Για μια ακόμη φορά η διοίκηση κάνει το θαύμα της, αρνείται να ανανεώσει άδεια που η ίδια έχει εκδώσει επειδή δεν βρίσκει το όνομα του κατασκευαστή πάνω στο όπλο.
Πριν πάμε στην ανάλυση δείτε τι γράφει ο ενδιαφερόμενος:
“Γειά σας κύριε Νικήτα,
Θα ήθελα να σας απασχολήσω για μια ακόμα φορά για ένα όπλο ενός φίλου.Πρόκειται για ένα ρωσικό δίκαννο της πρώην σοβιετικής ένωσης για το όποιο δεν γνωρίζει την μάρκα του(το δελτίο κατοχής του όπλου δεν αναφέρει τον κατασκευαστή του).Το θέμα λοιπόν που δημιουργήθηκε είναι ότι φέτος λήγει το δελτίο κατοχής και η αστυνομία (το ίδιο Α.Τ. που είχε εκδώσει την προηγούμενη άδεια) δεν την ανανεώνει γιατί δεν μπορούν να βρουν το εργοστάσιο κατασκευής του οπλου.Θα ήθελα λοιπόν να σας επισυνάψω μερικές φωτογραφίες του όπλου μήπως καταφέρετε να αναγνωρίσετε (μέσα από την μπόλικη σκουριά!!!) την μάρκα του.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την απάντηση σας.
Με εκτίμηση,
Ανδρέας Ανδριανός”
ΣΧΟΛΙΟ
Πρώτη παρατήρηση, πρόκειται για όπλο που κατασκευάστηκε στην Σοβιετική Ενωση, και οι αρμόδιοι πρέπει να ξέρουν ότι τότε, επί Σοβιετίας, δεν υπήρχαν ονόματα εργοστασίων αφού όλα ανήκαν στο δημόσιο και η ένδειξη CCCP καλύπτει την απουσία ονόματος.
Αυτοί οι αρμόδιοι μου είχαν πει κάποτε ότι έχουν συντάξει αρχείο με τα ονόματα όλων, ναι ΟΛΩΝ των κατασκευαστών όπλων διαχρονικά, από τότε που άρχισε η παραγωγή πυροβόλων, καλύπτοντας όλες τις χώρες! Δεν τους ξέφυγε ούτε ένας κατασκευαστής μου είπαν. Και οι πηγές για το αρχείο τους; Μα τα ονόματα κατασκευαστών πάνω στα όπλα που δηλώσαμε εμείς.
Τι να πεις! Οτι μελετητές όπως οι Boothroyd, Crudgington, Baker, Smith και άλλοι, τρέχουν μέχρι και στα κοιμητήρια της Αγγλίας για να φωτογραφίσουν ταφόπλακες στην έρευνα τους για το αρχείο των Αγγλων κατασκευαστών, και μόνο αυτών. Και αυτοί οι ερευνητές δεν τολμούν να ισχυριστούν ότι έχουν πλήρες αρχείο. Σε λίγο καιρό θα δημοσιευτεί βιβλίο από τον φίλο μου τον Αλεξέι, το πρώτο που μελετά την ιστορία των ρωσσικών όπλων, κάτι που δεν υπάρχει τώρα. Εμείς όμως έχουμε, ελέω του δαιμονίου της φυλής προφανώς, πλήρες αρχείο όλων των κατασκευαστών όλου του κόσμου.
Αυτός που αρνείται την ανανέωση της άδειας έχει δώσει λύση στον κάτοχο; Του έχει προτείνει να παραδώσει το όπλο του στην αστυνομία και να πάρει μια συμβολική έστω αποζημίωση για την κατάσχεση της περιουσίας του; Ρητορικά τα ερωτήματα. Ξέρουμε την απάντηση.
Η άρνηση ανανέωσης μιας άδειας κατοχής καθιστά το όπλο παράνομο και τον κάτοχο του εγκληματία χωρίς καμία υπαιτιότητα του ιδίου. Αυτή η τακτική είναι σαφώς αντισυνταγματική. Σε άλλη χώρα θα είχε ξεσηκωθεί ο Δικηγορικός Σύλλογος, θα αντιδρούσαν βουλευτές, θα γινόταν σάλος στα μέσα ενημέρωσης. Εδώ δεν καίγεται καρφί κανενός, διότι εδώ είμεθα μάγκες και υπεράνω μπανάλ θεμάτων όπως το Σύνταγμα και δημοκρατικές πρακτικές.
Πίσω στο δίκαννο των φωτογραφιών. Το περαστό κλειδί, ο μηχανισμός Ανσον Ντήλυ, η σφραγίδα CCCP, οι σφραγίδες δοκιμής, ο θυρεός στο πέλμα, δείχνουν ότι πρόκειται για ένα ΙΖ54, το πρώτο πλαγιόκαννο που παρήγαγε μεταπολεμικά η ρωσσική οπλοβιομηχανία. Αυτό το μοντέλο παραγόταν σε κρατικό εργοστάσιο, αυτό που μετέπειτα χρησιμοποίησε την ονομασία Baikal.
Το μοντέλο 54 ακολουθεί πιστά το πρότυπο Ανσον-Ντήλυ και παρέχει μερικές λεπτομέριες, όπως τους βιδωτούς δίσκους για τις βελόνες, με ασφαλειόβιδες, και ελατήρια V, που είναι χαρακτηριστικά της παραδοσιακής κατασκευής. Στα μετέπειτα μοντέλα αυτά παραμερίστηκαν από πιο πρακτικά και φθηνότερα στην κατασκευή στοιχεία.