Το επάγγελμα του δημοσιογράφου του ειδικόυ τύπου προσφέρει την ευκαιρία γνωριμίας με μια τεράστια γκάμα κυνηγετικών και σκοπευτικών όπλων. Και όπως είναι αναμενόμενο μερικά ξεχωρίζουν, κάποια είναι μοναδικά. Προσωπικά για μένα το πιο εντυπωσιακο τεχνολογικά λειόκαννο είναι το Benelli Vinci. Οι λύσεις που δίνει αυτή η καραμπίνα σε σχεδιαστικές λεπτομέριες την καθιστούν μοναδική.
Πρώτο σημείο η επιλογή δύο μικρών ελατηρίων επενάταξης αντί για το μεγάλο στο κοντάκι. Τα δύο ελατήρια στεγάζονται στη βάση και έτσι δεν επηρεάζουν τις σχεδιαστικές επιλογές για το κοντάκι και την πάπια.
Η πάπια αποτελεί ενιαίο τμήμα στο οποίο στεγάζονται η αποθήκη και η σκανδαλοθήκη και έτσι διευκολύνεται η αποσυναρμολόγηση του όπλου σε τρία αυτοφερόμενα υποσύνολα: κοντάκι, πάπια με σκαδαλοθήη, βάση και κάννη.
Η κάννη της Vinci είναι η μόνη πανταχόθεν ελεύθερη κάννη (Floating Barrel) σε σύγχρονο λειόκαννο παραγωγής. Αυτό το χαρακτηριστικό από μόνο του είναι τεράστιας σημασίας για τους μελετητές του λειόκαννου. Για να γίνει κατανοητή η σημασία χρειάζεται μια σύντομη αναφορά σε μηχανολογικά φαινόμενα.
Η κάννη είναι ένας θάλαμος πίεσης. Επιπλέον η κάννη έχει διαφορετικά πάχη κατά μήκος. Στη θαλάμη τα τοιχώματα είναι παχύτερα από το ένα δέκατο της διαμέτρου, άρα σε αυτό το σημείο η κάννη είναι κύλινδρος παχέου τοιχώματος, ενώ μετά τη θαλάμη το τοίχωμα είναι λιγότερο του ενός δεκάτου της διαμέτρου και σε αυτό το σημείο η κάννη είναι κύλινδρος λεπτού τοιχώματος. Αυτά αφορούν όλες τις κάννες.
Η σημασία λεπτού ή χοντρού τοιχώματος αφορά την στιγμιαία αλλοίωση της κάννης κατά την πυροδότηση. Το χοντρό τοίχωμα στο ύψος της θαλάμης διογκώνεται και κονταίνει, ενώ στο λεπτό σημίο διογκώνεται αλλά μακραίνει. Αυτά γίνονται σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, και οι αλλάγές διαστάσεων είναι σε δέκατα του χιλιοστού, αλλά είναι υπαρκτές.
Αυτές οι στιγμιαίες διαστολές και συστολές σε μια πανταχόθεν ελεύθερη κάννη δεν καταπονούν τίποτε εκτός από την κάννη. Και η κάννη αντέχει την καταπόνηση. Σε συμβατικές κατασκευές με δαχτυλίδια κάννης, ή σε δίκαννα με κλειδιά και πίρους, η αλλοίωση καταπονεί τα σημεία επαφής και με το χρόνο παρουσιάζονται τα γνωστά “κουνήματα” ή ακόμα και αποκολλήσεις του δαχτυλιδιού της κάννης σε καραμπίνες. Στις καραμπίνες η συστολή διαστολή της κάννης καταπονεί και την αποθήη και κάποτε οδηγεί στην ρήξη της. Ολα είναι επισκευάσιμα βέβαια, αλλά στην ελεύθερη κάννη δεν παρουσιάζονται καν για τον απλό λόγο ότι δεν υπάρχουν δαχτυλίδια, κλειδιά κλπ.
Είναι η Vinci η τέλεια καραμπίνα. Οχι δεν είναι, καμία καραμπίνα δεν είναι. Ωστόσο είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ορόσημο στην σχεδίαση του λειόκαννου. Και αν προσφερόταν και σε διαμέτρημα 20 θα είχε, πιστεύω, ακόμα μεγαλύτερη απήχηση στην αγορά. Δεν μπορώ να γνωρίζω που στέκει στις πωλήσεις συγκριτικά με άλλα μοντέλα της Benelli. Ούτε ακούγονται αναφορές από κατόχους για τα σχεδιαστικά πλεονεκτήματα της. Οι περισσότεροι κάτοχοι όπλων εστιάζονται στην βλητική άλλωστε. Από την άλλη, δεν ακουγεται κανένα παράπονο.
Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε αν και πως θα χρησιμοποιηθούν σε νέα μοντέλα της Benelli τα σημεία σχεδιαστικής προόδου της Vinci. Για τους μελετητές του λειόκαννου κάτι τέτοια μικρά θέματα κεντρίζουν το ενδιαφέρον.