Η ιδέα ήταν απλή: να γίνει μια σύγκριση της αποτελεσματικότητας των θηροφυλάκων κατά κλάδο, ομοσπονδιακών και κρατικών. Με βάση τα δεδομένα, δηλαδή αριθμό ελέγχων, μηνύσεων, δικαστικών αποφάσεων, να συγκρίνουμε την αποτελεσματικότητα του κάθε τομέα. Αυτό που λένε οι Αγγλοσάξωνες Cost Effectiveness.
Αμ δε! Τα δεδομένα για τις δράσεις των κρατικών δασοφυλάκων και αγροφυλάκων είναι ΑΠΟΡΡΗΤΑ! Και εκτός από την μυστικότητα του απορρήτου υπάρχει και ο κατακερματισμός, με κάθε δασαρχείο να κρατά τα στοιχεία χωρίς να υπάρχει κάποια κεντρική μονάδα επεξεργασίας των στοιχείων.
Χωρίς αυτά τα στοιχεία αναγκαστικά πέφτουμε στο επίπεδο προσωπικών εμπειριών. Προσωπικά δεν είδα θηροφύλακα στον κυνηγότοπο πριν την ίδρυση της Ομοσπονδιακής Θηροφυλακής. Επίσης, μόνο μετά την ίδρυση της Ομοσπονδιακής Θηροφυλακής άκουσα από φίλους για ελέγχους στον ΚΥΝΗΓΟΤΟΠΟ. Ελεγχοι στα διόδια γίνονταν και παλαιότερα, καθώς και ενέδρες μετά από καταγγελίες ή κάποια υποψία. Ομως έλεγχοι ρουτίντας, δεν γίνονταν και τώρα γίνονται. Αυτοί οι έλεγχοι ρουτίνας, και η διάχυτη γνώση ότι ο κάθε κυνηγός ανά πάσα στιγμή μπορεί να ελεγχθεί είναι η πιο δραστική αποτροπή της λαθροθηρίας, ακόμη και της επιπόλαιης λαθροθηρίας, όπως είναι η μεμονωμένη υπέρβαση του ποσοτικού ορίου κατά ένα έστω θήραμα.