΙΔΗΡΟΣΤΟΚΟ. ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΑΘΩ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΣΦΑΛΕΣ ΤΟ ΟΠΛΟ (ΚΑΘΩΣ Ο ΣΤΟΚΟΣ ΑΡΧΙΣΕ ΗΔΗ ΝΑ ΘΡΥΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΗΣΗ ΤΡΙΩΝ ΦΥΣΙΓΓΙΩΝ) ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΑΝ ΕΧΕΙ ΕΠΗΡΕΑΣΤΕΙ Η ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ ΟΠΛΟΥ!!! ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΑΣ, ΚΑΘΩΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΔΕΝ ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΒΓΩ ΓΙΑ ΚΥΝΗΓΙ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΟΠΛΟ.”
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Αυτή η ερώτηση διαχωρίστηκε από τις υπόλοιπες επειδή τονίζει το πρόβλημα της υποτίμησης της σωστής μεθοδολογίας για απλές δουλειές.
Για να γίνει σωστά η αλλαγή στόχαστρου πρώτα γίνεται έλεγχος στο παλιό. Αν είναι σφιχτό και δεν βγαίνει εύκολα μπαίνουν μερικές σταγόνες διεισδυτικού λαδιού για να καταστήσουν εύκολη την εξαγωγή.
Το σπείρωμα μετριέται ώστε να εξακριβωθεί αν είναι μετρικό ή αγγλικό το βήμα του σπειρώματος. Τα έτοιμα στόχαστρα συνήθως έχουν βήμα ανάλογο με την χώρα προέλευσης, τα ευρωπαϊκά έχουν μετρικό, τα αμερικάνικα εγγλέζικο σπείρωμα με το βήμα σε ίντσες. Το ένα δεν ταιριάζει στο άλλο.
Η τοποθέτηση του στόχαστρου απαιτεί τη χρήση μιας μικροσκοπικής μέγγενης χειρός, που δεν είναι ακριβή, και επιτρέπει το κράτημα του στόχαστρου κάθετα προς το σπείρωμα. Αυτά τα απλά χρειάζονται.
Αλλά ας πούμε ότι χάλασε το σπείρωμα. Είναι απλό θέμα το πέρασμα ενός εργαλείου για να πάει το σπείρωμα ένα κλικ πιο πάνω, πχ από 2,5 χιλιοστά στα 3 χιλιοστά. Είναι δουλειά λεπτών για ένα σπείρωμα που έχει βάθος όσο το πάχος της κάννης στο στόμιο, δηλαδή 1 έως 1,5 χιλιοστά.
Τι γίνεται τώρα που υπάρχει αυτή η κακοβουλωμένη τρύπα στην κάννη;
Πρώτο θέμα είναι ότι φτιάχνεται.
Δεύτερο θέμα είναι ότι θέλει τεχνίτη που κατανοεί μερικά απλά πράγματα και ξέρει τι να κάνει.
Η διαδικασία είναι η εξής. Καθαρίζεται η τρύπα από τον στόκο και πάμε πίσω στο γυμνό μέταλλο. Καθαρίζεται το σπείρωμα στην τρύπα για να δεχτεί βίδα.
Κόβεται μια βίδα ΑΤΣΑΛΙΝΗ, ακέφαλη που ταιριάζει στο σπείρωμα. Απολιπαίνεται η βίδα καθώς και το σπείρωμα.
Μπαίνει στο στόμιο ένα ατσάλινος κύλινδρος που χωρά ακριβώς. Ο λόγος είναι για να δώσει μια κόντρα στη βίδα όταν αυτή σφυρηλατηθεί και να μην αφήσει να εξέχει τίποτε μέσα στην κάννη. Το τορνίρισμα ενος κυλίνδρου μήκους 5 εκατοστών με διάμετρο όσο το στόμιο είναι απλή υπόθεση.
Μπαίνει ο κύλινδρος στο στόμιο. Γανώνονται με καλάι η βίδα και το σπείρωμα της κάννης. Βιδώνει η γανωμένη ατσάλινη βίδα ώστε να μείνει μισό χιλιοστό να εξέχει από την έξω μεριά του στομίου. Θερμαίνεται τοπικά η βίδα και λιώνει το καλάι. Η θερμοκρασία είναι τόσο μικρή που δεν πρέπει να επηρεάσει την ρίγα, δηλαδή θέλει μικρό φλόγιστρο. Αφού κρυώσει το καλάι τότε σφυρηλατείται η έξω μεριά της βίδα με ένα ζουμπά, προσεκτικά. Ο σκοπός είναι να πεπλατυνθεί λίγο η βίδα και να απλώσει το ατσάλι της και να γεμίσει όποια κενά υπάρχουν στην επαφή με την κάννη. Ο κύλινδρος στην κάννη τώρα λειτουργεί σαν αμώνι και επιτρέπει να σφυρηλατηθεί η βίδα χωρίς να εξέχει μέσα στην κάννη.
Μετά λιμαίρνεται, με λίμα ψιλή, λίμα λούστρου που λένε οι εφαρμοστές, η βίδα και έρχεται πρόσωπο με την κάννη εξωτερικά. Αν γίνει σωστά η δουλειά το μόνο σημάδι είναι ένας ασημί κύκλος στο στόμιο. Απολιπαίνεται και βάφεται το σημείο αυτό και το όπλο είναι απόλυτα ασφαλές. Η όλη διαδικασία παίρνει μισή ώρα για έναν τεχνίτη που καταλαβαίνει το ατσάλι.
Εφόσον δεν εξέχει τίποτε μέσα στην κάννη το όπλο είναι ασφαλές. Η παραπάνω διαδικασία το κάνει εκτός από ασφαλές και όμορφο, δεν αφήνει σημάδια απο την κακοτεχνία. Οι πιέσεις στο στόμιο είναι πολύ χαμηλές και δεν υπάρχει κίνδυνος ακόμη και αν η τρύπα μείνει κενή. Είναι όμως καλή ιδέα να φράξει και να γίνει σωστή δουλειά. Η βλητική απόδοση του όπλου δεν επηρεάζεται από την κακοτεχνία αυτή.
Πιο εξωτική επιλογή είναι το γέμισμα της τρύπας με κόλληση αργκόν ή TIG, αλλά αυτό απαιτεί ειδικό συνεργείο και το σημείο της κόλλησης ενδέχεται να είναι πιο σκληρό, άρα πιο εύθραυστο από το γύρω μέταλλο της κάννης.