Κε Νικήτα γειά σας
Διαβάζοντας στα έντυπα αλλά και εδώ στην οπλογνωσία κάποια άρθρα σας για τα δάση και τις δασικές εκτάσεις θα ήθελα την γνώμη σας για ένα θέμα που άπτεται περισσότερο των νομικών σας γνώσεων.
Στην περιοχή της ιδιαίτερης πατρίδας μου – Τσοτύλι Κοζάνης – κάποιοι είμαστε ιδιοκτήτες χωραφιών και δασοτεμαχίων. Η περιοχή – όπως αποδεικνύεται από αεροφωτογραφίες που κατα καιρούς τραβιούνται – είναι κλασσική περίπτωση όπου το δάσος αναπτύσσεται σε βάρος της καλλιεργήσιμης γης.
Τα χωράφια πλέον – τουλάχιστον κοντά στο χωριό μου – ως επι το πλείστον δεν καλλιεργούνται επειδή χρησιμοποιούνται μόνο για τις επιδοτήσεις.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την παντελή εξαφάνιση θηραμάτων. Από πουλιά οι μπεκάτσες σπάνιες και 30 φάσσες που έχουμε τον χειμώνα ντοπιες, τις προσέχουμε σαν τα μάτια μας.
Ευτυχώς ακόμα υπάρχουν μερικοί λαγοί και τελευταία πολλά αγριογούρουνα που ή είναι ημίαιμα ή ήρθαν σε μας μετά τις φωτιές του Γράμμου.
Η ελλιπής όμως καλλιέργεια των χωραφιών είχε και τις παρακάτω συνέπειες:
Τις σπάνιες φορές που τα χωράφια καλλιεργούνται , επειδή πλέον εδώ και χρόνια χρησιμοποιούνται τεράστια τρακτέρ που δεν μπορούν να οργώσουν στις στενές γωνίες, έχουν αρχίσει τα σχήματα να στρογγυλεύουν και εκεί που παλιά ήταν γωνία χωραφιού τώρα έχει αναπτυχθεί δάσος.
Ασε που πολλά χωράφια που δεν έχουν καλλιεργηθεί για χρόνια τώρα είναι δάση.
Τί γίνεται λοιπόν στα φερόμενα στους τίτλους αγροτεμάχια όταν αυτά είναι πλέον δασοτεμάχια; Μπορούν πχ να ξυλευθούν; (τηρώντας φυσικά όλα τα απαιτούμενα από το δασαρχείο πχ αιτήσειεις, τοπογραφικά κλπ). Μπορούμε να τα επαναφέρουμε νόμιμα στην προηγούμενη κατάσταση ξεχερσώνοντας τα σημεία που καλύφθηκαν από δένδρα;
Ενα άλλο νομικό θέμα είναι η έκταση των δασοτεμαχίων. Οι τίτλοι που αναφέρουν όρια αναφέρουν και εναν αριθμό στρεμάτων που σπάνια συμπίπτει με την πραγματική έκταση, συνήθως δε είναι λιγότερα τα στρέματα που αναφέρονται από τα πραγματικά. Και αυτό γιατί όταν εκδόθηκαν οι τίτλοι ή χρησιμοποιήθηκαν σαν μονάδα μέτρησης στρέματα τούρκικα – τα λεγόμενα μεγάλα περίπου 1,6 των κανονικών – ή δηλώθηκαν λιγότερα για την αποφυγή κάποιου φόρου ο οποίος μάλλον έμπαινε ανά στρέμα.
Στον τίτλο λοιπόν που αναφέρονται όρια που περικλείουν αριθμό στρεμάτων πολύ μεγαλύτερο από τον αναφερόμενο στον τίτλο αριθμό τι ισχύει;
Ο αριθμός των στρεμάτων που βγαίνουν από τα σύγχρονα τοπογραφικά μηχανήματα (GPS, δορυφόροι, κλπ) ή ο αναφερόμενος στους τίτλους;
Με βάση ποιόν αριθμό θα γίνει πχ η υλοτομία; Και αν σε έναν τίτλο όπου τα όρια περικλείουν πραγματική έκταση πχ 10 στρεμάτων ενώ ο τιτλος αναφέρει πχ 6 ποιά 6 θα ξυλευθούν;
Ποιός θα το αποφασίσει; Έχει ο δασάρχης τέτοια δικαιοδοσία που ουσιαστικά υποβαθμίζει την περιουσία μας;
Μπορούμε να ξυλεύσουμε την περικλειόμενη έκταση από τα αναφερόμενα στους τίτλους όρια ανεξάρτητα από τα στρέματα που αναφέρονται στον τίτλο; και αν όχι γιατί;
Πρίν από 30 χρόνια που επιτράπηκε η υλοτομία πηγαίνανε οι γείτονες με τους υλοτόμους και τα βρήσκανε τώρα τί γίνεται;
Τα ερωτήματα μάλλον ρητορικά γιατί η τιμή των 2 λεπτών το κιλό το ξύλο – από τους διάφορους υλοτόμους έμπορους – μάλλον μας αποπτρέπει από την εκμετάλευση των δασών μας . Δεν αξίζει τον κόπο τόσο μπλέξιμο.
Αλλά πάλι να αφήσουμε στην τύχη τους τα ακίνητα στα οποία φάγανε τις ζωές τους οι παππούδες μας είναι κρίμα. Τουλάχιστον οι τίτλοι να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα πράγμα εφικτό τώρα που είναι απαραίτητα τα τοπογραφικά – ακόμα και για το κτηματολόγιο αν ποτέ φτάσει εκεί – .
Θα με ενδιέφερε η γνώμη σας σαν κυνηγού, φυσιολάτρη αλλά και σαν ανθρώπου που σπούδασε νομικά.
Με εκτίμηση
Δ.Κυρατζίδης
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Στις νομικές σχολές της Αγγλίας, το τρίτο και τελευταίο έτος (θα επανέλθω για αυτό), διδάσκουν νομική φιλοσοφία, μάθημα που εστιάζεται στην φιλοσοφική βάση της νομικής επιστήμης.
Μια σχολή φιλοσοφίας, αυτή που βρήκα πιο συναρπαστική και πιο χρήσιμη, είναι η αμερικανική σχολή του νομικού ρεαλισμού. Η σχολή αυτή βασίζεται στις απόψεις επιφανών Αμερικανών δικαστών, και αυτό κάτι λέει, όπως ο Ολιβερ Γουέντελ Χολμς και ο Καρντόζο.
Ο νόμος, λένε οι Αμερικανοί ρεαλιστές, δεν είναι μόνο ότι γράφεται στους κώδικες ή νομοσχέδια. Νόμος είναι ΟΛΑ όσα συμβάλλουν στην τελική εφαρμογή μιας απόφασης, ακόμη και η κατάσταση της πέψης του δικαστή αν αυτή συμβάλλει στο αποτέλεσμα.
Η Ελλάδα είναι η κατ’εξοχήν χώρα όπου έχει εφαρμογή ο Αμερικανικός Νομικός Ρεαλισμός διότι εδώ είναι που συμβάλλουν ένα κάρο εξωνομικοί παράγοντες στο τελικό αποτέλεσμα μιας νομικής διαδικασίας. Από τις άδειες εξόδου για τους βαρυποινίτες μέχρι την αέναη σειρά αναβολών, στην τοποθέτηση δικογραφιών στον πάτο μιας στίβας και πάει λέγοντας.
Και για τους παραπάνω λόγους είναι σαφές ότι η πιο έγκυρη συμβουλή θα προέλθει από τοπικό δικηγόρο που ξέρει όχι μόνο το νόμο αλλά και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και τους τοπικούς παράγοντες (ανθρώπινους και μη) που θα συμβάλουν στο αποτέλεσμα.
Να πώ τώρα κάτι για την τριετή φοίτηση που δεν είναι άσχετο με την εθνική μας κατάσταση. Οι ελληνικές αρχές δεν αναγνωρίζουν ώς ισότιμα τα αγγλικά πτυχία διότι αυτά απονέμονται μετά από 3 έτη σπουδών και όχι 4 όπως στην Ελλάδα.
Ναι, αλλά όταν κάνουμε ένα μεγάλο έργο, όπως την γέφυρα του Ρίου-Αντιρρίου, φέρνουμε αγγλικές εταιρείες για να εποπτεύσουν το έργο, όπως την διεθνώς γνωστή Wimpey International. Προφανώς αυτή στελεχώνεται από Αγγλους μηχανικούς με τριετή πτυχία! Να υποθέσουμε λοιπόν ότι αυτοί οι Αγγλοι είναι πιο ικανοί από τους εγχώριους τετραετείς; Αν δεν είναι γιατί τους φέρνουμε με τεράστιο κόστος;
Το πρωτεύον ερώτημα, που δεν θέτουμε, είναι πως αυτοί καταφέρνουν και βγάζουν επιστήμονες στα τρία χρόνια ενώ εμείς θέλουμε τέσσερα! Αυτό είναι το ουσιαστικό και όχι οι τυπικότητες. Και από αυτό πάμε στην γενικότερη λατρεία μας προς το περίπλοκο, δύσβατο, δυσνόητο, που υιοθετούμε ως κανόνα στην δημόσια ζωή, είτε αυτή αφορά τα δάση, την ενέργεια, την πολεοδομία ή οτιδήποτε άλλο. Η απλότητα προφανώς δεν συμβαδίζει με το εθνικό μας DNA.
Εχω ήδη γράψει για την αρχική έμπνευση για τον χαρακτηρισμό ιδιωτικών εκτάσεων ως δασικές. Το πρόβλημα είναι οξύ, και είναι σχεδόν βέβαιο ότι αντιτίθεται στο δικαίωμα απόλαυσης περιουσίας όπως αυτό θεσπίστηκε από τον χάρτη ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το σκεπτικό βρίσκεται στην υπόθεση Πιαλόπουλου όπου το ελληνικό δημόσιο έχασε την υπόθεση στο ΕΔΑΔ και πλήρωσε κάποια εκατομμύρια αποζημίωση. Ομως ρεαλιστικά δεν είναι εφικτή η προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το κόστος και ο χρόνος είναι πέραν των δυνατοτήτων του μέσου Ελληνα, και αυτή την αδυναμία την γνωρίζει και την εκμεταλλεύεται η διοίκηση. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο μέσος Έλληνας υφίσταται την ουσιαστική, και παράνομη, απαλλοτρίωση της γης του απλά επειδή άφησε να φυτρώσουν μερικά δέντρα.
Εν κατακλείδι, ψάξτε για έναν δικηγόρο που ξέρει το θέμα στην συνολική του διάσταση. Και υπομονή μέχρι κάποιος να προσφύγει στο ΕΔΑΔ και να αντρέψει την αυθαιρεσία.