ΤΑ ΑΝΘΕΚΤΙΚΑ ΟΠΛΑ

Πόσο αντέχει ένα κοινό κυνηγετικό όπλο; Πόσα φυσίγγια μπορεί να ρίξει πριν χρειαστεί γενική επισκευή;

Αυτό το ερώτημα έθεσε σε αμερικανική ιστοσελίδα συνάδελφος κυνηγός και οι απαντήσεις που πήρε είναι διαφωτιστικές. Μερικοί ίσως παραξενευτούν όταν δουν με πόση ακρίβεια οι Αμερικανοί υπολογίζουν πόσα φυσίγγια έριξε το όπλο τους, αλλά πρόκειται για άτομα που συμμετέχουν σε καταγεγραμμένη σκοπευτική προπόνηση. Το ίδιο συμβαίνει και εδώ όταν ρίχνουμε στο σκοπευτήριο και το όνομα μας μπαίνει στο βιβλίο βολής. Εκει, με ηλεκτρονική καταγραφή, είναι απλό να δει κανείς πόσες πούλες (πούλα = 25 πιάτα) έχει ρίξει σε ένα χρόνο ή σε όλη του την σταδιοδρομία.

Εκανα μια κατάσταση των αναφερόμενων όπλων και του αριθμού φυσιγγίων που έριξαν:

Η πλειονότητα των σκοπευτών που ρίχνουν καταγεγραμμένους στόχους, είναι δηλαδή μέλη ενεργών σκοπευτικών συλλόγων που συμμετέχουν σε τοπικά ή εθνικά πρωταθλήματα, ρίχνουν 5 με 7 000 βολές το χρόνο. Από αυτό το στοιχείο δεν είναι δύσκολο να δει κανείς πως ένα “κοινό” όπλο μπορεί να ρίξει 70 000 φυσίγγια μέσα σε λίγα χρόνια.

Οσον αφορά τις καραμπίνες, κυνηγός που πήγε στην Αργεντινή για κυνήγι του πολυπληθούς τοπικόυ τρυγονιού, αναφέρει πως προσφέρονται καραμπίνες προς ενοικίαση. Πρόκειται για καραμπίνες Benelli Montefeltro που στα χέρια ξένων κυνηγών ρίχνουν έως και 2000 φυσιγγία την ημέρα. Μετά από μια πενταετία χρήσης και έχοντας ρίξει 1 000 000 φυσίγγια πωλούνται μεταχειρισμένες στην τοπική αγορά όπου λόγω δασμών τα εισαγόμενα όπλα είναι πανάκριβα. Δηλαδή μετά από ένα εκατομμύριο φυσίγγια οι καραμπίνες αρχίζουν μια νέα σταδιοδρομία στα χέρια τοπικών κυνηγών!

Ενα άλλο στοιχείο για τα παραπάνω όπλα είναι ότι είναι σύγχρονα, και έτσι εύκολα στη συντήρηση από τον κάτοχο, δεν χρειάζονται ειδική μέριμνα στον αρχικό κατασκευαστή ή σε κάποιο εξειδικευμένο οπλουργείο. Ενα απλό ξεβίδωμα του κοντακιού και μια στοιχειώδης λίπανση είναι η συντήρηση που έχουν αυτά τα πολυδουλεμένα όπλα.

Η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Πόσα από τα “μεγάλα” σουπερποζέ του παρελθόντος αντέχουν αυτή την αδυσώπητη χρήση χωρίς συντήρηση από τον αρχικό κατασκευαστή; Αγνωστο, διότι ελάχιστα από τα “μεγάλα” έχουν υποβληθεί σε τέτοια δοκιμασία διαρκείας. Οντας “συλλεκτικά” δεν ρισκάρονται σε έντονη χρήση.

Στο ρίξιμο 70 000 φυσιγγίων ένα σουπερποζέ ανοίγει και κλείνει 35 000 φορές τουλάχιστον, αν υποθέσουμε ότι το άθλημα του επιβάλλει γέμισμα με δύο φυσίγγια ανά πιάτο, πχ Τραπ. Αυτά δεν είναι απλά ανοιγοκλεισίματα όπου ο χειριστής κρατά την πεταλούδα προσεκτικά με τον αντίχειρα μπας και πέσει άτσαλα. Είναι κλεισίματα γρήγορα, πάνω στη φούρια της προπόνησης ή του αγώνα. Και όμως τα σύγχρονα όπλα αντέχουν τόσα κλεισίματα χωρίς πρόβλημα.

Επίσης σημαντικό μήνυμα για εμάς, στην χώρα και στην εποχή που ζούμε είναι ότι το μεταχειρισμένο σύγχρονο κυνηγετικό όπλο, από έναν σωστό κατασκευαστή, έχει πολλή ζωή μέσα του. Οι Ελληνες κυνηγοί δεν ρίχνουν χιλιάδες φυσίγγια το χρόνο. Συνολικά καταναλώνουμε 20 000 000 φυσιγγια ετησίως. Μέσα σε αυτά είναι και τα φυσιγγια που ρίχνονται στα σκοπευτήρια μας. Οταν ήμασταν 340 000 (ναι κάποτε ήμαστα τόσοι και αυξανόμενοι!) η συνολική ετήσια κατανάλωση ήταν 40 000 000 φυσίγγια ετησίως. Μας αναλογούν λοιπόν 20 000 000/230 000 = 86 φυσίγγια ανά κυνηγό.

Θα πάρει πολλές κυνηγετικές ζωές η φθορά ενός καλού όπλου στην Ελλάδα. Πιο πολύ κινδυνεύει από αμέλεια και από κακή χρήση παρά από τα φυσίγγια που θα ρίξει ένα όπλο στα χέρια Ελληνα κυνηγού. Τρανό παράδειγμα είναι τα όπλα λαγοκυνηγών που κατά τεκμήριο ρίχνουν δέκα φυσίγγια ετησίως και είναι σε θλιβερή κατάσταση από το κουβάλημα στο βουνό, τις υγρές θήκες, τα κτυπήματα στο αυτοκίνητο και την φύλαξη σε υγρό περιβάλλον. Μια ζωή ενός Ελληνα λαγοκυνηγού αντιστοιχεί σε ένα απόγευμα προπόνησης στο σκοπευτήριο του Αμερικανού.

Είναι προφανές λοιπόν ότι η αγορά μεταχειρισμένων όπλων που έχουν ρίξει μερικές χιλιάδες φυσίγγια είναι θέμα διάγνωσης της κακής χρήσης παρά της φθοράς από βολές. Η αγορά έχει ευκαιρίες, αρκεί να εξασκηθεί το μάτι στην διάγνωση και αυτό το έχουμε περιγράψει αρκετά στο παρελθόν.