Για κάποιο άγνωστο λόγο αρκετοί αναγνώστες-επισκέπτες με ρωτούν τελευταία για την συλλογή μου. Εννοούν συλλογή όπλων, κάτι που δεν υπάρχει. Εχω πέντε λειόκαννα, δύο εκ των οποίων είναι ανενεργά. Δεν θα αποκαλούσα τρία λειόκαννα συλλογή. Δοθείσης όμως της ευκαιρίας να δούμε μιαν άλλη φάση της ιδιοκτησίας προσωπικού αντικειμένου ως ευρύτερη έννοια.
Αντικείμενα, ίσως η πιο αρμόζουσα λέξη να είναι σύνεργα, που απαιτούν εναρμόνιση με το σώμα και την κίνηση είναι άκρως προσωπικά. Για αυτό έχω δυσκολία να καταλάβω την συλλογή τόσο προσωπικών αντικειμένων. Θα πήγαινα μάλιστα ένα βήμα παραπέρα, για να δικαιολογήσω και τον χαρακτηρισμό του αιρετικού που μου κόλλησαν, και θα έλεγα ότι τα προσωπικά αυτά αντικείμενα δεν μετατρέπονται σε ιδιοκτησία αν δεν τα δουλέψει ο κάτοχος και τα φέρει στα μέτρα του και στις ιδιαιτερότητες χειρισμού.
Αυτό δεν είναι μια ακόμα δήλωση “αρχής”. Είναι συμπέρασμα βιωματικό. Εχοντας όπλα που απλά αγόρασα, και όπλα τα οποία δούλεψα για να τα φέρω εκεί που ήθελα, ξέρω την διαφορά. Με αυτή την βιωματική εμπειρία λέω ότι αν δεν το δουλέψεις το κυνηγετικό και το σκοπευτικό όπλο δεν σου ανήκει. Είναι νομικά δικό σου αλλά δεν σου ανήκει πραγματικά.
Για να το δουλέψεις πρέπει να μάθεις να το αποσυναρμολογείς και να το συναρμολογείς. Επιπλέον θα μάθεις πως ακριβώς δουλεύει και που χρειάζεται βελτίωση. Συχνά θα χρειάζεται μια σειρά βελτιώσεων για να έλθει εκεί που θέλεις. Κάποιες βελτιώσεις είναι προσιτές σε ερασιτεχνική δουλειά κάποιες θέλουν οπλουργό. Οταν γίνουν και επιβεβαιωθεί η θετική επίδραση τους το όπλο παύει να είναι ένα ακόμα Χ μοντέλο. Γίνεται κάτι ιδιαίτερο που διαφέρει από άλλα, ίδιας μάρκας και μοντέλου. Διαφέρει διότι έχει μετατραπεί στις προδιαγραφές του κατόχου του. Είναι κάτι μοναδικό.
Ενα ακόμα παράδοξο του χώρου των όπλων είναι ότι αυτές οι βελτιώσεις, οι επεμβάσεις αν θέλετε, είναι πιο προσιτές στα φτηνά όπλα παρά στα ακριβά. Λίγο η συλλεκτική αξία, λίγο ο φόβος μη γίνει καμιά στραβή σε ακριβό και μοναδικό όπλο, και το ακριβό μένει ως έχει. Εχω δει δεκάδες ακριβά, μερικά πανάκριβα, δίκαννα που πέρασαν από πολλά χέρια και δεν βόλεψαν ποτέ κανέναν κάτοχο επειδή κανένας δεν ήθελε να επέμβει στο “συλλεκτικό”. Ενώ αντίθετα έχω δει φτηνές καραμπίνες να μπαίνουν στην διαδικασία προσωποποίησης από την πρώτη ώρα μετά την αγορά τους. Με τα ρυθμιζόμενα κολλάρα του κοντακιού, με τα τσοκάκια, με κάποια αλλαγή φινιρίσματος στα ξύλα και με αλλαγή του στόχαστρου, έρχονται εκεί που θέλει ο κάτοχος τους.
Μερικοί από εμάς δεν σταματάμε στα εύκολα. Η εκκεντρικότητα μας φτάνει μέχρι την κατασκευή νέων κοντακιών από το μηδέν, όπως πχ σε λειάνσεις του μηχανισμού εσωτερικά. Η λείανση δεν χρειάζεται, είναι μια περίπτωση “γιατί αυτοί και όχι εμείς” σύγκρισης με ακριβά όπλα και γίνεται για το ονόρε. Ωστόσο είναι μια διαδικασία που κάνει το όπλο ακόμη πιο προσωπικό και μοναδικό.
Οσοι έχουν αντίρρηση σε αυτά τα απλά, ας σκεφτούν αν ρύθμισαν την θέση καθίσματος του οδηγού στο αυτοκίνητο τους, ή αν την άφησαν στις εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Οι φωτογραφίες είναι με ένα απόλυτα προσωποποιημένο και πάμφθηνο μονόκαννο Baikal. Μοναδικό λόγω βελτιώσεων αλλά καθόλου συλλεκτικό