“Κυπρίδημε είσαι αντιεμπορικός. Αν είχες εμπορικό μυαλό θα είχες βγάλει πολλά λεφτά”. Αυτή είναι συνοπτικά η άποψη πολλών γύρω μου.
Για να είμαστε σαφείς, είμαι εμπορικότατος και ξέρω κάτι που δεν καταλαβαίνουν οι “έμποροι της συμφοράς”, ότι βγάζω το ψωμί μου γράφοντας για όπλα ακριβώς επειδή ΔΕΝ τα εμπορεύομαι. Αν δεν μπορούν να κατανοησούν την οικονομική διάσταση αυτής της συγκυρίας τότε μάλλον δεν είναι έμποροι.
Και μετά αρχίζει το σήριαλ με το πρωτότυπο δίκαννο που έφτιαξα και περιγράφεται εδώ:
http://www.oplognosia.com/opla/opla185.php
Στο άρθρο δηλώνεται ότι δεν υπάρχει εμπορική βλέψη από μέρους μου. Και άρχισαν τα όργανα…
“Πόσο θέλεις να πουλήσεις το σχέδιο;”
Ή το πιο βασανιστικό “αν φτιάξεις ένα για σένα τότε μπορείς να το δεις και εμπορικά και να φτιάξεις πολλά μαζί, ίδιος κόπος θα είναι. Και εν τοιαύτη περιπτώσει πόσα θα ήθελες….”
Αν το σκεφτούμε λίγο αναλυτικά, η ερώτηση “πόσα θές” από έναν υποτιθέμενα εμπορικά σκεπτόμενο προς άτομο που έχει ήδη “καταδικάσει” ως μη έμπορο είναι λίγο προσβλητική. Δηλαδή τι του λέει; Είσαι μαλάκας και δεν ξέρεις τι αξίζει άρα πες μου πόσα θες.
Λοιπόν, για να είμαστε ΟΚ. Ο σωστός έμπορος κάνει τα κουμάντα του, υπολογίζει πόσο μπορεί να δώσει και όταν απευθύνεται σε άτομο που κρίνει ότι δεν έχει εμπορικό ένστικτο κάνει απλή εξήγηση: “τόσα, εδώ και τώρα για το σχέδιο και το πρωτότυπο και άει παράτα μας”.
Αλλά ο γράφων ως μη εμπορικός δεν πουλά. Αν ποτέ φτιαχτεί το ένα, εμπορικά θα έχει την ίδια, αν όχι μεγαλύτερη αξία ως μοναδικό, από τα πολλά. Αν ποτέ φτιαχτεί.
Και επειδή δεν θα ακολουθείται η κάθε κατασκευαστική φάση από την αγωνία του κόστους και του κέρδους θα είναι μια άπειρης αξίας απόλαυση. Και αυτό δεν το κατανοούν οι έμποροι. Δικό τους πρόβλημα.