Θηρία Καλή, μήνυμα απλό και ευνόητο. Η πέρδικα είναι τσούκαρ, το σκυλί θυμίζει έντονα Κρητικό Ιχνηλάτη, ίσως Κυπριακό Λαγωνικό. Μερικά πράγματα είναι διαχρονικά.
Αγαπητέ Νικήτα,
Εδώ και αρκετά χρόνια έτυχε να βρώ την φωτογραφία που επισυνάπτω και μιλά από μόνη της
Θεώρησα σωστό μιας και η καταγωγή σας είναι από την Κύπρο και βαθιά γνώστης για όλα τα κυνηγετικά θέματα να σας την επισυνάψω, με την ελπίδα να την προσέξουν και μερικά μάτια Οικολόγων και να δούν από πότε υπαρχει το κυνήγι.
Με τους χαιρετισμούς μου.
Περικλής
Κύπρος.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Αγαπητέ Περικλή,
Κάθε φορά που ακούω τους οικολόγους να αραδιάζουν μπαρούφες για τον “έλεγχο” του κυνηγίου, δηλαδή την απαγόρευση του, θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια στην Κύπρο, καταμεσής του αγώνα της ΕΟΚΑ.
Τότε είχαμε το καταραμένο “κέρφιου” όταν ηχούσαν οι σειρήνες και έπρεπε να κλειστούμε στα σπίτια μας από τις 7 το απόγευμα μέχρι τις 7 το πρωί. Τα κυνηγετικά όπλα είχαν μαζευτεί και η περιδιάβαση στην ύπαιθρο χωρίς δικαιολογία συνεπάγετο σύλληψη και ενδεχόμενη φυλάκιση χωρίς δίκη. Εξυπακούεται ότι το κυνήγι απαγορευόταν.
Σαράντα χιλιάδες επίλεκτοι Αγγλοι στρατιώτες και έξη χιλιάδες αστυνομικοί εφάρμοζαν αυτά τα δρακόντεια μέτρα.
Οπως θα ξέρεις Περικλή, το κυνήγι στην Κύπρο δεν σταμάτησε ούτε δευτερόλεπτο! Το Πάσχα του 1958 στον Αγιο Θεόδωρο Λάρνακας το ορεκτικό που προσφέρθηκε στο ομαδικό γεύμα του χωριού ήταν λαγός και πέρδικα ξυδάτα. Στην Λεμίθου οι δύο γέροντες που έστηναν βερκά (ξόβεργες) το φθινόπωρο σταμάτησαν μόνο όταν πέρασε μια αγγλική περίπολος για μερικές μέρες στα τέλη του 1957.
Βλέποντας την φωτογραφία των ψηφιδωτών που στέλνεις θυμάμαι και τα λαγωνικά που είχαν ξαφνικά εμφανιστεί στα χωριά. Πως αναπτύχθηκε η φυλή τόσο γρήγορα είναι μυστήριο. Θυμάμαι ότι ήταν επίλεκτα ζώα που έχαιραν ιδιαίτερης περιποίησης, με καθημερινή συμπλήρωση της δίαιτας τους με αρκατένο ψωμί και μαυρόλαδο. Ο γείτονας του παππού μου, ο Λευτέρης, είχε τόσο καλά λαωνικά που δεχόταν παραγγελίες για λαγό. Ηταν τόσο σίγουρος ότι μπορούσε να πιάσει θήραμα με τα σκυλιά του, και έπιανε.
Οσοι νομίζουν ότι το κυνήγι απαιτεί όπλα είναι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου.
Στην Ελλάδα όπου το αγριόγιδο της Πίνδου χαίρει προστασίας από το 1935, η λαθροθηρία του γίνεται με μια σανίδα, μια βαριά πέτρα και λίγο αλάτι. Πως θα σταματήσει αυτή η δραστηριότητα με την απαγόρευση των όπλων είναι θέμα που μόνο τα οικολογικά μυαλά μπορούν να εξηγήσουν.
Στο νησί της Τήλου όπου απαγορεύτηκε το κυνήγι οι λαθροθήρες κάνουν θραύση με τις στάμνες με τις οποίες παγιδεύουν πέρδικες. Ο δήμαρχος όμως καμαρώνει διότι στο νησί του δεν ακούγεται μπαμ από νόμιμα όπλα. Αντε τώρα να του μιλήσεις λογικά.
Ισως η παραδοσιακή λαθροθηρία και οι μέθοδοι της να είναι μια ασφαλιστική δικλείδα που δίνει ένα ηχηρό μήνυμα στους δήθεν οικολόγους. Είτε θα μας έχουν νόμιμους και ελεγχόμενους, ή παράνομους και ανεξέλεγκτους, άλλη επιλογή δεν έχουν.