Σκοποβολή- αλλού επιτρέπονται τα ιδιωτικά σκοπευτήρια, ενώ δεν χρειάζεται άδεια για σκοπευτήρια αεροβόλου, όχι στην Ελλάδα.
Ο Δρ Πολιτικός Μηχανικός Τάσος Χωμενίδης γράφει στην Καθημερινή:
“Κύριος άμεσος και ελκυστικός προορισμός [κεφαλαίου] είναι αυτός του τουρισμού και της βιομηχανίας ελεύθερου χρόνου”.
Και συμπληρώνει παρακάτω:
“Η Ελλάδα πρέπει να γίνει ευχάριστη στους κατοίκους της και ελκυστική σε κεφάλαια και επισκέπτες. Αυτή η πρόκληση υπερβαίνει την σημερινή κρίση και ξεπερνάει μνημόνια και δανειστές.”
Διαβάζοντας τα παραπάνω θυμήθηκα επιστολή Αγγλου συναξιούχου που αγόρασε σπίτι στην Κέρκυρα και θέλει να φέρει τα δύο του αεροβόλα για σκοποβολή. Δεν ήξερα τι να τον συμβουλεύσω και καθώς του απαντούσα απαριθμώντας τις απαγορεύσεις- όχι σκοποβολή στον κήπο, όχι διόπτρα σε αεροβόλο, όχι μεταφορά εκτός και αν είναι από σπίτι προς σκοπευτήριο και τούμπαλιν, όχι, όχι, όχι…. Τελικά αναρωτιέμαι αν ο άνθρωπος μετάνιωσε που θα περάσει τα “χρυσά του χρόνια” στην Ελλάδα του “όχι” και του “απαγορεύεται” και του “δεν γίνεται”.
Τοξοβολία- αλλού είναι παντελώς ελεύθερη, στην Ελλάδα το τόξο απαιτεί δήλωση.
Επίσης θυμήθηκα την καμπάνια της Πορτογαλικής Αρχής Τουρισμού που καταλαβαίνει ότι “ελεύθερος χρόνος” δεν σημαίνει σώνει και καλά γκόλφ, και έβαλε διαφήμιση σε αγγλικά περιοδικά που λέει:
“Ελα στην Πορτογαλία, και μην ξεχάσεις το δίκαννο σου” απευθυνόμενη στους Αγγλους σκοπευτές. Ποιος θα διανοείτο κάτι τέτοιο στην Ελλάδα όπου η κρατική φιλοδοξία εξαντλείται στα καταραμένα τα γκολφ, ενώ διώχνει μαρίνες, που έχουν έτοιμο πεδίο δράσης στα 16 000 χιλιόμετρα ακτής.
Από τα παραπάνω μας δίνεται η ευκαιρία να δούμε τι κάνει η Ελλάδα με μια κοινότητα 230 000 κυνηγών τους οποίους χαρατσώνει με μια άδεια 120 Ευρώ.
Η τακτική είναι μια τακτική πουριτανική: αν κάτι σε ψυχαγωγεί το κράτος θα μεριμνήσει ώστε η ψυχαγωγία να εξαλειφθεί.
Εκπαίδευση σκύλων- αλλού είναι εντελώς ελέυθερη, στην Ελλάδα έχει ένα κάρο περιορισμούς και απαγορεύσεις.
Διάφορα οικολαμόγια περιφέρονται σε υπουργεία και είναι πάντα έτοιμα να δημιουργήσουν πρόβλημα, διότι τους δόθηκε δικαστική κάλυψη. Με το πρόσχημα της προστασίας επεμβαίουν και σταματούν επενδύσεις, έργα, δράσεις, ακόμη και όταν είναι οργανώσεις που δεν έχουν ούτε έναν επιστήμονα μέλος ή συνεργάτη και δεν ξέρουν γρι από οικολογία.
Καλοί λοιπόν οι αφορισμοί του κυρίου Χωμενίδη, αλλά το πρόβλημα δεν είναι αφηρημένο, είναι συγκεκριμένο, οφείλεται σε συγκεκριμένες ομάδες και άτομα. Αν δεν τους κοπεί ο βήχας η Ελλάδα δεν πρόκειται να γίνει “ελκυστική στους κατοίκους της και σε κεφάλαια”. Τα κεφάλαια θα κάνουν ότι κάνουν ολοένα και περισσότεροι Ελληνες κυνηγοί: θα πηγαίνουν σε γειτονικές χώρες που προσπαθούν να είναι ελκυστικές στους κατοίκους και στους επισκέπτες.