Προφίλ του Spyker. Λίγοι έχουν την οδηγική ικανότητα να το εκμεταλλευτούν πλήρως, τα λεφτά δίνονται μάλλον για αυτό το προφίλ.
Το αυτοκίνητο που βλέπετε στις φωτογραφίες είναι το εξωτικό Spyker.
Το Spyker κατασκευάζεται από μια μικρή εταιρεία που εδρεύει στην Ολλανδία αλλά σύντομα θα μετακομίσει στην Αγγλία. Το αυτοκίνητο είναι κατά ένα μεγάλο ποσοστό χειροποίητο. Το σασί είναι από αλουμίνιο υψηλής αντοχής, όπως και τα στοιχεία του αμαξώματος. Οποιος έχει προσπαθήσει να βάψει αλουμίνιο κατανοεί την δυσκολία που παρουσιάζει το φινίρισμα, σε ότι χρώμα θέλει ο πελάτης, αυτού του αυτοκινήτου.
Η Spyker έχει εικοσιπέντε άτομα προσωπικό, ένα αρκετά μεγάλο εργοστάσιο, και κατασκευάζει μόλις πέντε αυτοκίνητα τον χρόνο. Η τιμή αρχίζει από τις 200 000 Ευρώ.
Πριν κάνουμε κρίσεις ας κάνουμε συγκρίσεις. Ενα δίκαννο ύψιστης ποιότητας κοστίζει σήμερα από 50 000 Ευρώ. Τα μεγάλα ονόματα ξεκινούν από 120 000 Ευρώ και ξεπερνούν τις 200 000 Ευρώ στο σουπερποζέ Fabbri.
Η πόρτα του Spyker ανοίγει κάθετα, για να τονιστεί η μοναδικότητα του αυτοκινήτου.
Ενα δίκαννο ζυγίζει 3 έως 4 κιλά, ενώ το Spyker ξεπερνά τον τόννο. Και τα δύο κατασκευάζονται από τα καλύτερα υλικά, μόνο που το αυτοκίνητο θέλει σαφώς περισσότερο υλικό. Η κατασκευή του Spyker, όπως και του όπλου, απαιτεί μηχανήματα τελευταίου τύπου και τεχνολογία αιχμής. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το αυτοκίνητο είναι το σαφώς πιο ακριβό στην κατασκευή λόγω πολυπλοκότητας, όγκου υλικών, πολλαπλών συστημάτων (μηχανικό, ηλεκτρικό, πέδησης κλπ).
Θα μπορούσαμε να διαιρέσουμε το κόστος δια των κιλών βάρους και να πούμε ότι το Spyker κοστίζει 200 Ευρώ το κιλό ενώ το δίκαννο ύψιστης ποιότητας κοστίζει 20 000 έως 70 000 Ευρώ το κιλό! Γιατί αυτή η διαφορά;
Προσωπικά δεν βρίσκω λογική απάντηση. Κανένας υπολογισμός σε εργατώρες, κόστος υλικού, τεχνολογικά μέσα, δεν δικαιολογεί το κόστος ενός δίκαννου ύψιστης ποιότητας όταν αυτό ξεπεράσει ένα όριο. Το όριο θα έλεγα είναι τα 10 000 Ευρώ, από εκεί και πέρα κάτι δεν βγάζει νόημα. Στα 10 000 Ευρώ είναι εξηγήσιμο το κόστος με ανάλυση εργατωρών και επίπεδο δουλειάς.
Ειδικά τώρα που υπάρχουν μηχανές που καθοδηγούμενες από υπολογιστές το επίπεδο δουλειάς είναι υποχρεωτικά καλό, διότι το υλικό πρέπει να είναι καλό αλλιώς δεν δουλεύεται στις σύγχρονες μηχανές. Με άλλα λόγια όσοι χρησιμοποιούν μηχανές CNC, για ακριβά ή φτηνά όπλα πρέπει να αγοράζουν καλό ατσάλι. Ας δεχτούμε ότι οι ακριβοί κατασκευαστές πάνε ένα βήμα πιο πέρα και αγοράζουν το καλύτερο του κόσμου.
Ναι, αλλά με ξεχνάμε τις δεκάδες ώρες λείανσης στο χέρι, λένε μερικοί αφισιονάδο του δίκαννου ύψιστης ποιότητας. Δείτε όμως τι έγραφε ο Γκρήνερ έν έτι 1910:
“Η δουλειά του λειαντή είναι να αφαιρέσει όλα τα σημάδια της λίμας. Αυτό γίνεται με την λείανση του αντικειμένου σε διάφορους τροχούς (ΣΣ δηλαδή μηχανές!). Τα επίπεδα τμήματα λειαίνονται σε περιστρεφόμενη μολυβένια πλάκα με σμμυρίγδι (ΣΣ και άλλη μηχανή!)”
Το φιλμάκι δείχνει αντικείμενα που έχουν ηλεκτρολειανθεί χωρίς καμμία μηχανική τριβή.
Σήμερα η τελειότερη λείανση ατσαλιού, αυτή που χρησιμοποιείται στην πυρηνική και αεροναυτική βιομηχανία γίνεται με ηλεκτρικά μέσα. Η ηλεκτρική λείανση είναι τελειότερη από κάθε λείανση χεριού διότι δεν αφήνει κανένα ίχνος στο μέταλλο και αφαιρεί αμυχές μικρότερες του ενός μικρού, δηλαδή χιλιοστού του χιλιοστού.
Ας κάνουμε ένα κατάλογο εργασιών υψηλής τεχνολογίας που εφαρμόζονται σήμερα στα όπλα:
- Κοντάκι- σχηματισμός με CNC, ψάθα με λέηζερ, στέγνωμα με υπέρυθρες ακτίνες.
- Κάννες- ψυχρή σφυρηλάτηση, προφίλ με υπερηχητική καθοδήγηση, κόλληση ρίγας με επαγωγική θερμότητα, λείανση με μηχανή ή ηλεκτρική λείανση.
- Βάση- κοπή και σχηματισμός με CNC, ηλεκτροδιάβρωση, θερμική και κρυογονική επεξεργασία σε ελεγχόμενο κλίβανο με αυτόματους θερμοστάτες.
Εσωτερικό του Spyker από επιλεγμένο δέρμα, και όλο χειροποίητο. Άραγε έχει λιγότερες η περισσότερες εργατώρες από το φινίρισμα ενός χειροποίητου όπλου;
Αν εξεταστεί αντικειμενικά η κατασκευή των λεγόμενων χειροποίητων όπλων σήμερα θα γίνει κατανοητό ότι μερικά γίνονται με περισσότερο χρόνο μηχανής από μερικά πολύ φθηνά βιομηχανικά όπλα!
Τι μένει; Το σκάλισμα, που μπορεί επίσης να αρχίσει με λέηζερ και να τελειώσει με το χέρι. Αλλά ας πούμε ότι όλο γίνεται με το χέρι. Το κόστος σκαλίσματος είναι 50 Ευρώ την ώρα και μερικά ολοσκάλιστα όπλα έχουν μέχρι και 800 ώρες σκάλισμα. Καλά μέχρι εδώ, αλλά δεν θα έπρεπε τότε το όπλο να έχει δύο τιμές, μια ασκάλιστο και μια για το σκάλισμα;
Μερικοί κατασκευαστές έχουν την ειλικρίνεια να προφέρουν ξεχωριστές τιμές, παράδειγμα ο David McKay Brown που φτιάχνει μια παραλλαγή του θρυλικού Dickson.
Μετά έρχεται το ζύγισμα και η ρύθμιση της αίσθησης του όπλου στα χέρια. Αυτό είναι όντως δύσκολη δουλειά, αλλά δεν μπορεί να ξεπεράσει τις 50 εργατώρες, που τις υπολογίζω στο κόστος του σκαλίσματος, δηλαδή 50 Ευρώ την ώρα άρα 2500 Ευρώ.
Το ξύλο του κοντακιού είναι ακριβό υλικό με το αρχικό κομμάτι να φτάνει τις 3000 Ευρώ για “Κιρκασσιανή καρυδιά”. Τι γίνετα όμως αν ο πελάτης θέλει απλή καρυδιά χωρίς νερά, χωρίς ψάθα και το όπλο ασκάλιστο; Θα του κάνουν την ανάλογη έκπτωση; Μην εκπλαγείτε αν δεν του ζητήσουν παραπάνω λεφτά επειδή οι απαιτήσεις του “διαταράσσουν την γραμμή παραγωγής”.
Και τώρα για μερικές κρίσεις. Το κυνηγετικό όπλο είναι αντικείμενο αρχέγονου πάθους. Αυτό το ξέρουν καλά οι κατασκευαστές. Οπου λειτουργεί πάθος η λογική πάει περίπατο. Τώρα βάλτε και μια δόση αναζήτησης κάποιας κοινωνικής καταξίωσης και η φόρμουλα βγάζει ένα δίκαννο των εκατοντάδων χιλιάδων Ευρώ.
Μη νομίζετε ότι τα παραπάνω δεν ισχύουν και στο επίπεδο των 1500 Ευρώ. Ισχύουν και με το παραπάνω!
Ο ρόλος της Οπλογνωσίας δεν είναι η προστασία του καταναλωτή που μπορεί να δώσει 120 000 Ευρώ για ένα δίκαννο. Αυτός θα έχει αρκετούς λογιστές, δικηγόρους και σύμβουλους χαρτοφυλακίου να τον καθοδηγήσουν. Η Οπλογνωσία έχει σκοπό την προστασία του αγοραστή των 1500 Ευρώ ή ακόμη και του αγοραστή του μεταχειρισμένου των 300 Ευρώ. Για αυτό υπάρχει η πληροφόρηση και η στήλη ερωτήσεων. Η πληροφορία στην Οπλογνωσία είναι όσο πιο ακριβής γίνεται και θα είναι ΠΑΝΤΑ ΔΩΡΕΑΝ!