ΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΓΑΝΑ;

-“Οχι από ‘δω μάστορα, εχουμε παγάνα”

-“Πάω εδώ πιο πάνω μπας και βγάλω καμιά μπεκάτσα με τα πόδια.”

-“Δοκίμασε μετά την παγάνα”. Οι υπόλοιποι δεν μιλάνε, απλά αγριοκοιτάζουν. Η παγάνα νικά τον μοναχικό κυνηγό, και ματαιώνει το κυνήγι του άσχετα αν όλοι οι κυνηγοί έχουν την ίδια άδεια. Ενδέχεται ο μοναχικός να έχει γενική άδεια, των 165 Ευρώ, και οι παγανιστάδες τοπική των 90, ωστόσο η παγάνα νικά και εκτοπίζει τους μη συμμετέχοντες σε αυτήν.

Στην αντιρεζερβική Ελλάδα, όπου για να στηθεί ιδιωτική ρεζέρβα επιβάλλεται η κατοχή συμπαγούς έκτασης 5000 στρεμμάτων, εκατοντάδες παγάνες δημιουργούν επιτόπιες προσωρινές ρεζέρβες μεγαλύτερες των 5000 στρεμμάτων από τις οποίες αποκλείονται όλοι οι άλλοι κυνηγοί. Δεν νοείται ελληνικό κυνήγι αγριόχοιρου χωρίς παγάνα. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, και υπάρχουν στοιχεία, μοναχικοί κυνηγοί που πήραν γουρούνι υπέστησαν απειλές και αναγκάστηκαν να το παραδώσουν σε μέλη της τοπικής γουρουνοπαρέας. Θα επανέλθουμε στην δημοκρατικότητα αυτής της τακτικής. Πρώτα όμως να δούμε πως γίνεται αλλού.

Γαλλική παγάνα για αγριόχοιρους, εδώ φαίνεται η δράση σε΄ένα από τα πολλά καρτέρια.

Η παγάνα για τριχωτό θήραμα, λέγεται και battue, είναι μια πατέντα της ηπειρωτικής Ευρώπης. Τα αγγλοσαξωνικά κράτη δεν έχουν παγάνες για τριχωτό. Στην Βρετανία και Ιρσλανδία υπάρχει διωχτό κυνήγι για πουλιά, κυρίως φασιανούς, αλλά όχι για τριχωτά. Η χρήση ραβδωτου τουφεκιού σε διωχτό κυνήγι είναι αδιανόητη για τους Αγγλοσάξωνες κυρίως για λόγους ασφάλειας, των κυνηγών αλλά και των περίοικων. Παραδόξως για το τριχωτό θήραμα επιβάλλεται η χρήση ραβδωτού, αλλά όχι σε παγάνα.

Σε χώρες όπου θεσπίστηκε το δημοκρατικό κυνήγι, ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία δεν υπάρχει καθόλου διωχτό κυνήγι. Στις ΗΠΑ, με εξαίρεση οκτώ πολιτείες του νότου (που κάποτε ήταν γαλλικές κτήσεις), απαγορεύεται η παγάνα στις σαρανταδύο πολιτείες. Είναι ενδιαφέρον ότι σε όλες αυτές τις χώρες υπάρχει άφθονο τριχωτό θήραμα, και το κύριο μέσον θήρας είναι το ραβδωτό τουφέκι με διόπτρα. Σε εμάς το ραβδωτό και η διόπτρα απαγορεύονται, αλλά επιτρέπεται η παγάνα. Η χρήση του ραβδωτού, όταν το κυνήγι μεγάλων θηραμάτων περιορίζεται σε μοναχικούς κυνηγούς είναι απόλυτα κατανοητή. Δεν υπάρχει πίεση του θηράματος από παγανιστάδες προς τα “τουφέκια” άρα ούτε βολές κοντινής απόστασης. Ο μοναχικός κυνηγός μπορεί να εντοπίσει το θήραμα εκατοντάδες μέτρα μακριά και να το πλησιάσει σε απόσταση βολής, χρησιμοποιώντας ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ (έμφαση δική μου) που σε εμάς είναι άγνωστες διότι η παγάνα δεν τις απαιτεί. Δεν θέλει και πολλή τεχνική για να σταθεί κανείς ακίνητος σε ένα προεπιλεγμένο καρτέρι. Χρειάζεται όμως τεχνική για να κινηθεί ο κυνηγός αθόρυβα στο δάσος, γνώση του ανέμου για να κινηθεί χωρίς να τον μυρίσει το θήραμα και βέβαια γνώση της βλητικής συμπεριφοράς του όπλου σε όλες τις πιθανές αποστάσεις βολής. Με το ραβδωτό χρειάζεται ακρίβεια εκατοστού στη βολή σε κάθε απόσταση, ακόμα και στα τρακόσα μέτρα και κάποτε πιο πέρα. Αυτή η ακρίβεια έρχεται μέσα από εντατική προπόνηση. Κάτι που ελάχιστοι κάνουν με μονόβολα και δράμια. Ρωτήστε γουρουνάδες πόσες βολές σε στόχο έχουν ρίξει με μονόβολα,, αν τα όπλα τους φέρουν σκοπευτικά και αν αυτά είναι ρυθμισμένα.

https://youtu.be/wN908uwRMwk?si=y3jd1Xk3Gfy3gxkp

Κυνήγι για πλατώνι στην Αγγλία. Ο σιγαστήρας είναι απόλυτα νόμιμος και είναι εκεί για να μην ενοχλεί η τουφεκιά γειτονικά χωριά. Εκτός από τη διόπτρα αναγκαίο σύνεργο είναι και τα κυάλια για εξέταση του ζώου πριν την βολή.

Ανάμεσα σε έναν τρόπο κυνηγίου που αποκλείει όλους τους άλλους κυνηγούς από μεγάλα τμήματα του κυνηγότοπου, και έναν τρόπο κυνηγίου που δεν επηρεάζει κανέναν, ποιος είναι πιο δημοκρατικός; Ρητορικό το ερώτημα, αλλά έπρεπε κάποια στιγμή να τεθεί και να αναλυθεί. Οταν λοιπόν κάποιοι αυτοπροβάλλονται ως προστάτες του ελεύθερου παραδοσιακού κυνηγίου ας τους τεθεί το ερώτημα για την παγάνα και πως την βλέπουν σε σύγκριση με την ρεζέρβα, και πως αντιμετωπίζουν τους μοναχικούς κυνηγούς. Οταν όλοι πληρώνουν το ίδιο για την άδεια κυνηγίου ο μοναχικός κυνηγός αδικείται διότι εμφανέστατα δεν χρησιμοποιεί φυσικούς πόρους με την ίδια ένταση και στην ίδια έκταση με μια παρέα γουρουνοκυνηγών.

Οταν το αίτημα για τα ραβδωτά απορρίπτεται επανελειμμένα, ένα από τα επιχειρήματα των αρμοδίων είναι ότι δεν μπορούν να δεχτουν το ρίσκο της χρήσης ραβδωτού σε παγάνες. Και πάλι ο μοναχικός κυνηγός, αυτός που θα κυνηγούσε με το ραβδωτό ήσυχα και με πλήρη ασφάλεια, αδικείται.

Ο γράφων αποκλείστηκε από ομάδες διαβουλεύσεων για τα ραβδωτά διότι είχε προτείνει αρχικά να επιτραπεί ένα μόνο μη στρατιωτικό διαμέτρημα ραβδωτού, πχ το 7Χ57, σε επίσης μη στρατιωτικού τύπου όπλα, όπως πχ σπαστά δίκαννα ή με κινητό ουραίο. Επίσης προτάθηκε η θέσπιση μιας βραχείας περιόδου κυνηγίου αγριόχοιρου με ραβδωτό κατά την οποία θα απαγορευόταν η παγάνα ώστε να μην υπάρχει ανταγωνισμός στον κυνηγότοπο, τόσο στη χρήση του τόπου όσο και στην αποκόμιση του θηράματος. Βραχεία περίοδος ήταν της τάξης των 15 με 20 ημερών. Η αντίθεση ήταν ότι αυτή η πρόταση έφερνε ένα είδος ρεζερβοποίησης. Δηλαδή οι 15 με 20 μέρες για κυνήγι με ραβδωτό ήταν ρεζερβοποίηση, ενώ οι δεκάδες παγάνες ανά νόμο καθ’όλη την κυνηγετική περίοδο είναι απόλυτα δημοκρατική πρακτική. Αβυσσος η ψυχή του λομπίστα. Υπήρχε και η εμπορική διάσταση που πίεζε για το άνοιγμα του ραβδωτού σε πλαίσιο όμοιο με αυτό του λειόκαννου. Οι έμποροι νόμιζαν ότι γουρουνάδες που δεν ξοδεύουν κοινά μονόβολα για σκοπευτική εξάσκηση θα ξόδευαν πολλαπλάσια για σφαίρες ραβδωτού και για την αγορά νέων όπλων που δεν θα ήταν πιο χρήσιμα ή αποτελεσματικά σε μια παγάνα. Οι αποστάσεις στην παγάνα είναι ίδιες είτε οι βολές είναι με ραβδωτό είτε με λειόκαννο άρα δεν υπάρχει κίνητρο για χρήση του πιο ακριβού ραβδωτού.

Το αεροβόλο είναι ένα είδος ραβδωτού και κάποτε επιτρεπόταν. Η χούντα το απέκλεισε με διάταξη του Δασικού Κώδικα του 1969. Το σκεπτικό τότε ήταν ότι το αεροβόλο δεν κάνει θόρυβο και θα γινόταν το όπλο του λαθροθήρα. Παράγοντες του κυνηγετικού χώρου που διαρρυγνύουν τα ιμάτια τους για τα “χουντικά καταστατικά” δεν ενδιαφέρονται για το αεροβόλο στο κυνήγι, μερικοί είναι κάθετα αντίθετοι στηριζόμενοι και αυτοί στο σκεπτικό περί αθόρυβου όπλου και λαθροθηρίας. Η χρήση του αεροβόλου στο εξωτερικό τους είναι άγνωστη και δεν μπορούν να κατανοήσουν γιατί κανείς θα επέλεγε ένα μειονεκτικό, κατ’αυτούς, όπλο για να κυνηγήσει όταν έχει πρόσβαση σε αυτόματα καραμπίνα. Κανένας αρμόδιος ή παράγοντας του χώρου δεν σκέφτηκε ότι η συνειδητή επιλογή του ασθενέστερου μέσου θήρευσης είναι μια δημοκρατική επιλογή, που επιτρέπει την πιο δίκαιη αποκομιδή θηραμάτων από ότι είναι η αυτόματη καραμπίνα και για αυτό το λόγο και μόνο θα έπρεπε να επιτρέπεται.

Τα παραπάνω δείχνου ότι παρά την επιμονή μερικών στο “ελεύθερο παραδοσιακό κυνήγι”, στην ουσία δεν κάνουν τίποτε για αυτό. Απλά υποστηρίζουν παλιές τακτικές χωρίς καμία ιδιαίτερη ανάλυση και χωρίς πραγματική μέριμνα για ίσες ευκαιρίες στην αποκόμιση θηράματος για όσο το δυνατό περισσότερους κυνηγούς.