Τα δίκαννα Tarzan αποκαλούνται και τα Ideal του φτωχού, λόγω του μοχλού που σχηματίζει ο υποφυλακτήρας του όπλου. Ωστόσο δεν είναι συγγενικά μηχανικά στο Ideal, είναι κάτι εντελώς μοναδικό, όπως μοναδικός ήρωας ήταν ο Ταρζάν.
Το κατάστημα Gun and Knife Classics πρόσφατα έφερε ένα δίκαννο Ταρζάν και έτσι είχαμε την ευκαιρία να το δούμε από κοντά, να το λύσουμε, και να δούμε τι το έκανε τόσο δημοφιλές στην γαλλική επαρχία.
Βασικά πρόκειται για ένα δίκαννο που παίρνει τη βάση και το σύστημα πυροδότησης από το Robust. Μάλιστα ενδέχεται η βάση και ο μηχανισμός να είναι κατασκευασμένα από την Manufrance, όπως γινόταν με πολλά άλλα όπλα μικρών βιοτεχνιών της Σαιντ Ετιεν, αλλά και άλλων κέντρων οπλοκατασκευής. Η τακτική της πώλησης βάσεων και μηχανισμών από μεγάλους κατασκευαστές σε μικρές βιοτεχνίες ήταν, και παραμένει, βασική εμπορική τακτική στην οπλοκατασκευή. Ο μικρός κατασκευαστής συγκεντρώνει τις δυνάμεις του στο τελείωμα και όχι στην αρχική μηχανουργική κατεργαδσία που απαιτεί μεγάλη κεφαλαιακή επένδυση σε μηχανήματα.
Η βάση και ο μηχανισμός του Ταρζάν. Το μεγάλο ελικοειδές ελατήριο πιέζει το συρταρωτό κλειδί.
Εξωτερικά το Ταρζάν δίνει την εντύπωση ότι οπλίζει με τον μοχλό, ότι δηλαδή ένα κλασσικό Lever Cocker. Δεν είναι. Ο μοχλός, αν και πολύ γερός στην κατασκευή, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να ανοίγει το όπλο σύροντας προς τα πίσω το συρταρωτό κλειδί.
Μπορεί ο μοχλός ανοίγματος, η πεταλούδα όπως την αποκαλούμε στην καθομιλουμένη, να είναι πανταχού παρών, όμως έχει τα μειονεκτήματα του. Το πρώτο μειονέκτημα είναι η σύνθετη κατασκευή, όπου ο μοχλός πρέπει να έχει και κάποια βίδα που τον συγκρατεί στη θέση του. Επιπλέον πρέπει να δημιουργηθεί μια κυλινδρική εσοχή ακριβείας στο όπλο όπου ο μοχλός εφαρμόζει και γυρνά απόλυτα ομαλά, χωρίς την αίσθηση τριβής. Εσωτερικά ο μοχλός έχει ένα εγκάρσιο εξόγκωμα που ενώνεται με το συρταρωτό κλειδί και το πιέζει προς τα πίσω.
Το σίδερο της πάπιας είναι σε δύο μέρη, το κυρτό που εφαρμόζει στη βάση και το κυλινδρικό που είναι μέσα στο ξύλο.
Η κίνηση του χεριού, από αριστερά προς τα δεξιά, μετατρέπεται σε κυκλική κίνηση του άξονα του μοχλού και σε παλινδρομική κίνηση του συρταριού. Αν και ευφυής εφεύρεση του Αγγλου Σκοτ, η πεταλούδα έχει τα μείον της. Με πρώτο μείον ότι δεν βολεύει καθόλου τους αριστερόχειρες. Δεύτερο μείον είναι το μειωμένο μηχανικό πλεονέκτημα λόγω του κοντού μοχλού που προσφέρει, καιι ότι αυτός ο κοντός μοχλός ενεργοποιείται από τον αντίχειρα και μόνο.
Πριν τους Γάλλους και το Ταρζάν, μερικοί Αγγλοι κατάλαβαν ότι ο μοχλός κάτω από τη βάση προσφέρει μηχανικό πλεονέκτημα και βολεύει αριστερόχειρες και δεξιόχειρς εξίσου. Επίσης ο μοχλός από κάτω δουλεύει σε μια μόνο κατεύθυνση, σε ένα επίπεδο και είναι πιο απλός στην εφαρμογή του με το συρτάρι. Οι διάσημοι κατασκευαστές Woodward και W.J.Jeffery πρόσφεραν όπλα με μοχλό ανοίγματος από κάτω, αφήνοντας έτσι την ράχη του όπλου χωρίς την, κατά μερικούς, άσχημη προεξοχή της πεταλουδας. Το πρώτο ελαφαντοτούφεκο σε διαμέτρημα 600 Nitro κατασκευάστηκε από τον W.J.Jeffery με αυτό το μοχλό.
Ο απλός μηχανισμός και η στήριξη με τζαβέτα επιτρέπουν την διατήρηση υλικού στο κοντάκι και το καθιστούν ανθεκτικό.
Πιο μέσα, στον πυροδοτικό μηχανισμό το Ταρζαν είναι ουσιαστικά ένα Robust που ακολουθεί πιστά το πρότυπο Ανσον Ντήλυ. Η όπλιση του μηχανισμού γίνεται από την περιστροφή των καννών με συμβατικούς οπλιστήρες.
Αλλά… είναι γαλλικό όπλο και οι Γάλλοι έχουν πάντα μιαν ιδιοτροπία στις κατασκευές τους. Αυτή φαίνεται στην πάπια. Αντί για το συμβατικό σίδερο που είναι ένα ενιαίο τμήμα, το Ταρζάν έχει δύο μέρη. Το ένα είναι το κυρτό μέρος που ακουμπά στο κυρτό μέρος της βάσης. Αυτό το κυρτό μέρος εφαρμόζει πάνω σε ένα κυλινδρικό τμήμα που είναι μέσα στο κοντάκι και το οποίο περιέχει το ελατήριο και το έμβολο που κουμπώνει στις κάννες.
Η βάση μετά από ένα γερό καθάρισμα. Εχουν φύγει οι επιφανειακές σκουριές και ο Ταρζάν συνεχίζει την κυνηγετική του πορεία.
Το μυστικό εδώ είναι το κυλινδρικό σχήμα. Επέτρεπε στους κατασκευαστές του Ταρζαν να κάνουν μια απλή τρύπα στο ξύλο της πάπιας και να περάσουν εκεί μέσα ολόκληρο τον μηχανισμό της πάπιας, χωρίς εφαρμογές στο χέρι, λεπτή ξυλουργική δουλειά και περιπλοκές. Μπορεί να μην εμπίπτει αυτή η προσέγγιση στην αγγλική τακτική που ταυτίζεται με την ύψιστη ποιότητα, είναι όμως αποτελεσματική και ανθεκτική. Στο όπλο που εξετάσαμε στο Gun and Knife Classics η πάπια ήταν σε άριστη κατάσταση παρά τις δεκαετίες σκληρής χρήσης που είδε το Ταρζάν.
Στη χρήση το Ταρζάν είναι λίγο… πονηρό. Αν το προσεγγίσεις όπως ένα συμβατικό δίκαννο, κρατώντας τις κάννες με το ένα χέρι ενώ το άλλο πιέζει τον μοχλό σε καθυστερεί. Αν όμως μαγγωθεί το κοντάκι στη δεξιά μασχάλη και πιεστεί ο μοχλός με το δεξί χέρι τότε μετατρέπεται σε ένα εργονομικό δίκαννο με υποβοηθούμενο άνοιγμα, ένα πραγματικό easy opener.
Η βάση έχει εμφανείς ομοιότητες με το Robust.
Οι κάννες και τα κλειδιά του Ταρζάν είναι αρκετά όμοια με το Robust εκτός από μια διαφορά. Η σύνδεση των καννών είναι με χελιδονοουρά αντί για μονομπλόκ. Η ρίγα του συγκεκριμένου είναι η γνωστή βυθμισμένη γαλλική ρίγα που έρχεται εύκολα στο μάτι και είναι ότι πρέπει για γρήγορες τουφεκιές, και αυτό μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι στη Γαλλία η μπεκάτσα, το ορτύκι και το μπεκατσίνι είναι δημοφιλή θηράματα.
Η εκ του σύνεγγυς εξέταση του Ταρζάν έλυσε απορίες για την κατασκευή του, ενώ άνοιξε ένα ακόμα παράθυρο στην φιλοσοφία των Γάλλων κατασκευαστών που προσπάθησαν, και πέτυχαν, να δώσουν ένα καλοζυγισμένο, και συνάμα στιβαρό όπλο σε προσιτή τιμή. Αυτή η προσέγγιση θα επιτρέψει στον νέο του κάτοχο να το δουλέψει και να το ευχαριστηθεί για πολλές δεκαετίες ακόμη.