ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ
Η φετεινή έκθεση είχε κόσμο, παλμό, έστω και αν ήταν μικρότερη σε αριθμό περιπτέρων σε σχέση με άλλες χρονιές.
Δεν θα κάνω ανασκόπηση των περιπτέρων και προϊόντων που εκτέθηκαν. Αυτό που έμεινε από την έκθεση είναι ότι βρισκόμαστε σαν χώρος σε μια μεταβατική φάση. Πάμε από το παλιό προς κάπου, αλλά ακόμα δεν έχει αποσαφηνιστεί ο προορισμός.
Παράδειγμα: οι φορείς του ευρύτερου χώρου ήταν όλοι εκεί. Περίπτερα είχαν η Κυνηγετική Συνομοσμπονδία, η Δ’ Κυνηγετική Ομοσπονδία, η Σκοπευτική Ομοσπονδία, η Πανελλήνια Ενωση Βιοτεχνών και Εμπόρων Κυνηγετικών Ειδών, οι Θηροφύλακες, όμιλοι φυλών κυνηγετικών σκύλων. Ομως δεν υπήρχε πρόταση για το που στοχεύουν όλοι αυτοί οι μαζικοί φορείς του χώρου μας. Από συζητήσεις που είχα στην έκθεση, όσο και εκτός, γνωρίζω ότι βρισκόμαστε σε μια κοινή προσπάθεια σωτηρίας του παλιού, χωρίς σχέδια για κάτι νέο. Και αυτό ισχύει και για έντυπα του χώρου που ταλαντεύονται μεταξύ του χαρτιού και του ηλεκτρονικού δίαυλου επικοινωνίας.
Αλλες χώρες ήταν εκεί με πρόταση: είδαμε την Βουλγαρία να βρίσκεται εκεί με περίπτερο της επίσημης πολιτείας, του Υπουργείου Γεωργίας, να προσπαθεί να προσελκύσει Ελληνες κυνηγούς. Αρκετά περίπτερα είχαν αντικείμενο το κυνήγι στο εξωτερικό. Από Σκόπια μέχρι Σκωτία, όλοι θέλουν τον Ελληνα κυνηγό, όλοι εκτός της Ελλάδας.
Τι θα εξέπλησσε το κοινό σε μια έκθεση κυνηγίου αυτή την εποχή της γενικής μετάβασης, όπου ψαχνόμαστε γενικά για κάποιο “νέο μοντέλο” σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής;
Μια γενικότερη αίσθηση ότι όλοι οι φορείς ανοίγονται στον κόσμο και πραγματικά θέλουν νέα μέλη. Βρισκόμαστε ακόμα στο παλιό όπου η απάντηση σε ένα ερώτημα του ενδιαφερόμενου είναι ένας γραφειοκρτικός κατάλογος δικαιολογητικών.
Χρειαζόμαστε νέα αντιμετώπιση, με οχι μόνο ευκολότερη είσοδο στις ενασχολίες του χώρου αλλά με δυναμικά βήματα προσέλκυσης νέων ανθρώπων. Με αυτή την προσέγγιση οι Αμερικανοί και οι Γάλλοι σταμάτησαν και αντέστρεψαν το δημογραφικό πρόβλημα του δικού τους κυνηγετικού χώρου.
Για να τα πούμε και πιο αναλυτικά. Ο πολύς κόσμος δεν θέλει να πάει στα σκοπευτήρια για να ασκηθεί αποκλειστικά στα “Ολυμπιακά” αθλήματα και να ακούει κοινοτοπίες για την “ευγενή άμιλλα”. Καλά τα Ολυμπιακά και αθλητικά ιδεώδη, όμως η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι ότι ο πολύς κόσμος θέλει να πάει στα σκοπευτήρια για να κάνει το κέφι του σε πιάτα που μπορεί να σπάσει καί όχι σε ρουκέτες των 120 χιλιομέτρων! Από αυτούς τους ευκαιριακούς θα βγουν οι πρωταθλητές.
Ο αρχάριος στο κυνήγι θα ήθελε να συνοδεύσει μια παρέα κυνηγών, έστω και άοπλος, για να πάρει μια πρώτη γεύση, μια αίσθηση ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ στο κυνήγι, να δει ότι δεν είναι σκότωμα και αίμα όπως λένε οι αντίπαλοι και στη συνέχεια να γίνει βέρος κυνηγός.
Οι έμποροι του χώρου μας επιμένουν να μην κατανοούν την τεράστια σημασία των ιδιωτικών σκοπευτηρίων, αυτών που θα μπορούν να ανοιχτούν πέρα από τα Ολυμπιακά αθλήματα, ώστε ο κόσμος να πάει και να καταναλώσει φυσίγγια και να λιώσει τα όπλα του.
Οπως επίσης δεν θέλουν να δουν την σημασία των μικρών, ιδιωτικών, ελεγχόμενων κυνηγετικών περιοχών γύρω από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Οι ρεζέρβες μαμούθ των 400 τετραγωνικών χιλιομέτρων είναι άχρηστες εμπορικά. Και όσο κυνικό και αν ακούγεται αυτό, οι μικρές ρεζέρβες του μισού τετραγωνικού χιλιομέτρου, στα τριάντα χιλιόμετρα από την Ομόνοια έχουν εμπορική σημασία, που ενδιαφέρει του εμπόρους, και κυνηγετική σημασία που ενδιαφέρει όλους μας. Στις μικρές ρεζέρβες θα πάνε αυτοί που θέλουν τα εύκολα και όταν δεν τα βρουν συμπεριφέρονται αντικυνηγετικά και αντικοινωνικά στον ελεύθερο κυνηγότοπο. Αυτούς καλά θα κάνουμε να τους στείλουμε σε ρεζέρβες.
Αυτά και άλλα ήταν το μήνυμα που αποκόμισα από αυτή την έκθεση περισσότερο από άλλες.