Είναι Ιούλιος, και οι φωτιές μαίνονται στην Αττική ενώ η αγορά ακινήτων αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή πτώση ζήτησης. Τα αζήτητα νεόκτιστα διαμερίσματα και σπίτια υπολογίζονται στις 300 000 και οι τιμές οικοπέδων και σπιτιών έχουν πέσει μέχρι και 40 τοις εκατό.
Παρά την προφανή και στατιστικά διαπιστωμένη υπερπροσφορά κατοικίας, μερικοί επιμένουν να ρίχνουν το φταίξιμο για τις φωτιές στους οικοπεδοφάγους!
Το αίτιο για τις φωτιές δεν είναι και δεν ήταν οι οικοπεδοφάγοι.
Η παράλογη επιμονή στην άνευ αποζημιώσεως απαλλοτρίωση από την αυθαίρετη επιβολή του χαρακτηρισμού λογγωμένων ιδιωτικών εκτάσεων ως “δασικές εκτάσεις” είναι ένα αίτιο. Και εσείς, αν ο δασάρχης σας έκλεβε το χωράφι με την πατέντα του χαρακτηρισμού του ως “δασική έκταση”, θα είχατε κίνητρο να το κάψετε.
Το δεύτερο αίτιο είναι η παντελής απουσία της φροντίδας για την ύπαιθρο, αυτό που οι αγγλοσάξωνες ονομάζουν “stewardship” και αυτό διότι το κράτος έχει αποκλείσει τους ιδιώτες από την φροντίδα ενώ το ίδιο δεν έχει την ικανότητα, ούτε και το χρήμα, για να κάνει το παραμικρό. Παράδειγμα εδώ είναι η ανεπανάληπτη ρήση του υπουργείου Γεωργίας ότι τα βελτιωτικά έργα για τα θηράματα “δεν επιτρέπονται”. Δεν βρήκαν καμιά διάταξη που να λέει το αγαπημένο τους “απαγορεύεται” και βρήκαν άλλη πατέντα!
Το τρίτο αίτιο είναι η επιμονή μας να παραβλέπουμε μελέτες σοβαρών μελετητών που έχουν μελετήσει το μεσογειακό δάσος. Επιστήμονες όπως ο καθηγητής Ράκαμ του Κέμπριτζ μας τα είπαν για τις φωτιές πριν χρόνια. Ομως εμείς επιμένουμε να μην ακούμε και η επιμονή πληρώνεται ακριβά όπως βλέπουμε κάθε καλοκαίρι.