ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ
Ενα σκοπευτήριο στην Αμερική ανοίγει μια μέρα την εβδομάδα από Απρίλιο μέχρι Νοέμβριο. Η κατανάλωση του είναι ως εξής:
Πιάτα 85 000 σε 32 ημέρες λειτουργείας, ήτοι 2650 πιάτα την ημέρα. Υπολογίστε ότι το πιο δημοφιλές άθλημα είναι το Τραπ όπου συχνά ρίχνοντα δύο φυσίγγια ανά πιάτο η κατανάλωση φυσιγγίων ανέρχεται στις 160 000. Το συγκεκριμένο σκοπευτήριο έχει δύο σταντ, ένα για Ολυμπιακό Τραπ και ένα Σπόρτινγ πέντε θέσεων.
Τώρα υπολογίστε πόση κατανάλωση έχει ένα σκοπευτήριο που λειτουργεί καθημερινά και για 12 μήνες το χρόνο και θα καταλάβετε ότι το σκοπευτήριο είναι σοβαρή μπίζνα.
ΒΑΣΗ Ή ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ
Τα δημοκρατικά συστήματα εξ ορισμού δουλεύουν από την βάση προς τα πάνω. Η βάση, δηλαδή η πλειοψηφία εκφράζει αιτήματα και η κορυφή, η ηγεσία, τα υλοποιεί.
Εσείς νομίζετε ότι αυτή η δημοκρατική δομή βρίσκει έκφραση στα δικά μας θέματα; Δηλαδή πιστέυετε ότι η πλειοψηφία των κυνηγών πράγματα θέλει να τρέχει στον ψυχίατρο κάθε φορά που ανανεώνει την άδεια κατοχής του όπλου;
Πιστεύετε ότι η πλειοψηφία των κυνηγών δεν θέλει να έχει σκοπευτήρια συλλογικά, που ανήκουν στους κυνηγετικούς συλλόγους;
Τα παραδείγματα βασανιστικών καταστάσεων που μας κρατούν σε ένα τριτοκοσμικό επίπεδο είναι πολλά.
Είναι άραγε αίτημα της πλειοψηφίας η αποδοχή κάθε στραβου και ανάποδου μέτρου, ή πρωτοβουλία της εκάστοτε ηγεσίας μας; Είναι η βάση που πέμπει μηνύματα στην κορυφή της πυραμίδας ή το ανάποδο;