Το ζύγισμα σε ένα σημείο του όπλου, πχ πριν τον πίρο καννών, διατηρείται ακόμα και αν τοποθετηθούν βάρη προς τα άκρα, αλλάζει όμως η αίσθηση. Λεπτομέρειες στο κείμενο.
Αγαπητέ κύριε Κυπρίδημε
Στο πρόσφατο άρθρο σας της 28-02-2017 αναφερθήκατε στις καλοζυγισμένες καραμπίνες, με αίσθηση παρόμοια με καλοζυγισμένου δίκαννου. Από τα μοντέλα που αναφέρετε δεν έχω πιάσει παρά την 304 του συγκυνηγού μου και δεν συμμερίζομαι την άποψη σας. Παραμένει ένα εμπροσθοβαρές όπλο. Αν θυμηθείτε το κεφάλαιο του Gouph Thomas για το ζύγισμα, αναφέρει ότι το καλοζυγισμένο όπλο πρέπει να ισορροπεί σε ένα σημείο 10.5 εκατοστά μπροστά από την σκανδάλη. Οι «καλοζυγισμένες» καραμπίνες που σας επέφεραν αυτά τα πλήγματα όπως λέτε, πού ισορροπούν; Μια 391 που έχω μετρήσει, ισορροπεί στα 16 εκατοστά από τη σκανδάλη, εννοείται άδεια. Φυσικά με δύο φυσίγγια στην αποθήκη θα γίνει ακόμα πιο εμπροσθόβαρη. Αντίθετα, δύο αλληλεπίθετα Chapuis που έχω μετρήσει, ζυγιάζουν στα 9.5 και 10 εκατοστά μπροστά από την μπροστινή σκανδάλη. Μιλάμε πάντα για όπλα μαζικής παραγωγής.
Εκτός από το ζύγισμα όμως, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που κάνουν ευχάριστο ένα όπλο. Τέτοιος παράγοντας είναι οι ρευστές γραμμές του δίκαννου. Αντίθετα, όταν κρατάμε μια καραμπίνα με το ένα χέρι, αυτός ο μοχλός ανοίγματος του κλείστρου που προεξέχει βρίσκεται πάντα μέσα στην παλάμη μας! Χωρίς σκωπτική διάθεση, η καραμπίνα μου θυμίζει εργαλείο αλλά όχι κυνηγετικό όπλο.
Δεν έχουν πλεονεκτήματα λοιπόν οι καραμπίνες; Έχουν τρία, που τα έχετε ήδη σχολιάσει πολλές φορές. Πρώτον η τιμή, δεύτερον η ευκολία αντικατάστασης ανταλλακτικών και τρίτον το μειωμένο λάκτισμα. Τα σημερινά φυσίγγια δημιουργούν μεγάλες πιέσεις και το κλώσημα με δίκαννα είναι για τους περισσότερους δυσάρεστο έως οδυνηρό. Ο λόγος που η ελληνική αγορά βρίθει φυσιγγίων με μεγάλες πιέσεις, άρα και υπερβολικό λάκτισμα, είναι ότι οι κατασκευαστές απευθύνονται στους καραμπινάδες, που προτιμούν τα βαριά φυσίγγια. Επί πλέον κανένας κατασκευαστής δεν θέλει τα φυσίγγια του να προκαλούν εμπλοκές, άρα αυξάνει ανενδοίαστα τις πιέσεις. Το λάκτισμα λοιπόν είναι ο κύριος λόγος που ένας κυνηγός στρέφεται στην καραμπίνα. Τις περισσότερες φορές το κάνει ασυνείδητα, απλώς αισθάνεται μεγαλύτερη ευχαρίστηση όταν πυροβολεί με καραμπίνα από ότι με δίκαννο. Για να το ξαναπώ με άλλα λόγια, η προτίμηση στην καραμπίνα δεν έχει τόσο να κάνει με τη δύναμη πυρός, αλλά κυρίως με την άνεση στον πυροβολισμό όποιο φυσίγγι και να βάλουμε μέσα.
Επανερχόμενος στο ζύγισμα, «καλοζυγισμένη» καραμπίνα, είναι κατά τη γνώμη μου οξύμωρο σχήμα. Φυσικά υπάρχουν και κακοζυγισμένα δίκαννα, όπως αυτά με αλουμινένια μπάσκουλα, αλλά πρόκειται για άλλη ιστορία.
Με εκτίμηση
Γιάννης Μυριτζής
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Η άποψη σας “«καλοζυγισμένη» καραμπίνα, είναι κατά τη γνώμη μου οξύμωρο σχήμα” ήταν και δική μου, μέχρι που έπιασα τη “νέα σοδειά” καραμπινών.
Το ζύγισμα, κρινόμενο μόνο από την άποψη του σημείου που ένα όπλο βρίσκει την ισορροπία του, είναι πιστεύω η μισή υπόθεση. Ο Γκαφ Τόμας, εκτός από αυτό το σημείο, τόνισε και την αποφυγή συγκέντρωσης μάζας στα άκρα του όπλου ώστε να προσφέρει την ελάχιστη αντίσταση στην κίνηση, πχ στην επώμιση. (Βλέπε φωτογραφία στην αρχή του άρθρου). Αυτή την αίσθηση, το handling, περισσότερο από το απόλυτο ζύγισμα βρήκα εντυπωσιακή στην 304, την Becaccia και την Affinity. Βέβαια ελάχιστα κυνηγετικά όπλα, αυτογεμή ή σπαστά, πιάνουν το αιθέριο ζύγισμα που έχει ένα πραγματικά καλοφτιαγμένο (σε αντιδιαστολή με το ακριβό) όπλο, και ως κορυφαίο παράδειγμα αναφέρω το σχετικά φτηνό 16άρι μονόκαννο της Midland Gun Company. Αν ήταν στο χέρι μου θα καθιστούσα μια επώμιση με αυτό το οπλο υποχρεωτική για την έκδοση αδείας κυνηγίου.
Πέρα από το handling, η νέα γενιά αυτογεμών (και επαναληπτικών) προσφέρει την δυνατότητα γρήγορης και δωρεάν εύρεσης μέτρων. Πιστεύω ότι αν οι μεγάλοι κατασκευαστές δίκαννων συνέχιζαν την εξέλιξη των όπλων τους θα είχαμε παρόμοια πλεονεκτήματα σήμερα και στο δίκαννο, πλάγιο ή αλληλεπίθετο. Δυστυχώς οι διάδοχοι των μεγάλων πρωτοπόρων κατασκευαστών, προσηλωμένοι περισσότερο στο εμπόριο παρά στην οπλοκατασκευή, αρκούνται στην απλή αναπαραγωγή των έτοιμων σχημάτων που κληρονόμησαν. Το Benelli 828 ίσως να δώσει ώθηση για μια αλλαγή. Φαντάζομαι ένα ατσάλινο, καλοφτιαγμένο δίκαννο με κοντάκι που αλλάζει κλίση με φλάντζες όπως μια καραμπίνα, χωρίς την ασχήμια του “ρυθμιζόμενου” κοντακιού.
Μια καραμπίνα έχει τα μειονεκτήματα του περίπλοκου χειρισμού, της απόρριψης καλύκων όπου λάχει, και, όπως σημειώνετε, την άβολη αίσθηση στην μεταφορά και την αίσθηση του εργαλείου. Σε αυτά θα πρόσθετα τον ήχο διαφόρων κινούμενων τμημάτων με κάθε βήμα, και την αδυναμία ορατής απόδειξης στους πάντες ότι το όπλο είναι σε ασφαλή κατάσταση με ένα απλό άνοιγμα. Με αυτά τα μείον κανένας από εμάς τους “δικαννάκηδες” δεν θα αλλάξει οπλικό προσανατολισμό, όσο καλό και να γίνει το ζύγισμα. Η επιλογή μας όμως μένει στάσιμη ενώ η καραμπίνα προοδεύει, και αυτό με προβληματίζει.