Benelli Becaccia
Ο αξέχαστος “Βετεράνος” Δημήτρης Πριμικύριος δεν μασούσε τα λόγια του. Οταν έψαχνε για ένα ελαφρύ όπλο το ερώτημα του ήταν ευθύ:
“Θέλω ένα ελαφρύ όπλο για περπατητό, και μην μου συστήσεις κανένα εγγλέζικο λεπτεπίλεπτο, θέλω κάτι λειτουργικό και φτηνό. Οπόταν άσε την ιεραποστολική σου καμπάνια υπέρ του δίκαννου και δείξε μου μια ελαφριά καραμπίνα!”
Η συζήτηση έγινε στην έκθεση Diana και πήγαμε χέρι χέρι στο περίπτερο της Κύργιας ΑΕ και εκεί ο Δημήτρης επώμισε την Becaccia. Με βάρος μόλις 2,750, καλό ζύγισμα και όντας τρίσφαιρη από το εργοστάσιο τον γοήτευσε και την παρήγγειλε.
Τέτοια εποχή πριν πέντε χρόνια χάσαμε τον “Βετεράνο”. Πέρα από την συναδελφική ιδιότητα μεταξύ μας υπήρχε και μια άλλη σχέση. Ο Δημήτρης Πριμικύριος ήταν ο πρώτος δημοσιογράφος του γενικού τύπου που είδε το περιοδικό μου, το Κυνήγι και Σκοποβολή, τον Μάρτιο το 1985 και ο πρώτος που ανέφερε την έκδοση του στα Νέα. Η επιμονή του για καλοζυγισμένο και λειτουργικό όπλο που δεν θα ήταν δίκαννο ήταν το δεύτερο πλήγμα στην πεποίθηση για την υπεροχή του δίκαννου.
Το πρώτο “πλήγμα” στην πεποίθηση μου ότι το δίκαννο προσφέρει καλύτερο ζύγισμα από την καραμπίνα δόθηκε με την δοκιμή της Beretta A304. Η Α304 ήταν τρίσφαιρη εκ κατασκευής, και η αφαίρεση ελάχιστου βάρους από μπροστά, λόγω κοντύτερης αποθήκης, ήταν αρκετή για να της δώσει ζύγισμα παρόμοιο με αυτό των καλών δίκαννων.
Beretta A304, από τις πρώτες ελαφριές καραμπίνες με ζύγισμα όμοιου του δίκαννου.
Οσο και αν δεν ήθελα να το παραδεχτώ, η Α304 στο ζύγισμα τουλάχιστον ήταν ισάξια του καλού δίκαννου. Ωστόσο ήταν αποτυχημένο μοντέλο από την άποψη πωλήσεων διότι τότε, στην αρχή της δεκαετίας του 1990, ακόμα επικρατούσε η μαγκνουμίτιδα και η Α304 είχε θαλάμη 70 χιλιοστών και ήταν τρίσφαιρη. Το εύκολο συμπέρασμα ήταν ότι η ελαφριά καλοζυγισμένη καραμπίνα δεν είχε μέλλον.
Μια δεκαετία μετά η Benelli αποκάλυψε την δική της έκδοση της ελαφριάς καλοζυγισμένης καραμπίνας, το μοντέλο Becaccia. Οπως η 304, η νέα Benelli ήταν τρίσφαιρη, απέφυγε όμως το ατόπήμα της θαλάμης. Η θαλάμη της είναι 76 χιλιοστών και έτσι μπορεί ο κάτοχος να έχει την “ηθική” ικανοποίηση ότι το όπλο του ρίχνει μάγκνουμ. Βέβαια είναι αμφίβολο αν μετά το πρώτο μάγκνουμ φυσίγγι από καραμπίνα που ζυγίζει 2,750 θα ρίξει δεύτερο.
Κανείς λογικός άνθρωπος δεν αγοράζει καραμπίνα κάτω των τριών κιλών για να ρίχνει μάγκνουμ. Η παλιά συνταγή του Μάντον, η γόμωση να είναι 1/96 του βάρους του όπλου, επιβάλλει γομώσεις μιας ουγγιάς, δηλαδή 28 γραμμαρίων ή παραπλήσιες. Η λογική γόμωση για μια καραμπίνα βάρους 2,750 είναι από 24 έως 32 γραμμάρια σκάγια. Πιο πάνω η επιλογή θα τιμωρηθεί με υπερβολικό κλώτσημα. Αυτό το έμαθε ο “Βετεράνος” όταν αψήφισε την συνταγή του Μάντον!
Σε αντίθεση με την Α304 η Becaccia κέρδισε έναν μικρό αλλά σημαντικό και σταθερό τομέα της κυνηγετικής αγοράς. Εναν τομέα που στην Ελλάδα τουλάχιστον, δεν υπήρχε το 1990. Αυτοί είναι οι νέοι κυνηγοι, οι συνειδητοποιημένοι, με εξειδίκευση σε ένα θήραμα, που κυνηγούν με σκύλο και περπατούν πολύ αλλά τουφεκάνε λίγο.
Αυτοί οι “νέοι μερακλήδες” κυνηγοί ίσως να ήθελαν ένα καλό πλαγιόκαννο ή σουπερποζέ. Ομως τα χαρακτηριστικά του χαμηλου βάρους και καλού ζυγίσματος σε δίκαννο έχουν μεγάλο κόστος. Αυτό που η Becaccia δίνει με 1710 Ευρώ θα κοστίσει πολύ περισσότερα σε δίκαννο, κάθετο ή πλάγιο. Επιπλέον στην καραμπίνα βρίσκουν μεγαλύτερη ευκολία συντήρησης και επισκευής, ρυθμίσιμο κοντάκι και τσοκάκια.
Η πρώτη απόπειρα κατασκευής καραμπίνας που θα μιμείται το δίκαννο σε ότι αφορά ζύγισμα και ευχρηστία ήταν ελληνική. Ο γνωστός Γιώργος Γάσπαρης, συντηρητής μουσικών οργάνων και κοντακοποιός, μετέτρεψε μια Rafaello σε ονειρεμένο κυνηγετικό όπλο. Ο κατάλογος των επεμβάσεων είναι μακρύς, ανάμεσα τους η αφαίρεση της ρίγας, η μείωση του μεγέθους της αποθήκης, η μείωση των διαστάσεων της πάπιας και άλλα. Το αποτέλεσμα είναι μια καραμπίνα που ισοβαθμεί σε ζύγισμα και αίσθηση με ένα δύιντσο αγγλικό πλαγιόκαννο. Η μετατροπή ήταν χρονοβόρα και ακριβή, όμως έδειξε τι μπορεί να γίνει σε μια καραμπίνα, κάτι που είδαμε μετέπειτα στην Becaccia.
Πιο πρόσφατα βγήκε η Franchi Affinity, με σύστημα αδρανείας Benelli και αυτή. Αν και δεν ήταν πρωταρχικός στόχος η προσφορά ενός ανταγωνιστή της Becaccia το αποτέλεσμα δεν απέχει και πολύ. Η Affinity έχει πολύ καλό ζυγισμα και αίσθηση στα χέρια που θυμίζει αρκετά την Becaccia αν και είναι λίγο βαρύτερη.
Αυτές οι εξελίξεις κλονίζουν τα πιστεύω των θιασωτών του δίκαννου. Η παραδοσιακή μας θέση ήταν ότι το ζύγισμα και η αίσθηση στα χέρια, αυτό που οι Αγγλοσξωνες ονομάζουν handling, ήταν προνόμια του καλού δίκαννου. Η Α304 ήταν το πρώτο κτύπημα, η Becaccia το δεύτερο και πιο ισχυρο, και τώρα η Affinity ρίχνει την τιμή κάτω από το ψυχολογικό φράγμα των 1000 Ευρώ. Αυτά καθώς η τιμή για ένα καλοζυγισμένο δίκαννο ανεβαίνει ακόμα και σε εποχές κρίσης διεθνώς.
Παραμένουν όμως δύο γνωρίσματα του σπαστού δίκαννου που δεν τα πιάνει καμιά καραμπίνα. Το ένα είναι το “σπάσιμο” του όπλου που άμεσα αποσπά τα πυρομαχικά από τον πυροδοτικό μηχανισμό και καθιστά το όπλο απόλυτα ασφαλές. Το άλλο είναι η συλλογή των άδειων καλύκων. Ακόμα και σε δίκαννο με αυτομάτους εξολκείς είναι δυνατό να βάλεις το χέρι πάνω από τη θαλάμη και να πιάσεις τους άδειους κάλυκες. Οσο και αν αυτό ακούγεται τραβηγμένο, υπάρχουν πολλοί ανάμεσα μας που δεν αισθάνονται καλά όταν αφήσουν κάλυκες στον κυνηγότοπο και αυτό είναι κριτήριο στην επιλογή όπλου.
Τι θα δούμε στο μέλλον; Το Benelli 828 είναι μια πρόγευση. Φέρνει στο δίκαννο τα δύο προτερήματα της καραμπίνας που έλειπαν από το δίκαννο: εύκολη ρύθμιση κοντακιού με φλάντζες και εύκολη συντήρηση και επισκευή, ενίοτε χωρίς την επέμβαση οπλουργού. Ποιος κατασκευαστής θα κάνει πρώτος το άλμα και θα κτίσει πάνω στο πρότυπο της 828 είναι προς το παρόν άγνωστο. Ομως μην εκπλαγείτε αν είναι κάποιος νέος που δεν έχει σχέση με τα παραδοσιακά ονόματα. Οπως το πιστόλι Glock ήλθε από το πουθενά, από έναν κατασκευαστή μαχαιροπήρουνων, και κατέκτησε δεσπόζουσα θέση, κάτι παρόμοιο θα γίνει και στα δίκαννα πιστεύω.